„56 დღე“, Prime Video-ს ახალი კრიმინალური თრილერი, რომელიც კეტრინ რაიან ჰოვარდის ბესტსელერ რომანზეა დაფუძნებული, ტელევიზიის ვერსიაა „მივიწყებადი ფლირტის“. პირველი შთაბეჭდილებით ის ამაღელვებელია, ან სულ მცირე, საკმარისად ინტრიგას იწვევს, რომ დაგარწმუნოთ, მეორედ, შესაძლოა მესამედაც კი დაბრუნდეთ. მაგრამ რაც უფრო დიდხანს დარჩებით, მით უფრო მეტად ეჭვობთ, რომ იქ არაფერია განსაკუთრებული. ის ლამაზი სახეა დახვეწილ ტანსაცმელში, საკმარისად მომხიბვლელი, რომ ცოტა ხნით მოგაცილოთ ყურადღება, მაგრამ საბოლოოდ უბრალოდ იმავე ძველ ხაზებს იმეორებს, რომლებიც მილიონჯერ უკვე გსმენიათ. თუმცა, გარკვეული ხნით, მისი ცენტრალური საიდუმლოს აშკარა სიბინძურე საკმარისია ინტერესის გამოსაწვევად. სანამ პოლიცია გამოიძახებენ უცნობი გვამის გამოსაძიებლად მდიდრულ შენობაში, ის იმდენ ხანს იშლებოდა, რომ უფრო ნაკლებად ადამიანს ჰგავს, ვიდრე (როგორც ბოსტონის პოლიციის დეტექტივები, დორიან კროსმონდ მისიკის კარლი და კარლა სოუზას ლი აღწერენ) წვნიანს: ნახევრად გამდნარი ხორცის ნაწილები, რომლებიც ქიმიური სითხის აბაზანაში ცურავს. ხილვა საკმარისად გროტესკულია, რათა შთაბეჭდილება მოახდინოს ტელევიზიის ლანდშაფტშიც კი, რომელიც სავსეა იდუმალი წარმოშობის გვამებით საწყის სცენებში. (ეს ასევე გვახსენებს, რომ საშინელებათა ფილმების „პრინცი“ ჯეიმს ვანი შოუს ერთ-ერთი აღმასრულებელი პროდიუსერია; ლიზა ზვერლინგი და კერინ აშერი კი შემქმნელები არიან.) გვამის განადგურების მეთოდი მიანიშნებს გათვლილი გარყვნილების დონეზე, რომელიც სცდება ტიპურ სასოწარკვეთილ მძარცველს ან დაბალანაზღაურებად მკვლელს – ის, რაც განსაკუთრებით შოკისმომგვრელი ჩანს იმ „გაცნობის“ ფონზე, რომელიც რეალურად აცოცხლებს მოვლენებს, როგორც კი სერიალი უკან ბრუნდება (თქვენ გამოიცანით) 56 დღით ადრე. ჩვენი მთავარი გმირები არიან სიარა (დოუვ კამერონი) და ოლივერი (ავან ჯოჯია), ორი უცხო ადამიანი, რომლებიც ბოსტონში ახლახან გადავიდნენ. ის IT სპეციალისტია, რომელიც ტერმიტებით სავსე სტუდიაში ცხოვრობს მოუწესრიგებელ უბანში. ის მდიდარი კაცია, რომელიც პრესტიჟულ არქიტექტურულ ფირმაში მუშაობს და აქვს წვდომა მდიდრულ კორპორატიულ ბინაზე, რომელიც ერთ დღესაც გახდება ზემოხსენებული დანაშაულის ადგილი. ის პირველი დგამს ნაბიჯს და კომპლიმენტს ეუბნება მის NASA-ს ჩანთაზე, როდესაც მას ძვირადღირებულ სასურსათო მაღაზიაში ხედავს. ის არანაკლებ შთამბეჭდავია, როდესაც მას NASA-ს ყველა კოსმოსურ შატლს ზეპირად უთვლის. მათი პირველი პაემანი ძვირფას კოქტეილ ბარში კარგად მიდის, სანამ ყველაფერი არ აირევა, მაგრამ კავშირი იმდენად ძლიერია, რომ რამდენიმე დღის შემდეგ ისინი თანხმდებიან მეორე პაემანზე. ისეთი კარგად მიდის, რომ გოგონა ღამეს მის სახლში ატარებს და