მნიშვნელოვანია გვახსოვდეს, რომ 1970-იანი წლების სამეცნიერო ფანტასტიკა მხოლოდ ჯორჯ ლუკასითა და სტივენ სპილბერგით არ შემოფარგლებულა. დიახ, 1977 წელს „ვარსკვლავური ომებისა“ („Star Wars“) და „მესამე ხარისხის ახლო კონტაქტების“ („Close Encounters of the Third Kind“) ერთდროულმა გამოჩენამ ჰოლივუდის სახე შეცვალა, საბოლოოდ დაამტკიცა რა, რომ მაღალბიუჯეტიანი, ეფექტებზე დაფუძნებული სამეცნიერო ფანტასტიკა სალაროებში წარმატების მომტანი მოდელი იყო. მაგრამ მანამდე სიტუაცია სრულიად განსხვავებული იყო. 70-იან წლებში სამეცნიერო ფანტასტიკა უაღრესად მრავალფეროვანი იყო, მოიცავდა კოსმოსურ ოპერებს, ფსიქოდელიურ მოგზაურობებს, ულტრა-პირქუშ ფუტურისტულ პროგნოზებსა და საოჯახო თავგადასავლებს. თუ ფილმებს დავუჯერებთ, 1970-იანი წლები შეერთებულ შტატებში პესიმისტური პერიოდი იყო და ეს განწყობა ეპოქის მრავალ სამეცნიერო ფანტასტიკურ ფილმში აისახა. ფილმები, როგორიცაა „მაიმუნების პლანეტის ქვემოთ“ („Beneath the Planet of the Apes“), „ომეგა ადამიანი“ („The Omega Man“) და „სოილენტ გრინი“ („Soylent Green“), კაცობრიობის ნელ გადაშენებას ასახავდნენ. „მდუმარე გაშვება“ („Silent Running“) აღნიშნავდა, რომ ადამიანებს ბუნებრივი სილამაზის შენარჩუნების ინტერესი არ ექნებოდათ. „ბიჭი და მისი ძაღლი“ („A Boy and His Dog“) კანიბალიზმის სადღესასწაულო აქტით მთავრდება. თუმცა, საზღვარგარეთ სამეცნიერო ფანტასტიკა უცნაური და ველური გახდა. ეს ის პერიოდი იყო, როდესაც Daiei და Toho თავიანთ ყველაზე ველურ Gamera-სა და Godzilla-ს ფილმებს იღებდნენ. ჩეხური ახალი ტალღა ქმნიდა უაღრესად უცნაურ, მაღალკონცეპტუალურ ფილმებს, როგორიცაა „მე მოვკალი აინშტაინი, ბატონებო“ („I Killed Einstein, Gentlemen“) და „რას იტყოდით ისპანახის თეფშზე?“ („How About a Plate of Spinach?“) (ესენი რეალური სათაურებია). დისნეი სამეცნიერო ფანტასტიკას კურტ რასელის მონაწილეობით საოჯახო ფილმების სერიაში იკვლევდა. ეს ის ეპოქა იყო, როდესაც ჯონ კარპენტერი და დევიდ კრონენბერგი ისეთივე მნიშვნელოვანი იყვნენ, როგორც ლუკასი და სპილბერგი. და ეს იყო შემდეგი ხუთი ფილმის ეპოქა, რომელთაგან თითოეული თავისებურად გამორჩეულია და შესაძლოა, ახალგაზრდა სამეცნიერო ფანტასტიკის მოყვარულებისთვის არც ისე ცნობილი. ჩვენ აქ, /Film-ზე, წარმოგიდგენთ 70-იანი წლების სამეცნიერო ფანტასტიკის რამდენიმე კლასიკას, რომელთა ნახვაც ღირს. ასევე, აუცილებლად გაეცანით ჩვენს სიას 70-იანი წლების სხვა სამეცნიერო ფანტასტიკური ფილმების შესახებ, რომლებიც დღესაც აქტუალურია. დისნეის 1975 წლის ფილმს „გაქცევა ჯადოქრების მთიდან“ („Escape to Witch Mountain“), მიუხედავად იმისა, რომ ნაზი და ბავშვებისთვის შესაფერისია, აქვს ბუნდოვანი, მისტიკური ტონი, რომელიც ჩვეულებრივ მხოლოდ ეპოქის მოზარდთა (Y.A.) რომანებისთვის იყო დამახასიათებელი. ის მოგვითხრობს ტონისა და ტია მალონების (აიკ აიზენმანი და კიმ რიჩარდსი) ცხოვრებაზე, და-ძმა ობლებზე, რომლებიც ფილმის დასაწყისიდანვე ცდილობენ თავიანთი ფარული ფსიქიკური შესაძლებლობების განვითარებას. ეს უკვე სტივენ კინგის რომანებს ჰგავს იდუმალი სამთავრობო ორგანიზაცია „The Shop“-ის შესახებ. ტონი ტელეკინეტიკურია და ნივთების გონებით გადაადგილება შეუძლია, ოღონდ მხოლოდ მაშინ, როდესაც ჰარმონიკაზე უკრავს. ტია ტელეპათიურია და ცხოველებთან კომუნიკაცია შეუძლია. მათი ადრეული ცხოვრების შესახებ ერთადერთი მინიშნება