გარი ოლდმენი: პერსონაჟებში იმდენად სრულყოფილად ქრებოდა, რომ ხშირად როლებს შორის თავადაც ქრებოდა; მან არაპროგნოზირებადობა საკუთარ ნიშნად აქცია. უმოწყალო ბარონიდან შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე მწერლამდე, გამეორება არასდროს იყო ვარიანტი. ოლდმენმა კარიერა ამოუცნობლობაზე ააგო. ბოროტმოქმედები, გმირები, ისტორიული ფიგურები, აქცენტები ყველგან – მაყურებელს ნახევარ შემთხვევაში ვერც კი ხვდებოდა, რომ ეს ის იყო, სანამ ტიტრები არ გამოჩნდებოდა. ჯონი დეპი: ადრეული გულთამპყრობელი როლების შემდეგ, დეპმა განზრახ აირჩია ექსცენტრიკული, უჩვეულო პერსონაჟები. მისი პარტნიორობა ტიმ ბარტონთან ერთად უზრუნველყოფდა, რომ ის არასდროს ჩარჩებოდა ერთსა და იმავე ადამიანის თამაშში. კეიტ ბლანშეტი: ბლანშეტი ძალისხმევის გარეშე გადადის ბლოკბასტერებიდან, ინდი ფილმებიდან, თეატრიდან და გენდერულად არატრადიციულ როლებში. მისი დიაპაზონი თითქმის შეუძლებელს ხდის მის ერთადერთი არქეტიპით განსაზღვრას. კრისტიან ბეილი: ცნობილია ექსტრემალური ფიზიკური ტრანსფორმაციებით, ბეილი უარს ამბობს კომფორტზე გამოწვევის სასარგებლოდ. სუპერგმირებიდან არასტაბილურ აუტსაიდერებამდე, მისი კარიერა მუდმივ გადააზრებაზეა აგებული. ტილდა სუინტონი: სუინტონი სრულიად უგულებელყოფს ტრადიციულ ქასთინგის წესებს. ის იოლად გადადის სამეცნიერო ფანტასტიკას, არტჰაუსს, ფანტაზიასა და ისეთ როლებს შორის, რომლებიც გენდერულ ან ასაკობრივ მოლოდინებს ეწინააღმდეგება. დასტინ ჰოფმანი: ჰოფმანი თავს არიდებდა წამყვანი მამაკაცის სტერეოტიპებს, ირჩევდა ღრმად ადამიანურ, ხშირად არაკომფორტულ პერსონაჟებს. მისმა შესრულებამ დაამტკიცა, რომ მრავალფეროვნება გლამურს არ მოითხოვს. შარლიზ ტერონი: ტერონმა ცნობილად დაამსხვრია თავისი გლამურული იმიჯი სასტიკი, ტრანსფორმაციული როლებით. მას შემდეგ ის თავისუფლად გადადის ექშენს, დრამას, კომედიასა და ბოროტმოქმედებას შორის. ჯეიკ ჯილენჰოლი: მთავარი ვარსკვლავობის დამკვიდრების ნაცვლად, ჯილენჰოლი ბნელ, სარისკო და ხშირად შემაშფოთებელ როლებში გადავიდა, რომლებიც მუდმივად გამოწვევას უყენებდა მაყურებლის მოლოდინებს. რობინ უილიამსი: თავდაპირველად მანიაკალური კომედიით ცნობილი უილიამსი მაყურებელს გულშემძლე დრამატული შესრულებებით აოცებდა. მან უარი თქვა იმაზე, რომ იუმორი მის საზღვრებს განესაზღვრა. ადამ დრაივერი: დრაივერი გადახტა ინდი ფილმებიდან, პრესტიჟულ დრამებიდან, მიუზიკლებიდან და ბლოკბასტერული ფრენჩაიზებიდან, ისე რომ არასდროს დასახლებულა ერთ კონკრეტულ სფეროში, რითაც მისი კარიერა არაპროგნოზირებადი შეინარჩუნა. ნიკოლ კიდმანი: კიდმანი მუდმივად თავს არიდებდა რომანტიკული მთავარი როლის შემსრულებლის „ყუთში“ მოქცევას. მისი არჩევანი მერყეობს ფსიქოლოგიური თრილერებიდან ექსპერიმენტულ როლებამდე, რომლებიც მის ვარსკვლავურ იმიჯს ანგრევს. რობერტ პეტინსონი: „ბინდის“ შემდეგ, პეტინსონმა განზრახ აირჩია უცნაური, რთული ინდი პროექტები. სტრატეგიამ იმუშავა და იგი სერიოზულ, რისკიან მსახიობად სრულად გადააფორმირა. ითან ჰოუკი: ჰოუკმა დააბალანსა მეინსტრიმული ფილმები, ინდი პროექტები, თეატრი და რეჟისურა. მისი კარიერა წინააღმდეგობას უწევს კატეგორიზაციას, უფრო დიზაინით, ვიდრე შემთხვევითობით. მერილ სტრიპი: თუკი ტიპაჟის მცდელობა ოდესმე ცდილობდა მის დაჭერას, ის წარუმატებელი იყო. აქცენტები, ჟანრები, ეპოქები – სტრიპმა მრავალფეროვნება საბაზისო მოლოდინად აქცია და არა ბონუსად. მეთიუ მაკკონაჰი: რომანტიკული კომედიის ტერიტორიაზე გაჭედვის შემდეგ, მაკკონაჰი განზრახ გაუჩინარდა, შემდეგ კი დაბრუნდა უფრო ბნელი, რთული როლებით, რომლებმაც მისი მთელი კარიერა შეცვალა. ბენისიო დელ ტორო: დელ ტორო თავს არიდებდა სუფთა, დადებით მთავარ როლებს მორალურად ორაზროვანი, ხშირად შემაშფოთებელი პერსონაჟების სასარგებლოდ. მისი არაპროგნოზირებადობა მის ხელწერად იქცა. ფრენსის მაკდორმანდი: მაკდორმანდი არასდროს დასდევდა ტრადიციულ ვარსკვლავობას. მისი პერსონაჟები მიწაზე მდგომი, უცნაური, ძლიერი და შეუძლებელია მათი ერთ ტიპამდე დაყვანა. ტომ ჰარდი: აქცენტები, ნიღბები და ტრანსფორმაციები – ჰარდი ხშირად ქრება თავისი პერსონაჟების მიღმა. მისი მზადყოფნა გახდეს ამოუცნობი, შეუძლებელს ხდის მის განსაზღვრას. ხოაკინ ფენიქსი: ფენიქსი აქტიურად ეწინააღმდეგება მაყურებლის კომფორტს. თითოეული როლი წინას უარყოფას ჰგავს, რაც უზრუნველყოფს, რომ მისი კარიერა დარჩეს არაპროგნოზირებადი და უკომპრომისო.