კლასიკური როკი შესაძლოა რადიოში დაიბადა, მაგრამ მან სრულწლოვანებას 1970-იან წლებში მიაღწია, როდესაც არტისტებმა შეწყვიტეს ჰიტ-სინგლების დევნა და უკვდავებისკენ მიმართეს ძალისხმევა. ეს იყო ათწლეული, როდესაც ალბომი გახდა მთავარი მიზანი. ბენდები თვეობით იმალებოდნენ ჩამწერ სტუდიებში, ეძებდნენ ისეთ ჟღერადობას, როგორიც მანამდე არავის გაუგია. Pink Floyd-მა პარანოიისა და პოლიტიკისგან მთელი სამყაროები ააგო. Fleetwood Mac-მა რომანტიკული კრახი სუფთა კალიფორნიულ აღსარებებად აქცია. Led Zeppelin-მა სიმღერებს 10 წუთზე მეტი ხანგრძლივობა შესძინა უბრალოდ იმიტომ, რომ შეეძლოთ. ცოტა ხნის წინ ყველა დროის 15 ყველაზე საკულტო კლასიკური როკ-ალბომის რეიტინგის შედგენის შემდეგ, სწრაფად მივხვდი, რომ ამ სარედაქციო სერიის ბუნებრივი გაგრძელება უფრო ღრმა ანალიზი იქნებოდა. მე 70-იან წლებში ჯერ არ ვიყავი დაბადებული, მაგრამ დედაჩემი ზარფეხა შარვლებს ატარებდა და ჩემთვის, მუცლადმყოფი ბავშვისთვის, ჯონი მიჩელს უკრავდა აკუსტიკურ გიტარაზე. შესაძლოა, ჩემი მომავალი, როგორც მუსიკის რედაქტორის, მაშინვე გადაწყდა. ისევე, როგორც ამ უკვდავი ალბომების ბედი. იმის გასაგებად, თუ რატომ დომინირებს ეს ჩანაწერები სტრიმინგ პლატფორმებზე და რატომ არის გაყიდული მათი გაერთიანების ტურები თითქმის 50 წლის შემდეგ, უნდა გესმოდეთ, რა შეცვალეს მათ. მათი რანჟირება, ფუნდამენტურად, ზემოქმედებას ეხება. ეს არის ალბომები, რომლებმაც როკი გართობიდან მითოლოგიად აქციეს, რომლებმაც ხელახლა განსაზღვრეს, რისი თქმა შეეძლოთ არტისტებს და რამდენად შორს შეეძლოთ ჟანრის საზღვრების გაწევა. როდესაც ნომერ პირველ ჩანაწერამდე ჩამოვდივართ, ვუყურებთ იმ ალბომებს, რომლებმაც უზრუნველყვეს, რომ 1970-იანი წლები არასოდეს დასრულებულიყო. სანამ რეიტინგის განხილვას დავიწყებთ, რამდენიმე სიტყვა „აშკარა“ საკითხებზე. ამ კონკრეტულ სიაში ვერ იპოვით ალბომებს „Rumours“, „The Dark Side of the Moon“, ან The Beatles-ის, The Eagles-ის და The Rolling Stones-ის ზოგიერთ ფუნდამენტურ ნამუშევარს. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ჩანაწერები უდავოდ არსებითია, მათ უკვე დაიკავეს თავიანთი ადგილები ჩვენს „ყველა დროის 15 ყველაზე მნიშვნელოვანი კლასიკური როკ ალბომის“ რეიტინგში. ამ სიისთვის, ჩვენ გვსურდა უფრო ღრმად ჩავხედოთ 70-იანი წლების უკვდავ ქსოვილს – ყურადღება გავამახვილოთ იმ ჩანაწერებზე, რომლებმაც განსაზღვრეს ათწლეულის ევოლუცია, სოციალური ცვლილებები და მხატვრული რისკები. 1971 წლისთვის, 60-იანი წლების ოპტიმისტური „მშვიდობისა და სიყვარულის“ განწყობა უფრო რთულ რაღაცად გადაიქცა. სლაი სტოუნი (Sly Stone) დრამ-მანქანებისა და გვიან ღამის სტუდიური სესიების ნისლში ჩაიკარგა, რათა ეს იმედგაცრუება აღებეჭდა. შედეგი იყო ბუნდოვანი, მკვრივი შედევრი, რომელმაც რადიო-მეგობრული ჰუკები რევოლუციურ, მძიმე ფანკზე გაცვალა. ის ნაკლებად ჰგავდა სიმღერების კრებულს და უფრო მეტად – სარდაფიდან