1986 წელი საკმაოდ კარგი წელი იყო კინემატოგრაფიისთვის, ისეთი ფილმების წყალობით, როგორიცაა „უცხოები“ (Aliens), „ბუზი“ (The Fly) და „უკეთესი ხვალინდელი დღე“ (A Better Tomorrow), რომლებიც სწორედ მაშინ გამოვიდა. მაგრამ რა შეიძლება ითქვას მუსიკალურ მხარეზე? როგორც აღმოჩნდა, ისიც საკმაოდ ნაყოფიერი იყო. რა თქმა უნდა, ყოველწლიურად გამოდის კარგი ფილმები და ალბომები, თუნდაც ზოგიერთმა ადამიანმა გვითხრას, რომ დღეს ყველაფერი ისეთი შესანიშნავი აღარ არის და წარსული წლები უკეთესი იყო, მაგრამ ეს ხშირად ნოსტალგიის ბრალია, ან უბრალოდ ადამიანები ბერდებიან. მიუხედავად ამისა, ნოსტალგია სასიამოვნოა და ეს რეიტინგი მას ნამდვილად არ ეწინააღმდეგება. ეს ალბომები 2026 წელს 40 წლის გახდება და ბევრი მათგანი განსაკუთრებით კარგად გაუძლო დროს. ქვემოთ მოცემულია რამდენიმე ჩვეული და/ან მოსალოდნელი „ეჭვმიტანილი“, პლუს რამდენიმე ალბომი, რომლებიც შესაძლოა არ იყოს ასეთი ცნობილი, მაგრამ, ალბათ, იმსახურებენ ამას. მთელი რეიტინგი იწყება ძალიან კარგი ალბომებით და მთავრდება საუკეთესოებით. ჯგუფ Depeche Mode-ის კარიერის ტრაექტორია საკმაოდ რთული და ხანგრძლივია. მუსიკალურად, ჯგუფის ჟღერადობის დიდი ნაწილი მკაფიოდ 80-იანი წლების სტილისაა (კარგი გაგებით) და ისინი 21-ე საუკუნეშიც აგრძელებდნენ მუსიკის გამოშვებას, თუმცა, სავარაუდოდ, პიკს 1990-იანი წლების დასაწყისში მიაღწიეს, ალბომ „Violator“-ის გამოშვებით. ეს ისეთი ალბომია, რომელიც ნებისმიერ სინთპოპის სიძულვილით განმსჭვალულ ადამიანს ფანად აქცევდა. თუმცა, მათი 1980-იანი წლების ალბომებიდან „Black Celebration“ შესაძლოა საუკეთესო იყოს, ან ყოველ შემთხვევაში, „Music for the Masses“-თან ერთად ლიდერობს. „Black Celebration“, ალბათ, ყველაზე მეტად ჰგავს „Violator“-ს, რადგან აქ მუსიკა ძირითადად მიმზიდველი/მყისიერი და ამავდროულად ატმოსფერულად ბნელია, რაც როგორღაც არ ქმნის ქაოტურ შთაბეჭდილებას ან ისეთს, რომ ერთი მხარე ტონალურად ეწინააღმდეგება მეორეს. სინთპოპის თემის გასაგრძელებლად, წარმოგიდგენთ Pet Shop Boys-ს, რომლის სადებიუტო ალბომი „Please“ საკმაოდ შესანიშნავია. ის გამოვიდა მანამ, სანამ დუეტი ცნობილი გახდებოდა თავისი გასაკვირი ცოცხალი შესრულებებით, და ასევე, სანამ, როგორც ჩანს, U2-თან ურთიერთობა გაუფუჭდებოდათ. „Please“ განსაკუთრებით გამოირჩევა სიმღერით „West End Girls“, რომელიც, ალბათ, დუეტის სავიზიტო ბარათია (ან ერთ-ერთი ასეთი) და ბევრ სხვა ტრეკს სჯობს. მიუხედავად ამისა, ალბომის პირველი მხარის დანარჩენი ნაწილის უგულებელყოფა არ შეიძლება, რადგან „West End Girls“-ს მოსდევს „Opportunities (Let's Make Lots of Money)“, „Love Comes Quickly“ და შემდეგ „Suburbia“, რაც საკმაოდ ძლიერი თანმიმდევრობაა. ალბომის მეორე ნახევარში ენერგიის მცირე დაკარგვა მაშინ უფრო მიმტევებელი ხდება, თუმცა ალბომი მთლიანობაში საბედნიეროდ მთავრდება კათარზისული და შესაფერისად გრანდიოზული სიმღერით „Why Don’t We Live Together?