2010-იანი წლები ნაყოფიერი ათწლეული იყო საოჯახო ფილმებისთვის. ანიმაციურმა ფილმებმა ახალ სიმაღლეებს მიაღწიეს ემოციურად დატვირთული ისტორიების მოყოლაში ყველა ასაკისთვის, ხოლო მხატვრული ფილმები ხუმრობებისა და იაფი სიცილის ნაცვლად გულწრფელობასა და სიკეთეზე გადავიდნენ. კინორეჟისორები სულ უფრო მეტად ენდობოდნენ ახალგაზრდა აუდიტორიას ისეთი ისტორიებით, რომლებიც განიხილავდა მწუხარებას, შიშს, კრეატიულობას და მორალურ პასუხისმგებლობას. ათწლეულის საუკეთესო საოჯახო ფილმებს აერთიანებს აუდიტორიის მიმართ საერთო პატივისცემა. ისინი სასაცილოა, მაგრამ არ არის ერთჯერადი, და წარმოსახვითია ისე, რომ არ იყოს დამთმობი. ისინი აჯილდოებენ განმეორებით ყურებას, ასაკთან ერთად უფრო ღრმა ხდება და ისევე კარგად მუშაობს ბავშვებისთვის, როგორც უფროსებისთვის. მთლიანობაში, ისინი წარმოადგენენ თანამედროვე საოჯახო გართობის მაღალ სტანდარტს. „DreamWorks“-ის გაგრძელება ჯეკ ბლეკის პოს აუცდელიდან გმირად აქცევს, რომელსაც საკუთარი ისტორიის წინაშე დგომა უწევს. როდესაც ფარშევანგი მეომარი ლორდი შენი ჩინეთს იარაღით ემუქრება, რომელსაც თავად კუნგ-ფუს დასასრული შეუძლია, პომ უნდა გაუმკლავდეს თავისი წარსულის ტრავმას და გაიგოს, თუ რას ნიშნავს „შინაგანი სიმშვიდე“ სინამდვილეში. ბლეკის ვოკალური შესრულება გასაოცარ ემოციურ დიაპაზონს იძენს, ხოლო გარი ოლდმანი შენს შემზარავ, ოპერულ მუქარას ანიჭებს. სადაც პირველი ფილმი მსუქანი ხუმრობებისა და კუნგ-ფუს გართობის ჭკვიანური ნაზავი იყო, გაგრძელება უფრო მდიდარი ნარატივითა და ღრმა თემებით მოდის. ეს არის საბავშვო ფილმი, რომელიც მზადაა შეისწავლოს მწუხარება და იდენტობა, ისევე როგორც უყუროს პოს, როგორ ურტყამს და ჭამს პელმენებს. „კუნგ-ფუ პანდა 2“ ასევე ვიზუალურად უფრო მდიდარი ფილმია, ვიდრე მისი წინამორბედი, თამამი წითელი ფერებით და მოქმედების სცენებით, რომლებიც შეუფერხებლად და ენერგიულად მიედინება. ჯენიფერ იუ ნელსონის რეჟისურა აუმჯობესებს ქორეოგრაფიას, აერთიანებს სტილიზებულ 2D ფლეშბეკებს და აფუძნებს იუმორს პერსონაჟში. ეს არის ათწლეულის ერთ-ერთი ყველაზე ბრწყინვალე ანიმაციური ფილმი და ფანტასტიკური გაგრძელება, რომელიც ამდიდრებს თავის სამყაროს, ვიდრე უბრალოდ აფართოებს მას. დისნეის ერთ-ერთი იშვიათი რიმეიკი, რომელიც არა მხოლოდ წარმატებულია, არამედ აუმჯობესებს თავის საწყის მასალას. რეჟისორი დევიდ ლაუერი ახლებურად წარმოაჩენს 1977 წლის ფილმს, მოაშორებს მის სულელურ იუმორს და სიმღერებს, სანაცვლოდ კი მელანქოლიასა და საოცრებას გვთავაზობს. სიუჟეტი მოგვითხრობს პიტზე, ველურ ბავშვზე, რომელიც წყნარი ოკეანის ჩრდილო-დასავლეთის უდაბნოში აღზარდა ნაზმა მწვანე დრაკონმა, სახელად ელიოტმა. როდესაც პიტს ადამიანები აღმოაჩენენ, მათ შორის ბრაის დალას ჰოვარდის ტყის რეინჯერი და რობერტ რედფორდის გამოცდილი მეზღაპრე, ფილმი იქცევა მედიტაციად კუთვნილებაზე, ოჯახსა და დაცვაზე. ფილმი მშვიდი და ხშირად ნაზია, და ოუკს ფეგლი ძლიერ შესრულებას გვთავაზობს, როგორც შეშინებული ბავშვი, რომელიც ახალი ოჯახის შესაძლებლობას ხვდება. ელიოტი მშვენიერი, ხელშესახები