წარმატებული ფილმების, მაგალითად, „უიქიდის“ (Wicked) წყალობით, თითქოს მიუზიკლების აღსანიშნავად საუკეთესო დროა, თუმცა საუკეთესოთა შორის საუკეთესო რეალურად ის ფილმია, რომელზეც იშვიათად საუბრობენ. „უდიდესი შოუმენიდან“ (The Greatest Showman), „ლა ლა ლენდიდან“ (La La Land) და „ტიკ, ტიკ... ბუმ!“ (Tick, Tick....Boom!)-დან მოყოლებული, უამრავი ვარსკვლავური თანამედროვე მიუზიკლი არსებობს. მათ შორის საუკეთესოს არჩევა რთული ამოცანაა, თუმცა არის ერთი მიუზიკლი, რომელიც გამორჩეულია. მართალია, მან „უიქიდის“ მსგავსად ბევრი ფული არ იშოვა და „ვესტსაიდური ისტორიის“ (West Side Story) მსგავსად ოსკარებზე არ იყო ნომინირებული, მაგრამ ის აკეთებს ყველაფერს, რასაც კარგი მიუზიკლისგან ელით და მეტ დაფასებას იმსახურებს. 2020-იანი წლების საუკეთესო მიუზიკლია „ინ ზი ჰაიტსი“ (In The Heights), რომელიც ხუთი წლის წინ გამოვიდა. ფილმი ამავე სახელწოდების სასცენო სპექტაკლის ადაპტაციაა, რომელიც ლინ-მანუელ მირანდას (Lin-Manuel Miranda) შემოქმედებას ეკუთვნის. ეს პროექტი მან მანამდე დაწერა, სანამ „ჰამილტონით“ (Hamilton) უზარმაზარ წარმატებას მიაღწევდა და პატივს მიაგებს მის ფესვებს. „ინ ზი ჰაიტსი“ მოგვითხრობს უსნავის, ვანესას, ნინას, ბენის და ნიუ-იორკის დომინიკელთა უმეტესობით დასახლებული უბნის რამდენიმე სხვა წევრის ისტორიას, რომლებსაც უკეთესი ცხოვრების ოცნებები აქვთ. ეს ისეთი ამბავია, რომელიც ბევრ ადამიანში პოულობს გამოხმაურებას, რაც ამ ფილმს თითქმის ყველასთვის დასაფასებელს ხდის. როგორც ყოველთვის, იმისთვის, რომ მიუზიკლი დიდებულად ჩაითვალოს, სიმღერები გამორჩეული უნდა იყოს. მირანდა იმდენად კარგი სიმღერების ავტორია, როგორსაც იშვიათად ნახავთ, რაც უამრავ კომპოზიციაში ვლინდება. ვაშინგტონ ჰაიტსში (Washington Heights) ცხოვრების შესახებ სატიტულო სიმღერიდან დაწყებული, „ნო მე დიგას“ (No Me Diga) კომედიამდე, ამ მუსიკალური ნომრების განცდა ნამდვილი სიამოვნებაა. ჯონ მ. ჩუ (Jon M. Chu) არის სახელი, რომელიც ბოლო წლებში ჰოლივუდში ხშირად მოიხსენიება „უიქიდთან“ (Wicked) და „უიქიდი: სიკეთისთვის“ (Wicked: For Good) დაკავშირებული ნამუშევრების გამო. თუმცა, სანამ ამ მიუზიკლებს გადაიღებდა, ის „ინ ზი ჰაიტსის“ რეჟისორის სავარძელში იჯდა. მისმა ხედვითმა სტილმა დიდი წვლილი შეიტანა „ინ ზი ჰაიტსში“. ჩუს მიერ ფილმის გახსნის მუსიკალური ნომრისთვის ასეთი დიდი ჯგუფის შეკრების უნარი გაგრძნობინებთ, რომ რაღაც განსაკუთრებულს უყურებთ, ხოლო მისი ნამუშევარი „როცა მზე ჩადის“ (When the Sun Goes Down) ვიზუალურად სანახაობრივია. ნათლად ჩანს, რომ ჯონ მ. ჩუ ამ ფილმში შემოვიდა იმ იდეით, თუ როგორ უნდა მოერგებინა ის სცენიდან ეკრანზე ოსტატურად, და ეს ნამდვილად კარგად გამოვიდა. სხვა რეჟისორის ხელში, ეს შესაძლოა ასე კარგად არ გადმოეცა. „ინ ზი ჰაიტსი“ სულაც არ არის თავშეკავებული