Den of Geek-ის მიხედვით: მიუხედავად იმისა, რომ 2016 წელი ზოგიერთისთვის შესაძლოა არ იყოს სასიამოვნო მოგონებებთან დაკავშირებული, სოციალური მედია აქტიურად იხსენებს გასული ათწლეულის ამ გამორჩეულ წელს, განსაკუთრებით კი მის სატელევიზიო ნამუშევრებს. ათი წლის წინანდელი მოვლენების მიმართ ეს ფიქსაცია თავიდან უცნაურად მოგვეჩვენება, რადგან ცოტა ვინმეს თუ ენდომება 2016 წლის თავიდან განცდა. თუმცა, ნათელი ხდება, რომ ნოსტალგია, რომელსაც ადამიანები განიცდიან, არა თავად წელს, არამედ იმ დროს არსებულ პოპ-კულტურას ეხება. 2016 წელი ტელევიზიისთვის ოქროს ხანა იყო. მან არა მხოლოდ ახალი შოუები წარმოგვიდგინა, რომლებიც კულტურულ მოვლენებად იქცნენ, არამედ ბევრი სერიალის უძლიერესი და ყველაზე თავდაჯერებული სეზონები სწორედ მაშინ გამოვიდა, როცა მაყურებელი მათ ყველაზე მეტად იყო მზად. უკან მიხედვით, ლოგიკურია, რატომ ვუბრუნდებით ამ სეზონებს – მათ დროის იმ მომენტის რაღაც წარმავალი, მაგრამ ღირებული დაიჭირეს. ქვემოთ მოცემული სია არ არის 2016 წლის „საუკეთესო“ შოუების რეიტინგი, არამედ არგუმენტი იმის შესახებ, თუ რატომ იმსახურებს ეს კონკრეტული სეზონები ხელახლა ყურებას და რატომ გვთავაზობს მათთან დაბრუნება ახლა იმ კულტურული მომენტის ხილვას, რომლის მონატრებასაც ვერასდროს წარმოვიდგენდით. პირადად მე ნოსტალგია მაქვს 2010-იანი წლების მიმართ, რადგან სწორედ მაშინ იყო მსახიობი, სცენარისტი და პროდიუსერი ფიბი უოლერ-ბრიჯი (Phoebe Waller-Bridge) თავისი შემოქმედებითი პიკის მწვერვალზე. მიუხედავად იმისა, რომ ის ახლა უფრო მეინსტრიმულ პროექტებშია ჩართული (მათ შორის, Prime Video-ს მომავალ „Tomb Raider“-ის სერიალში), ყოველთვის მადლიერი ვიქნები მისი წვლილისთვის „ცუდად მოქცეული ქალების მეტროპოლიტენში“ ჟანრში, რადგან 2016 წელს მან შემოგვთავაზა „ფლიბეგის“ (Fleabag) პირველი სეზონი. უოლერ-ბრიჯის სცენარი ნამდვილი საღვთო წერილია; სკრიპტს ფაქტობრივად „ფლიბეგი: წმინდა წერილები“ ჰქვია და ის სახარებასავით იკითხება ნებისმიერისთვის, ვისაც ოდესმე საკუთარი თავის შეგნების პრობლემებთან უფრო მეტი ცუდი გადაწყვეტილებით უმკლავია. „ფლიბეგი“ თითქმის კომედიად იწყება, მაგრამ სწრაფად ირკვევა, რომ ცენტრალური პერსონაჟი და მისი ამბავი ბევრად მეტია, ვიდრე უბრალოდ სასაცილო შოუ ქალზე, რომელიც თავდაღმართზე მიდის. 2016 წელს მისი პირველი ეთერში გასვლის შემდეგ, არცერთ სხვა სერიალს არ შეუძლია მწუხარებასა და თვითსაბოტაჟთან მებრძოლი პერსონაჟების ისეთივე სიზუსტითა და ემოციური სიღრმით წარმოჩენა, როგორც „ფლიბეგს“. მიუხედავად იმისა, რომ მისი მეორე სეზონი საყოველთაოდ სატელევიზიო შედევრად ითვლება, „ფლიბეგის“ პირველი სეზონის ხელახლა ყურება ღირს, რადგან მან უოლერ-ბრიჯის ნახტომი აღნიშნა სცენიდან ტელევიზიაში. შოუ ატარებს იმ აღფრთოვანებას, რასაც მედიუმის გამოცდა შეეძლო. 