“. პიტერ გებრიელის სოლო ალბომებიდან ყველაზე ცნობილი და პოპულარული (სინამდვილეში, ის ალბათ უფრო პოპულარულია, ვიდრე ის ალბომები, რომლებიც მან Genesis-ის წევრობისას ჩაწერა), „So“ ძირითადად შესანიშნავია. ის არ არის იმავე დონეზე, რაზეც მისი მესამე თვითსახელოვანი ალბომი, ან საინტერესო საუნდტრეკი (რაღაც სახის) ალბომი, რომელიც მან „ქრისტეს უკანასკნელი ცდუნებისთვის“ შექმნა, მაგრამ ნათელია, რატომ გახდა „So“ ჰიტი. „Sledgehammer“ გამორჩეული ტრეკია და ასევე ჰქონდა საკულტო მუსიკალური ვიდეო, ხოლო „In Your Eyes“ (თავიდანვე შესანიშნავი) კიდევ უფრო მეტი აღიარება მოიპოვა, როდესაც ის, შეიძლება ითქვას, ცნობილად, ფილმ „Say Anything“-ში იქნა გამოყენებული. ასევე არის „Don’t Give Up“, რომელიც თითქმის ზედმეტად სენტიმენტალური და მელოდრამატულია, მაგრამ ახერხებს ამ ყველაფრის დაძლევას და ნამდვილად ამაღელვებლად ჟღერს, რაც აშკარად ეხმარება. ის ფაქტი, რომ ეს დუეტია კეიტ ბუშთან, ნამდვილად უწყობს ხელს. იდეა იმისა, რომ პოლ საიმონი აჯობებდა იმას, რაც მან დუეტ Simon & Garfunkel-ის შემადგენლობაში გააკეთა, შესაძლოა აბსურდულად ჟღერდა „Graceland“-ის გამოსვლამდე დაახლოებით 15 წლით ადრე… მაგრამ შემდეგ მოვიდა, აი, „Graceland“. აქ ბევრ სიმღერას მაინც აქვს ისეთი მყისიერება და ადვილად დასამახსოვრებელი ხარისხი, რაც პოლ საიმონის ადრინდელ ნამუშევრებშიც იყო, როგორც სოლო, ასევე არტ გარფუნკელთან ერთად, მაგრამ აქ პოპ ჟღერადობასთან ერთად მეტი ექსპერიმენტალიზმია. „Graceland“-ის ტრეკების თანმიმდევრობა პირველიდან („The Boy in the Bubble“) მეექვსემდე („You Can Call Me Al“) თითქმის სრულყოფილია. ამის თქმით, „Graceland“ ძირითადად პოპ ალბომია და აქ ექსპერიმენტები არ აღწევს ისეთ დონეს, რომ ის ნამდვილად ექსპერიმენტულად ჩაითვალოს, თუმცა ეს მისაღებია, როდესაც ბალანსი ასე კარგად არის დაცული და საბოლოო შედეგი ასე საინტერესოდ ჟღერს. „Graceland“-ის ტრეკების თანმიმდევრობა პირველიდან („The Boy in the Bubble“) მეექვსემდე („You Can Call Me Al“) თითქმის სრულყოფილია, ამის შემდეგ კი ხარისხში გარკვეული დაქვეითება შეინიშნება. არც ისე ბევრი, რადგან ბოლო ხუთი სიმღერა მაინც საკმაოდ კარგია, უბრალოდ, მათ მართლაც დიდი ძალისხმევა სჭირდებათ, რომ წინამორბედი სიმღერების უმრავლესობას გაუტოლდნენ. კარგი ალბომების უმეტესობასთან შედარებით, XTC-ის „Skylarking“-ის სიდიადის სიტყვებით გადმოცემა ძალიან რთულია. აქ არის უბრალოდ არაჩვეულებრივი და უნიკალური ატმოსფერო, მთელი ალბომი ადვილი აღსაქმელია, მაგრამ რთული აღსაწერად. ასევე, რთულია მისი ჟანრების დაყოფა და იმის თქმა, რომ ეს ერთგვარი ფსიქოდელიური პოპ/როკია, მხოლოდ ნაწილობრივ ზუსტია. ის ერთდროულად უცნაურიცაა და მყისიერიც, რაც ნიშნავს, რომ არც ერთი სიმღერა აქ არ არის ზედმეტად გიჟური ან გაწელილი, და პოპ მუსიკის უმრავლესობაში ნაპოვნი თვისებების უმეტესობა აქაც გვხვდება.