ფაუნდ ფუთიჯის ფილმები ამ დღეებში მრავლად არის წარმოდგენილი, და ამას ვამბობ, როგორც ადამიანი, რომელმაც ფაუნდ ფუთიჯის კინოფესტივალის ჟიურიში მიიღო მონაწილეობა და თავს ამ ქვეჟანრის (ან მედიუმის, იმის მიხედვით, თუ როგორ შეხედავთ, მაგრამ ეს სხვა სტატიის თემაა) თავგამოდებულ და გამოცდილ მომხმარებლად მიიჩნევს. ისინი ყველგანაა და ბევრი მათგანი არც კი აღიქმება საზოგადოებრივ ცნობიერებაში, რადგან ფაუნდ ფუთიჯის დიდი ნაწილი დღესდღეობით, სამწუხაროდ, ქვეჟანრის ყველაზე ნაცადი და ჭეშმარიტი სტერეოტიპებით სარგებლობის მცდელობებია, რომლებიც მცირე ძალისხმევით არის შექმნილი. მაგრამ არსებობს რამდენიმე ფილმი, რომელიც ნამდვილად გვიჩვენებს, თუ რისი გაკეთება შეიძლება ამ ქვეჟანრით და თაყვანისმცემლებს ახსენებს, რომ ამ ჩარჩოს ფარგლებში ჯერ კიდევ არის ახალი კუთხეები შესასწავლი და გამოსაყენებელი. ყველაფერი არ არის უბრალოდ ადამიანთა ჯგუფი, რომელიც სადღაც მოჩვენებებიან ადგილას დარბის და ყვირის (არ ვამბობ, რომ ასეთი ფილმები ცუდი ვერ იქნება, მაგრამ გადავუხვიე თემიდან). ფაუნდ ფუთიჯის თავისებურება ისაა, რომ ის მართლაც მრავალმხრივია. მისი მეშვეობით ბევრის გაკეთება შეიძლება – და შემდეგი ფილმები, რომელთაგან ზოგიერთი ჩვენს სიაში, „25 ყველაზე საშინელი ფაუნდ ფუთიჯის ფილმი“, მოხვდა, წარმოაჩენს შემოქმედებითობისა და გამომგონებლობის სიმდიდრეს, რაც შეიძლება მიღწეული იყოს მისი აბსოლუტურად საუკეთესო, ყველაზე გამომგონებელი და ქვეჟანრისთვის ყველაზე ერთგული ფორმით. ეს არის 10 საუკეთესო ფაუნდ ფუთიჯის ფილმი, რომელიც ნამდვილად ამაღლებს ქვეჟანრს. შესაძლოა, ზედმეტად აშკარა ან თუნდაც ზედმეტი მოგეჩვენოთ „ბლერ ვიჩის პროექტის“ („The Blair Witch Project“) ყველა ფაუნდ ფუთიჯის სიაში შეტანა, მაგრამ უდავოა, რომ ეს ნოვატორული ფილმი აქ ადგილს იმსახურებს. ბოლოს და ბოლოს, „ბლერ ვიჩი“ არის ორიგინალური ფილმი, რომელმაც გვაჩვენა, თუ რისი გაკეთება შეუძლია ფაუნდ ფუთიჯს. რა თქმა უნდა, ეს ზუსტად ის არის, რის შესახებაც ვთქვი, რომ ფაუნდ ფუთიჯს არ მოეთხოვება იყოს – ადამიანთა ჯგუფი, რომელიც სადღაც მოჩვენებებიან ადგილას დარბის და ყვირის – მაგრამ ამ კუთხით მას ეპატიება. ის ერთ-ერთი ორიგინალური ფილმია ქვეჟანრში და ხელი შეუწყო იმდენი სტერეოტიპისა და ტროპის დამკვიდრებას, რომლებსაც დღემდე ეყრდნობიან (და ბოროტად იყენებენ) ფაუნდ ფუთიჯის რეჟისორები, ამიტომ მათი გამოყენება აქ დაღლილად და ზედმეტად გამოყენებულად არ გამოიყურება. ეს არის ლამაზად შემონახული მოგონება იმ დროისა, როდესაც ეს იდეები ახალი ჩანდა. მაგრამ უფრო მეტიც, ეს ნამდვილად იმპროვიზაციული კინოს ტრიუმფია – და შედეგად, მისი გადაღება კოშმარი იყო. ამ სრულიად ახალი და ექსპერიმენტული განცდით იმ დროს, როდესაც ის შეიქმნა, ფილმმა მთელ არსებულ კოშმარს ვეროტეს ელფერი შესძინა. ის კარგად არის რეჟისირებული ედუარდო სანჩესისა და დენიელ მაირიკის მიერ, უდავოდ ოსტატური შესრულებით სამი მთავარი გმირისგან – ჰეზერ დონაჰიუ, მაიკლ სი. უილიამსი და ჯოშ ლეონარდი – რომლებიც ოსტატურად მოქმედებენ საშინელ გარემოში, რომელიც მათთვის რეჟისორებმა შექმნეს. მათმა ერთგულებამ, შეკრული ნარატივის შესრულებასთან ერთად, რომელიც ნამდვილად შემზარავი ლეგენდებით იყო გაჯერებული, ეს ფილმი შედევრად აქცია და ის აგრძელებს მაყურებლისთვის იმის შეხსენებას, თუ რისი შეთავაზება შეუძლია ფაუნდ ფუთიჯს საუკეთესო ფორმით. ეს არის ამ სიაში არსებული უახლესი ფილმი, მაგრამ ყოველთვის არის ადგილი ისეთი წარმოუდგენელი ფაუნდ ფუთიჯის ფილმებისთვის, როგორიცაა ერლანდ ჰოლინგსვორტის კოშმარი „დუბა დუბა“ („Dooba Dooba“), რათა შეუერთდეს ქვეჟანრის ყველაზე გამორჩეული ნამუშევრების რიგებს. „დუბა დუბა“ არის Dark Sky Films-ის 2026 წლის იანვრის გამოშვება და ის ნამდვილი სიახლეა, როდესაც საქმე ეხება დაგრეხილ ფაუნდ ფუთიჯის საშინელებათა ფილმებს, რომელიც თანამედროვე და გამომგონებელია. სიუჟეტი ახალგაზრდა ქალზეა ფოკუსირებული, რომელიც ტერორის მსხვერპლი ხდება უცხო 16 წლის გოგონასგან, რომელსაც უვლის, და ამ ფილმის აბსოლუტური სიუცარიელისთვის ზიანი მიადგება, თუ ამაზე მეტ ინფორმაციას მოგაწვდით. უბრალოდ იცოდეთ, რომ „დუბა დუბა“ არის ბნელი და შინაგანად თანამედროვე ფაუნდ ფუთიჯის ფილმი, რომელსაც უდიდესებს შორის მოხვედრა უწერია. სინამდვილეში, ფილმი საშინელებათა ჟანრში დღესდღეობით ორ შინაგანად თანამედროვე ესთეტიკას ეყრდნობა. პირველი არის Adult Swim-ის სპეციფიკური სტილი – სიურეალისტური, შემაშფოთებელი და არაკომფორტული. ბოლოს და ბოლოს, Adult Swim არის ერთადერთი არხი, რომელიც ჯერ კიდევ ქმნის ტელევიზიას, რომელიც საშიშად გვეჩვენება. „დუბა დუბა“ არის ყოველივე ეს და მეტიც, ის იღებს დაგრეხილ „ტიმ და ერიკის“ ელფერს დიალოგებში და კადრების უცნაურ კომპოზიციაშიც კი, რომლებიც ყველა სახლის უსაფრთხოების კამერებიდან არის გადაღებული. მეორეც, ფილმი იყენებს ანალოგურ საშინელებათა ტროპებს, რათა ფრთხილად შექმნას ბოროტი ტონი და ვიზუალური ენა, რომელიც მაყურებელს დიდხანს რჩება კრედიტების დასრულების შემდეგ. ეს არის ნამდვილად შემზარავი კომბინაცია, რომელიც რაღაცნაირად „გამოდი“-ს („Get Out“) ხვდება „ამ სახლში ხალხია“-ს („This House Has People In It“) (წარმოუდგენელი Adult Swim-ის მოკლემეტრაჟიანი ფილმი, რომელიც აუცილებლად უნდა ნახოთ, თუ არ გინახავთ). სუპერგმირული ფილმები ყველასთვის არ არის, და უმეტესად ეს მეც მეხება – გარდა იმ შემთხვევისა, რა თქმა უნდა, როდესაც ვსაუბრობთ ჯოშ ტრენკის „ქრონიკაზე“ („Chronicle“), ზეძალის მქონე თინეიჯერულ ამბოხზე, რომელიც აბსოლუტურად რევოლუციურად ჩანდა ფაუნდ ფუთიჯის ქვეჟანრისთვის, როდესაც 2012 წელს კინოთეატრებში გამოვიდა. მახსოვს, მაშინ დიდ ეკრანზე ვნახე, აღფრთოვანებული და ენერგიული კინემატოგრაფიითა და სიუჟეტით. ეს განცდა სრულიად დამრჩა და დღემდე, „ქრონიკა“ ისეთივე ჭკვიანი და განსაკუთრებულია, როგორც მაშინ, როდესაც ის გამოჩნდა. ფილმი მოგვითხრობს სკოლის მეგობრების ნაკლებად სავარაუდო ტრიოზე, რომლებიც ტელეკინეტიკურ ძალებს იძენენ საიდუმლო მიწისქვეშა გვირაბში ძიების შემდეგ. ეს არის ჭკვიანი სცენარისა და ძლიერი შესრულების შედეგი ერთი გ-დან.