2016 წელს ასეთი შემოქმედებითი რისკი ელექტრონულივით იგრძნობოდა და ახლა მისი ხელახლა ყურება შეგვახსენებს, თუ რა სახალისოა ნამდვილად ნიჭიერი მწერლისთვის სცენაზე გამოჩენა და მისი საკუთარი ხმის გარშემო მოხვევა. სერიალის ფინალის მიმართ თქვენი დამოკიდებულების მიუხედავად, არ შეიძლება უარყო, რომ „უცნაური ამბების“ (Stranger Things) პირველი სეზონი მომხიბვლელი ტელევიზია იყო. მახსოვს, როგორ ვუყურებდი რვა ეპიზოდს ერთ დღეში, სრულიად ჩაფლული ჰოკინსში, ინდიანაში. ეს საწყისი სეზონი მაყურებელს ისევე იპყრობს, როგორც „ტვინ პიქსის“ (Twin Peaks) პირველად ყურება. მართალია, ეს არ არის სრულყოფილი შედარება, მაგრამ ორივე შოუ იყენებს საიდუმლოს და მოსალოდნელ საფრთხეს იმის განცდის შესაქმნელად, რომ ყველაფერი შეიძლება მოხდეს. თუ სერიალთან ხელახლა გასაცნობად პირველი სეზონი გამოტოვეთ, აუცილებლად უნდა დაუბრუნდეთ მას. პირველი სეზონის ნაწილების ხელახლა ყურება ასევე შეგვახსენებს, თუ რამდენად ღრმად იყო „უცნაური ამბები“ 2016 წლის კულტურაში ჩამჯდარი. მაგალითად, მე ნამდვილად მქონდა Hot Topic-დან ნაყიდი მაისური, რომელზეც გამოსახული იყო ზღაპრული ნათურები და ასოები, რომლებსაც ჯოის ბაიერსი (Joyce Beyers) უილთან (Will) კომუნიკაციისთვის იყენებდა. ასეთი იყო მაშინდელი ატმოსფერო. პირველი სეზონი ასევე გამოირჩევა ისე, როგორც მოგვიანო სეზონებს არ შეუძლიათ, დიდწილად იმის გამო, თუ რამდენად ახალი იყო ყველაფერი. საიდუმლო არ არის ზედმეტად დამაბნეველი, სამყარო ჯერ კიდევ არ არის ზედმეტად ახსნილი და რატომღაც ფსონები უფრო მაღალი ჩანს, ვიდრე ოდესმე. ეს იყო ფენომენი, სანამ თავად გააცნობიერებდა, რომ ფენომენი იყო, და ამ საწყისი ნაპერწკლის ხელახლა შექმნა შეუძლებელია. 2016 წელი ნამდვილად ამბიციური სიტკომების წელი იყო, მაგრამ ცოტა ვინმემ თუ ჩაუყარა ისეთი საფუძველი, როგორც NBC-ის „კარგმა ადგილმა“ (The Good Place) გააკეთა, რომელმაც ეპიზოდების ისეთი ძლიერი ნაკრები წარმოადგინა, რომელმაც სერიალს თითქმის ათი წლის შემდეგაც კი შეუნარჩუნა აქტუალობა. „კარგი ადგილი“ ასევე გამოირჩეოდა უამრავი ერთფეროვანი სატელევიზიო შეთავაზების ფონზე თავისი კრეატიული წინაპირობით. შოუ მოგვითხრობს ელეონორ შელპტროპზე (Eleanor Shellstrop), რომელიც არ არის გამორჩეული მოქალაქე, მაგრამ რატომღაც ხვდება უტოპიურ საიქიოში და სასწრაფოდ უნდა ისწავლოს მორალური ფილოსოფია თავისი ვინაობის დასამალად. სერიალს დრო დასჭირდა განვითარებისთვის, ძირითადი სიუჟეტური შემობრუნებები მხოლოდ პირველი ეპიზოდების დასრულების შემდეგ გამჟღავნდა. პირველმა სეზონმა ასევე წარმოაჩინა მისი ფენომენალური მსახიობების ოსტატობა. შოუმ უილიამ ჯექსონ ჰარპერის (William Jackson Harper), მენი ჯაკინტოს (Manny Jacinto), ჯამილა ჯამილის (Jameela Jamil) და დ’არსი კარდენის (D’Arcy Carden) კარიერა წინ წაწია, რომლებმაც მოგვიანებით საოცარი ნამუშევრები შექმნეს. შოუ თავისი დროის პროდუქტადაც იგრძნობა. ის სრულყოფილი იყო 2016 წლისთვის, როდესაც გააზრებულ და იმედისმომცემ სიტკომს ჯერ კიდევ შეეძლო აუდიტორიის პოვნა ისე, რომ დაუყოვნებლივ არ ჩამოეწერა. შემქმნელ მაიკლ შურს (Michael Schur) უამრავ საკულტო სიტკომზე უმუშავია, მაგრამ...