CGI ქმნილებაა, არსება, რომელიც სიკეთით არის განსაზღვრული და არა სანახაობრიობით. ლაუერი საშუალებას აძლევს სცენებს ისუნთქონ, ენდობა ბუნებრივ შუქს და ადგილზე გადაღებას, და ჰოვარდისა და რედფორდისგან თბილ შესრულებას იღებს. ის აფასებს ემოციურ რეალიზმს და მოთმინებას, თვისებებს, რომლებიც იშვიათად არის პრიორიტეტული თანამედროვე საოჯახო გართობაში. ფილმი, რომელმაც ათასობით მოზარდი კარაოკე არტისტი გაუშვა. კრის ბაკისა და ჯენიფერ ლის ფენომენი იმიტომ ინარჩუნებს აქტუალობას, რომ ის საფუძვლიანად ძირს უთხრის დისნეის ტრადიციას, ამავდროულად პატივს მიაგებს იმას, რაც მას საყვარელს ხდის. რომანტიკაზე დაფუძნებული გადარჩენის ნაცვლად, ემოციური ცენტრი არის დების, ანასა და ელზას კავშირი, რომლებსაც კრისტენ ბელი და იდინა მენზელი ახმოვანებენ. ელზას უკონტროლო ყინულის ძალები შიშისა და რეპრესიის მეტაფორად იქცევა და არა გაძლიერების, და ფილმი ამ სიმძიმეს უცნაური იუმორით აბალანსებს. მიუხედავად იმისა, რომ „გაყინული“ ახალს გრძნობს, მისი გამძლეობა დიდწილად განპირობებულია რობერტ ლოპესისა და კრისტენ ანდერსონ-ლოპესის სიმღერებით, რომლებიც „ჩახლართულზე“ დაყრდნობით შეიქმნა და დისნეის სრულფასოვანი მიუზიკლის ეპოქას გვახსენებს. „გინდა თოვლის კაცის აშენება?“ მტკივნეულად ასახავს ანასა და ელზას შორის მზარდ დისტანციას, ხოლო ჯოშ გედის „ზაფხულში“ დისნეის საუკეთესო მეორეხარისხოვანი პერსონაჟის სიმღერებს შორის იკავებს ადგილს. მაგრამ სწორედ ძლიერმა ბალადამ „გაუშვი“ განამტკიცა ფილმის ადგილი დისნეის მუსიკალურ პანთეონში. მიუხედავად ამისა, „გაყინულის“ ნამდვილი მიღწევა მისი ემოციური სიცხადეა. ანას სიყვარულის უკანასკნელი აქტი მშვიდი და თავდაუზოგავია, ხოლო ელზას გზა თვითმიღებისკენ დამსახურებულად იგრძნობა. ფილმი გვასწავლის, რომ ოჯახური სიყვარული და არა რომანი, ხშირად ყველაზე ჩამომყალიბებელი ძალაა ბავშვის ცხოვრებაში. ეს ის მომენტია, როდესაც DreamWorks-მა წინ გადადგა ნაბიჯი და დაამტკიცა, რომ მას შეეძლო დისნეისთვის გამოწვევის მიღება არა მხოლოდ კომედიით, არამედ ეპიკური მასშტაბითაც. ფილმი, რომელიც დრაკონების წინააღმდეგ ომით განსაზღვრულ ვიკინგების სოფელში ვითარდება, მიჰყვება ჰიკაპს, ჯეი ბარუშელის მიერ გახმოვანებულ გამხდარ განდევნილს, რომლის მეგობრობა დაჭრილ Night Fury-თან ეჭვქვეშ აყენებს ყველაფერს, რისიც მის კულტურას სჯერა. ჯერარდ ბატლერი ჰიკაპის მამას, სტოიკს, დაჟეჟილ ავტორიტეტს ანიჭებს, რაც ამყარებს თაობათა კონფლიქტს ისტორიის ცენტრში. დინ დებლუა და კრის სანდერსი აერთიანებენ ამაღელვებელ საჰაერო სცენებს ღრმად პირადულ მომწიფების ამბავთან. ჰიკაპსა და უკბილოს შორის კავშირი აგებულია ნდობასა და ცნობისმოყვარეობაზე და არა დომინირებაზე, რაც ფილმს თანაგრძნობის მძლავრ ალეგორიად აქცევს. ის ათწლეულის ერთ-ერთი საუკეთესო საუნდტრეკით გამოირჩევა, და მისი ფრენის შეგრძნება ანიმაციის ერთ-ერთ ყველაზე ამაღელვებელ მიღწევად რჩება. ეს არის IMAX-ისთვის შექმნილი ფილმი. ფილმმა ისეთი კვალი დატოვა, რომ Universal-მა მას მთელი მიწა მიუძღვნა თავის Epic Universe გასართობში.