მიუზიკლი. თითქმის ყველა ნომერი ექსტრავაგანტულ, გრანდიოზულ მოვლენას ჰგავს, რომელიც ზუსტად გადმოსცემს იმას, რისი თქმაც სიმღერას სურს. გახსნითი ნომერი „ინ ზი ჰაიტსი“ ასობით ადამიანს აცეკვებს და წარმოაჩენს მათ ცხოვრებას ამ უბანში, რომელიც უყვართ. „ნო მე დიგა“ შესანიშნავად ასახავს ამ ქალებს სილამაზის სალონში, მანეკენების თავების მოძრაობისა და ტექსტებზე რეაგირების კომედიური ელემენტებით. „ბლექაუთი“ (Blackout) და „კლუბი“ (The Club) ორივე შესანიშნავად ერწყმის დიდ საცეკვაო გართობას ემოციურ მომენტებს, რაც ვარსკვლავური ბალანსის აქტია. „პასიენსია ი ფე“ (Paciencia y Fe) შესაძლოა ყველაზე ემოციური ნომერი იყოს, რომელიც საყვარელ აბუელა კლაუდიას მიჰყვება, როდესაც ის იმიგრანტის ისტორიას იხსენებს მის გულსატკენ გარდაცვალებამდე. ამის ისე წარმოჩენა, თითქოს ის მატარებელში იყო, როცა მის გარშემო ხალხი იყო, ნამდვილად სულისშემძვრელია. ნამდვილი შოუს გამჩერებელი კი „96,000“ არის. პოტენციური მომგებიანი ლატარიის ბილეთის გეგმების განხილვის ვიზუალური მინიშნებებიდან დაწყებული წყალქვეშა კამერით დამთავრებული, ამ ნომრის ყოველი წამი პიკური მიუზიკლია. როდესაც დიდ მიუზიკლზე ფიქრობთ, სწორედ ამას მოელით. ასევე, უამრავი გართობაა „კარნავალ დელ ბარიოში“ (Carnaval del Barrio), სადაც უბანი აღნიშნავს თავის განსხვავებულ ესპანურ კულტურებს ერთგვარი ბლოკ-წვეულებით. პუერტო-რიკოელები, დომინიკელები, მექსიკელები, კუბელები და სხვა ერთიანდებიან მუსიკალურ ნომერში, რომელიც გულწრფელი, მხიარული და დასამახსოვრებელია. ყოველთვის სასიამოვნოა ფილმის ნახვა და იმის აღმოჩენა, რომ მსახიობები მოგვიანებით უფრო დიდი ვარსკვლავები გახდნენ. ეს სწორედ „ინ ზი ჰაიტსის“ შემთხვევაში მოხდა, რომელსაც 2020-იანი წლების ნებისმიერი ფილმის ერთ-ერთი ყველაზე შთამბეჭდავი სამსახიობო გუნდი ჰყავს, მიუზიკლების მიღმაც კი. ენტონი რამოსმა (Anthony Ramos) აქ შესრულებული როლისთვის ოქროს გლობუსის ნომინაცია დაიმსახურა და მიუხედავად იმისა, რომ „ჰამილტონი“ (Hamilton) რჩება მის უდიდეს პროექტად, ის მონაწილეობდა MCU-ში, „ტრანსფორმერების“ (Transformers) ფრენჩაიზსა და ბლოკბასტერ „ტვისტერსში“ (Twisters). მელისა ბარერა (Melissa Barrera) თანამედროვე საშინელებათა დედოფალია „კივილი VI“ (Scream VI), „აბიგაილის“ (Abigail) წყალობით და ახლა კარგ სატელევიზიო შოუში, „კოპენჰაგენის ტესტში“ (The Copenhagen Test) მონაწილეობს. ლესლი გრეისი (Leslie Grace) „ბეტგერლში“ (Batgirl) უნდა ეთამაშა, სანამ პროექტი უსამართლოდ დაიხურებოდა, კორი ჰოუკინსი (Corey Hawkins) შესანიშნავი იყო „იისფერ ფერში“ (The Color Purple), და უფრო მცირე მეორეხარისხოვანმა მსახიობებმაც კი, როგორიცაა სტეფანი ბეატრისი (Stephanie Beatriz) („მოტრიალებული მეტალი“ – Twisted Metal), დიდი წარმატებები მოიპოვეს. „ინ ზი ჰაიტსი“ ყოველმხრივ განსაკუთრებულია.