ნია დაკოსტას წინაშე რთული ამოცანა იდგა შარშანდელი „28 წლის შემდეგ“-ის გაგრძელების კუთხით. ის არა მხოლოდ დენი ბოილის მიერ დატოვებულ სარეჟისორო სავარძელში ჯდება, არამედ ტრილოგიის მეორე ნაწილს ქმნის, რომელსაც არც ნამდვილი დასაწყისი აქვს და არც საბოლოო დასასრული. ამიტომ, გასაკვირია, რომ მისი მოგზაურობა „მრისხანების ვირუსის“ სამყაროში ასეთ დამაკმაყოფილებლად სრულყოფილ გამოცდილებად იქცა. თუკი მისი მასშტაბი გარკვეულწილად უფრო მცირეა, ვიდრე პირველი ფილმის, მრავალი თვალსაზრისით ის სჯობს კიდეც მას, განსაკუთრებით საშინელებათა კუთხით. ვიწყებთ ისე, როგორც გაგრძელდება ყველაფერი: სისხლისგან დაზელილი. „ძვლის ტაძარი“ იწყება „28 წლის შემდეგ“-ის დასრულებიდან ძალიან მალევე. სპაიკი (ალფი უილიამსი), რომელიც წინა ფილმის ბოლოს მარტო გაემართა სამყაროში, – სულაც არა ნებით – „ჯიმების“ ხელში აღმოჩნდება. ესენი არიან უცნაურად აკრობატული, პარიკებიანი მკვლელები, რომლებიც ბოილის ფილმში გამაოგნებელ სიურეალისტურ კოდად გვევლინებოდნენ. თუკი მხიარულ, ექსცენტრიულ ზომბი-მკვლელებს ელით, თავიდანვე შეცდით. ეს ჯგუფი შეშლილი, სადისტური მკვლელები არიან, ჰარლი ქუინისა და ჰანიბალ ლექტერის ნაზავი აალებადი თავისუფალი სტილის სამოსში. მათ კვლავ ვხვდებით, როდესაც ისინი სპაიკს აკრავს გარს, დასცინიან მას, სანამ ის მათი ერთ-ერთი წევრის წინააღმდეგ კანკალით იბრძვის. არტერიული სისხლის სქელი გუბის შემდეგ, ალფი ბანდაში მიიღება და ფილმის ტონიც დადგინდება. ეს სამყარო სასტიკი იქნება. გადარჩენა ბედნიერებას არ ნიშნავს. ინფიცირებულები ყოველთვის არ წარმოადგენენ უდიდეს საფრთხეს. დაკოსტა ოსტატურად აგებს დაძაბულობას და გვთავაზობს საშინელებას, რომელიც უფრო გრძნობ, ვიდრე ხედავ. დაკოსტას ამ სამყაროს ხედვაში უსენტიმენტალური სიგრილე იგრძნობა. მიუხედავად იმისა, რომ ბოილის ფილმი თავისი ბუნებით დისტოპიური იყო, მასში რომანტიზმის თხელი ხაზი გასდევდა. სპაიკსა და მის მამას მშვიდი მომენტები ჰქონდათ – წყნარი გზის გადაკვეთა; ირმების ყურება, რომლებიც მთიან უბნებზე მიქროდნენ – ინფიცირებულებთან შეხვედრებს შორის. დაკოსტასთან ასე არ არის. აქ ცხოვრება დაუნდობელია. სიჩუმის თითქმის ყოველთვის უნდა გეშინოდეს და არა ისიამოვნო, რადგან ის ჩვეულებრივ ნიშნავს, რომ რაღაც გითვალთვალებს. ის ბევრს ხალისობს საშინელებათა ელემენტებით, გვთავაზობს რამდენიმე კარგად შესრულებულ „ჯამფ-სქეარს“, მაგრამ ამავდროულად საზარელ სურათებსაც გვიბეჭდავს გონებაში. ერთ-ერთ გამორჩეულ სცენაში, სადაც „ჯიმების“ სიტყვა „ქველმოქმედების“ დამახინჯებულ ინტერპრეტაციას ვიგებთ, დაკოსტა ოსტატურად აგებს დაძაბულობას და გვთავაზობს საშინელებას, რომელიც უფრო გრძნობ, ვიდრე ხედავ. ბევრ საზარელ რამეს ვხედავთ მოკლედ, მაგრამ შიში ძირითადად სახეებზე ან კადრის უკანა პლანზე, ფოკუსიდან მიღმა ითამაშება. ის თქვენს ტვინს აძლევს საშუალებას, რომ ყველაზე უარესი წარმოიდგინოს და სიცარიელეები თავად შეავსოს. ცენტრალური სიუჟეტი მარტივია: სპაიკი (უილიამსი კიდევ უფრო აძლიერებს თავის შესანიშნავ შესრულებას ბოილის ფილმიდან) გაყოფილია სიკეთესა და ბოროტებას შორის, ან უფრო კონკრეტულად, იმედსა და ნიჰილიზმს შორის. ეს უკანასკნელი წარმოდგენილია ლორდ ჯიმი კრისტალის (ჯეკ ო’კონელი) მიერ, რომელიც თავს სატანის შვილად მიიჩნევს, სამყაროში გაშვებულად, რათა მამამისის „დემონებთან“ – ანუ ინფიცირებულებთან – ერთად გაანადგუროს ადამიანები. ო’კონელი, რომელიც ამ ფილმით და „ცოდვილებით“ (Sinners) სრულ ნაძირლებში კარგად მუშაობს, ღრმად შემაშფოთებელ შესრულებას გვთავაზობს, აკონტროლებს კრისტალის ძალადობრივ ბრაზს და მასში შიშნარევი ბიჭურობის ძაფს აჩენს. კრისტალი არის კულტის ლიდერი, რომელიც ცდილობს საკუთარი სიდიადეში დაარწმუნოს თავი სხვების ტანჯვით. სიკეთის მხარეს განასახიერებს რალფ ფაინსის დოქტორი იან კელსონი. „28 წლის შემდეგ“-ში შედარებით მოკლე, სევდიანი გამოჩენის შემდეგ, ფაინსი აქ ბევრად უფრო ექსცენტრიულ როლს ასრულებს. კელსონი ექსპერიმენტებს ატარებს სამსონთან (ჩი ლუის-პარი), ალფა ინფიცირებულთან. მასზე მორფინის ისრების სროლით, ის ახერხებს მის მოკლე ხნით დამორჩილებას. შესაძლებლობის ეს ციმციმი, როგორც ჩანს, რაღაცას აღვიძებს კელსონში, რომელიც მთელი ფილმის განმავლობაში უფრო ცოცხალი ხდება. ყველაფერი პიკს აღწევს ველურ, ნამდვილად გაბედულ კულმინაციაში. დამღლელი მოგზაურობის შემდეგ, რომელიც ნელ-ნელა ზრდის დაძაბულობას, ეს არის შთამბეჭდავი ფინალი, რომელიც ისევე კათარზისულია, როგორც შეშლილი. სამყაროს ხელახლა დადგენის საჭიროების გარეშე, ალექს გარლანდის სცენარი უფრო მოკლე და სახალისოა. მასში უფრო მეტი გვერდითი ხაზის შესაძლებლობაა, ვიდრე ბოილის ფილმში, რომელსაც სიუჟეტისა და სამყაროს აგების გაცილებით დიდი ტვირთი ეკისრებოდა. დაკოსტა იყენებს ყველა შემოთავაზებულ შესაძლებლობას. Sony-მ ცოტა ხნის წინ მესამე ფილმს მწვანე შუქი აუნთო, რომელსაც, სავარაუდოდ, დენი ბოილი გადაიღებს. ორიგინალის შემდეგ საუკეთესო ფილმით, დაკოსტამ გამოწვევა ესროლა სერიის ნათლიმამას: აჯობე ამას. გაბედე.