შემდეგ რამდენიმე დღეში მასთან საცხოვრებლად გადადის. (დროებით, მისი შენობაში მიმდინარე რემონტის გამო, მაგრამ მაინც.) ბუნებრივია, არცერთი არ არის ისეთი, როგორადაც ჩანს. ოლივერი ბნელი წარსულიდან გარბის, რომელიც შესაძლოა მოიცავდეს საეჭვო სიკვდილს. სიარას საკუთარი ფარული მოტივები აქვს, რომლებიც შესაძლოა დაკავშირებული იყოს ან არ იყოს აღნიშნულ წარსულთან. თუმცა, როდესაც ისინი ერთად არიან, არცერთი ეს „წითელი დროშა“ არ ჩანს იმდენად მნიშვნელოვანი, რამდენადაც უნდა იყოს. „56 დღე“ ეროტიკულ თრილერად არის წარმოდგენილი, და ოლივერი და სიარა პირველი რამდენიმე ეპიზოდის უმეტეს ნაწილს საწოლებში, მანქანებსა და შემთხვევით შესახვევებში „მორიგეობით“ სექსით ატარებენ. ჯოჯიასა და კამერონს საკმაოდ კარგი ქიმია აქვთ, და ეს სცენები ამაღელვებელია ისეთი გზით, რომ თითქმის შეუძლებელია არ აღიძრას მაყურებელი, როდესაც ხედავს ორ წარმოუდგენლად ლამაზ, თითქმის შიშველ ადამიანს, რომლებიც ერთმანეთს ერწყმიან. მაგრამ მათ კავშირს აკლია რაღაც დამატებითი – მაგალითად, სიცელქე, ღრმა ემოციურობა, ან თუნდაც რეალური საფრთხის შეგრძნება – რაც მათ მართლაც დასამახსოვრებელს გახდიდა. ეს პრობლემაა სერიალისთვის, რომელიც ეფუძნება იდეას, რომ ხორციელ ვნებას შეუძლია ადამიანებს გიჟური რაღაცები ჩაადენინოს, მაგალითად, მიჰყვნენ საეჭვო მკვლელს ცარიელ სამშენებლო მოედანზე, ან თითქმის უცნობს მიანიჭონ შეუზღუდავი წვდომა საკუთარ სახლზე, ან – ამ თვალსაზრისით – ჩაიდინონ მკვლელობა და შემდეგ ყველაზე ამაზრზენი გზით სცადონ მტკიცებულებების დამალვა. „56 დღე“ სუსტად გვთავაზობს, რომ ამ შეყვარებულობის მცდარობა არის ის, რაც მას ასე ცხელად აქცევს მათთვის და ჩვენთვის. მაგრამ მისი დაჟინებული მცდელობა, რომ დაუმალოს ზუსტად რამდენად არასწორია ეს ყველაფერი ან რატომ, და შეინახოს ოლივერისა და სიარას ყველა ყველაზე ღრმა, ბნელი საიდუმლო ბოლოდან მეორე ფლეშბექ ეპიზოდამდე, ზიანს აყენებს თავად სერიალს. ეს არჩევანი აზრიანია იმ სერიალის პერსპექტივიდან, რომელიც ცდილობს დაძაბულობის მაქსიმალურად გაჭიმვას, რათა უზრუნველყოს, რომ არასოდეს ამოეწუროს გამოვლენები ან ყურადღების გადამტანი ელემენტები თავის რვა (დაახლოებით 45-წუთიან) ეპიზოდში. და არ შემიძლია ვთქვა, რომ ეს სრულიად წარუმატებელია. მოულოდნელი გადახვევები საკმარისად სწრაფად მოდის, ამიტომ არასოდეს მოვბეზრებულვარ სიარასა და ოლივერის ბნელი წარსულის შესახებ ინფორმაციის მოლოდინში. (ეს მაინც მეტია, ვიდრე შემიძლია ვთქვა პარალელურ „დღევანდელ“ სიუჟეტურ ხაზზე, რომელიც კარლს მოიცავს, რომელიც მთელ გამოძიებას თავისი სამსახურის მიმართ სიძულვილზე წუწუნით ატარებს, და ლის, რომელსაც სიარასა და ოლივერის ცუდი რომანის კიდევ უფრო ნაკლებად დამაჯერებელი ვერსია ეკისრება.)