არის იდუმალი რუკა, რომელიც ახლომდებარე ჯადოქრების მთისკენ მიდის. ამის მიღმა მათ ფრაგმენტული მოგონებები აქვთ. რეი მილანდი თამაშობს მილიონერსა და თავისუფალ უფოლოგს, რომელიც შეიტყობს ბავშვების შესაძლებლობების შესახებ და მიზნად ისახავს მათ გატაცებასა და უფრო მჭიდრო შესწავლას. ფილმის უმეტესი ნაწილი დევნაა, სადაც ბავშვები მილანდის ბანდიტებს გაურბიან და ჯადოქრების მთისკენ მიემართებიან. მთას ეს სახელი იმიტომ ჰქვია, რომ მის მიდამოებში უამრავი მისტიკური მოვლენა ხდება. თავიდანვე ნათელია, რომ ბავშვებს არამიწიერი წარმოშობა აქვთ. „გაქცევა ჯადოქრების მთიდან“-ის ცნობისმოყვარე ელემენტი ისაა, რომ უცხოპლანეტელი ბავშვები სრულიად სიმპათიურებად და თუნდაც მშვიდებად არიან წარმოდგენილნი. ადამიანები კი, ამასობაში, ხარბები, ბოროტები და ამბიციურები არიან. „ჯადოქრების მთა“ („Witch Mountain“), მიუხედავად იმისა, რომ დისნეის ფილმია, უფრო მომწიფებულია, ვიდრე 1970-იანი წლების მისი დისნეისეული თანატოლები; ის, რა თქმა უნდა, უფრო ზრდასრული და დამაფიქრებელია, ვიდრე კურტ რასელის მონაწილეობით გადაღებული, ნაკლებად ცნობილი დისნეის სამეცნიერო ფანტასტიკის ტრილოგია. რამდენიმე წლის შემდეგ გამოვიდა მისი გაგრძელება, ხოლო ფრენჩაიზი 2008 წელს დუეინ ჯონსონის მონაწილეობით განახლდა. „რბოლა ჯადოქრების მთისკენ“ („Race to Witch Mountain“) მოკრძალებული ჰიტი იყო. ნიკოლას როუგის „ადამიანი, რომელიც დედამიწაზე ჩამოვარდა“ („The Man Who Fell to Earth“) შეიძლება ჩაითვალოს მკაცრად რეალისტურ ხედვად იმისა, თუ როგორ შეეგუებოდნენ უცხოპლანეტელები დედამიწაზე ცხოვრებას, თუ, რა თქმა უნდა, დეპრესიული ცინიკოსი ხართ. დევიდ ბოუი თამაშობს კოსმოსურ უცხოპლანეტელს, რომელიც დედამიწაზე ჩამოვიდა მისი წყლის გადასარჩენად; მისი მშობლიური პლანეტა კატაკლიზმური გვალვით იტანჯება. ბოუის უცხოპლანეტელი ბრიტანელი მამაკაცის, თომას ჯერომ ნიუტონის, ფორმას იღებს და ნიუ-მექსიკოს უდაბნოებში მოგზაურობს, ადამიანის ცხოვრების შესახებ სწავლობს. ნიუტონი თავისი უცხოპლანეტური ტექნოლოგიების დაპატენტებით სიმდიდრეს აგროვებს და სწრაფად ემორჩილება ფუფუნებას, რომელსაც სიმდიდრე სთავაზობს. ის აღმოაჩენს სექსს, ალკოჰოლს და ნარკოტიკებს. ყველაზე უარესი კი ის არის, რომ ნიუტონი ტელევიზიის მიმართ დამოკიდებული ხდება. ის ხანგრძლივ პერიოდებს ატარებს მრავალი ეკრანის ერთდროულად ყურებაში. მისი ალკოჰოლისა და მედიისადმი დამოკიდებულება მის ადამიანურ ნიღაბს ხსნის. როდესაც ექიმი (რიპ თორნი) გაიგებს, რომ ნიუტონი შენიღბული უცხოპლანეტელია, ნიუტონი თავის შეყვარებულს (კენდი კლარკი) თავის ნამდვილ ფორმას უმხელს. დევიდ ბოუის კადრი, სადაც მას შავი უცხოპლანეტური თვალები და ღია ფერის, ნესტიანი კანი აქვს, სალამანდრის მსგავსად, ათწლეულის ერთ-ერთი ყველაზე შემზარავი კადრია. ფილმის დასასრულს, ნიუტონი კვლავ დამოკიდებულია დედამიწის სიამოვნებებზე და სრულიად გულგრილი გახდა თავისი თავდაპირველი მისიის მიმართ. „ადამიანი, რომელიც დედამიწაზე ჩამოვარდა“ არის, რა თქმა უნდა, მკვეთრი კომენტარი თანამედროვე ამერიკული ცხოვრების დამოკიდებულ, ზედაპირულ ბუნებაზე. არაფერი გვიბიძგებს, ვეძებოთ რაიმე, გარდა კომფორტის, ბაზისური სიამოვნებებისა და საზიანო დამოკიდებულებებისა. თითქოს საზოგადოება ყველას მუდმივად გაფუჭებულ ტელე-ლოკოკინებად გვაქცევს. ზედმეტია იმის თქმა, რომ „ადამიანი, რომელიც დედამიწაზე ჩამოვარდა“ არ არის ო