90-წუთიანი სამოქმედო ფილმების მიმართ იშვიათად ჩნდება პრეტენზია და, თუ რამეა, ალბათ უფრო მეტ ადამიანს შეხვდებით, ვინც 2-საათიან ან უფრო ხანგრძლივ სამოქმედო ფილმებს დასცინის, ვიდრე იმას, ვინც ზედმეტად მოკლე ხანგრძლივობაზე ჩივის. ანალოგიური სიტუაციაა საშინელებათა ფილმებშიც. ამ ორ ჟანრში არსებული ფილმების უმეტესობა, თუმცა არა ყველა, სარგებელს იღებს ხანგრძლივობის მაქსიმალურად მოკლედ შენარჩუნებით. თუმცა, სამოქმედო ფილმებზე ფოკუსირებისას, ყოველთვის არ არის აუცილებელი, რომ მოკლე იყოს, რათა სახალისო დარჩეს. ქვემოთ მოცემული ფილმები სრულად სამოქმედო ფილმებია, ან მიეკუთვნება რამდენიმე ჟანრს, მათ შორის სამოქმედო ჟანრს. ყველა მათგანი სამ საათზე მეტი ხანგრძლივობისაა და რანჟირებულია არა იმის მიხედვით, თუ რამდენად აღემატება 180 წუთს, არამედ მიახლოებითი ხარისხის მიხედვით, დაწყებული ძალიან კარგიდან და დამთავრებული დიდებულით. „სამართლიანობის ლიგა“ (2017) ზედმეტად ნაჩქარევი და ალბათ ზედმეტად მოკლე იყო. ეს სამართლიანი კრიტიკაა, რადგან ისეთი შთაბეჭდილება რჩებოდა, თითქოს ფილმი სავალდებულო წესით ორ საათზე მეტი არ უნდა ყოფილიყო, და მისი ხანგრძლივობა ზუსტად 120 წუთი იყო. თუ კეთილგანწყობილი იქნებოდით, იტყოდით: „არც ერთი წამი არ დაკარგულა“. მაგრამ რა ფასად არ დაიკარგა არც ერთი წამი? არ უნდა მიეცეს ფილმს რამდენიმე წამით მეტი? არა, ბევრად მეტი წამით. სინამდვილეში, ეს ასეც მოხდა რამდენიმე წლის შემდეგ. ზაკ სნაიდერის „სამართლიანობის ლიგა“ დაახლოებით ორჯერ აღემატებოდა „სამართლიანობის ლიგის“ (2017) ხანგრძლივობას და, მიუხედავად იმისა, რომ სრულყოფილი ეპოსი არ იყო (გაუთავებელი ეპილოგები ცოტა ზედმეტი იყო), ეს უზარმაზარი გაუმჯობესება იყო. „სამართლიანობის ლიგის“ პირველ ვერსიას თავი უნდა აარიდოთ, მიუხედავად იმისა, რამდენად მოგწონთ ამ ტიპის სუპერგმირული ფილმები. ზაკ სნაიდერის „სამართლიანობის ლიგას“, მეორე მხრივ, აქვს შესანიშნავი ნაწილები და ძირითადად ღირს მისთვის ერთი საღამოს (ან შუადღის უმეტესი ნაწილის) დათმობა. დრო გვიჩვენებს, დარჩება თუ არა ეს ტრილოგიის მეორე ნაწილად, ან სერია უფრო მასშტაბური გახდება, მაგრამ ამ დროისთვის, „ავატარის“ ფილმები ტრილოგიას ქმნის, და ეს საოცრად თვალწარმტაცი ტრილოგიაა. თქვით რაც გინდათ არატექნიკურ ნაწილზე, და ბევრმა უკვე თქვა, მაგრამ როდესაც საქმე ეხება საოცარი სპეცეფექტების და დამაკმაყოფილებელი სამოქმედო სცენების შექმნას, რომლებიც მუდმივად იზრდება მასშტაბით, ჯეიმს კამერონი, როგორც წესი, ყოველთვის ახერხებს. მაგრამ გარკვეული „დეჟავუ“ იგრძნობა „ცეცხლი და ფერფლის“ ზოგიერთ ნაწილში, ხოლო „წყლის გზა“ რამდენიმე განსხვავებული მიზეზის გამო ცოტა მეტ ეფექტს იძლევა. „ავატარი: წყლის გზა“ შეიძლება იყოს საუკეთესო ამ სამიდან ამ დროისთვის, მაგრამ ის ყველაზე გრძელი არ არის. მესამე, „ცეცხლი და ფერფლი“ არის ყველაზე გრძელი, და შესაძლოა მასში კიდევ უფრო მეტი მოქმედება იყოს. მაგრამ ამ ფილმის ზოგიერთ ნაწილში გარკვეული „დეჟავუ“ იგრძნობა, და „წყლის გზა“ რამდენიმე განსხვავებული მიზეზის გამო ცოტა მეტ ეფექტს იძლევა. ან კიდევ რამდენიმე დარტყმას თუ რაღაც მსგავსს. რა მნიშვნელობა აქვს. „დარტყმები“ აქ კარგია. კამერონი ყოველთვის თავის შესაძლებლობებზე მეტს აკეთებს. ყოველთვის არის რაღაც, რაც აღფრთოვანებას იწვევს მის მეგა-ბიუჯეტიან ბლოკბასტერებში, ხარვეზები კი წყეული იყოს (თუ ისინი საერთოდ შესამჩნევია/არ არის დაჩრდილული თავიდანვე). იმდენად ბევრი რამ იყო „შურისმაძიებლები: უსასრულობის ომში“, რომ ცოტა გასაკვირია, ფილმის ხანგრძლივობა მხოლოდ 2.5 საათი იყო. მათ სასარგებლოდ უნდა ითქვას, რომ მათ მოახერხეს ამ ყველაფრის ამ ხანგრძლივობაში ჩატევა, მიუხედავად ამდენი განსხვავებული პერსონაჟისა და სხვადასხვა ადგილას გამართული მრავალი ბრძოლისა. თუმცა, ყველა გაერთიანებული იყო თანოსის წინააღმდეგ, რამაც სიუჟეტი თანმიმდევრული გახადა. მაგრამ შემდეგ ყველაფერი ჯოჯოხეთად იქცა, როცა მან გაიმარჯვა. ამრიგად, „შურისმაძიებლები: დასასრული“ ამ გამარჯვების შეცვლას ეხება. ის ბევრ პერსონაჟს აბრუნებს, მაგრამ ფინალურ ბრძოლამდე, „უსასრულობის ომზე“ მცირე მსახიობთა გუნდი ჰყავს. ეს მაინც ეპოსია გადანაცვლებული მოგზაურობებით (დიდი ნაწილი დროში), და შემდეგ ხანგრძლივობა აღწევს სამ საათს, მაგრამ ეს გამართლებულია, რადგან აქ ბევრი ამბავი, ემოცია და მოქმედებაა ჩატეული. „RRR“ ისტორიის რეალურ პერიოდში ვითარდება, და ორი მთავარი პერსონაჟი ასევე რეალური ადამიანები იყვნენ, მაგრამ მათი შეხვედრა – და რასაც აქ აკეთებენ – გამოგონილია. ამას დავარქვათ ისტორიული ფანტასტიკა, რევოლუციური სულით და სიამოვნებით, მოქმედებისა და სანახაობის გამოსახვისას, რადგან RRR არის ველური ეპოსი, რომელიც სავსეა აბსოლუტურად მასიური სამოქმედო სცენებით, რომლებსაც არ ეშინიათ ზღვარგადასულობის. ის არის ზღვარგადასული, მაგრამ ამავე დროს ადვილად იზიდავს ემოციურად, და ასეთი ბალანსის მიღწევა ადვილი არ იქნებოდა, მაგრამ სწორედ ამას ახერხებს RRR. ასევე, ყველა არსებული 180+ წუთიანი ფილმიდან, ეს არის ერთ-ერთი ყველაზე ადვილად საყურებელი და სასიამოვნო. ის განსაკუთრებულად კარგად არის დაგეგმილი, და მას აქვს ნამდვილი უნარი, რომ ყოველი დიდი სცენა წინაზე ოდნავ მეტად შთამბეჭდავი იყოს. ცოტა უფრო სულელურია სხვა ყველაფერთან შედარებით, მაგრამ რას უნდა ელოდო ეპიკური სიგრძის სლაპსტიკური კომედიისგან? ფილმი არის „გიჟური, გიჟური, გიჟური, გიჟური სამყარო“ და ის მოგვითხრობს ხარბ ადამიანებზე, რომლებიც ერთმანეთს ეჯიბრებიან სადღაც დამარხული სავარაუდოდ უზარმაზარი ქონების მოსაპოვებლად, და სწორედ გუნდური მუშაობის ნაკლებობიდან მოდის კომედიის უმეტესი ნაწილი. და მთელი სათავგადასავლო კუთხე, რაც მას გააჩნია, ასევე მოქმედებამდე მიდის. კომედიური მოქმედება, რა თქმა უნდა, მაგრამ მიუხედავად ამისა, არის ტრიუკები და სანახაობრივი სცენები, და ამის დიდი ნაწილი გასაკვირი სახალისოა საყურებლად. ეს არის გიჟური, გიჟური