გადმოცემულ ამბავს, სადაც წვეულება საბოლოოდ დასრულდა. ალბომის გავლენა თანამედროვე მუსიკის დნმ-ზე შეუძლებელია გადაჭარბებულად შეფასდეს. რითმ-ბოქსის პიონერული გამოყენებით და lo-fi, DIY ესთეტიკის მიღებით, სტოუნმა არსებითად საფუძველი ჩაუყარა ყველაფერს, პრინციდან დანჯელომდე. ის რჩება კულტურული ცვლილების მძაფრ, არსებით დოკუმენტად, რომელიც ამტკიცებს, რომ როკი და სოული ისეთივე ძლიერი შეიძლება იყოს, როდესაც მათ პრიალა ზედაპირს აშორებენ და ჩრდილებისკენ მიმართავენ. ეს ალბომი დევიდ ბოუის გარდამავალ და, ალბათ, ყველაზე ბრწყინვალე პერიოდს ასახავს. მოქმედებდა რა „თხელი თეთრი ჰერცოგის“ (Thin White Duke) ამპლუაში, ბოუიმ ევროპული ელექტრონული მუსიკისადმი თავისი გატაცება ამერიკულ სოულსა და ფანკს შეუთავსა. მხოლოდ 10-წუთიანი სათაური სიმღერა დაძაბულობისა და განტვირთვის ოსტატური ნიმუშია, რაც მის „Young Americans“ ეპოქიდან გადასვლას მიანიშნებს. ეს არის კოკაინით გაჯერებული, კრისტალური მიღწევა არტ-როკში, რომელიც მის ერთ-ერთ ყველაზე გავლენიან ნამუშევრად რჩება. მიუხედავად იმ პირადი არეულობისა, რომელსაც ბოუი მისი შექმნისას განიცდიდა, ჩანაწერი ფანების ფავორიტად რჩება მისი წმინდა ვოკალური ოსტატობის გამო. „Word on a Wing“-ის რომანტიკული ლტოლვიდან „Golden Years“-ის არტ-პოპ სრულყოფილებამდე, ბოუიმ დაამტკიცა, რომ მას შეეძლო ერთდროულად ყოფილიყო როგორც ჰიტების შემქმნელი, ისე ავანგარდის პიონერი. ეს არის ალბომი, რომელიც სხვა პლანეტიდან გადმოცემულ შეტყობინებას ჰგავს, რაც ამყარებს ბოუის სტატუსს, როგორც ფორმის შემცვლელის, რომელიც ყოველთვის ხუთი წლით უსწრებდა დანარჩენ სამყაროს. პიტერ გებრიელის წასვლის შემდეგ, კრიტიკოსები მზად იყვნენ Genesis-ის ობიტუარი დაეწერათ. სამაგიეროდ, ბენდმა დრამერი ფილ კოლინზი სცენის წინა პლანზე წამოიყვანა და ისეთი ალბომი გამოუშვა, რომელიც უფრო მელოდიური და ხელმისაწვდომი იყო, პროგრესული ფესვების შეწირვის გარეშე. „A Trick of the Tail“-მა დაამტკიცა, რომ ბენდის იდენტობა ნებისმიერ ცალკეულ წევრზე დიდი იყო. მან გებრიელის მკვრივი თეატრალურობა აყვავებულ, მოციმციმე ჟღერადობაზე გაცვალა, რომელიც ფოლკლორსა და უცნაურ მოთხრობებს ეფუძნებოდა. ჩანაწერმა მოამზადა ნიადაგი ბენდის საბოლოო გლობალური დომინირებისთვის 80-იან წლებში, მაგრამ ის მტკიცედ რჩება 70-იანი წლების მაღალი კონცეფციის ხელოვნების ფარგლებში. ისეთი ტრეკები, როგორიცაა „Dance on a Volcano“ და „Ripples“, აჩვენებს ბენდს, რომელიც ახალ ძალას პოულობს, აერთიანებს რთულ რიტმებს ახალ სითბოსთან. ეს იყო განახლება, რომელმაც უზრუნველყო, რომ Genesis დარჩებოდა პროგრესული როკის ერთ-ერთ ყველაზე გავლენიან ძალად. „Blood on the Tracks“-ის ინტიმური გულისტკივილის შემდეგ, დილანი უფრო დიდებულ და კინემატოგრაფიულ რაღაცაზე გადავიდა. „Desire“ არის კანონგარეშეების და ტრაგედიების სამოგზაურო დღიური, რომელიც ცნობილია საპროტესტო ჰიმნით „Hurricane.“ თანხმობით სკარლეტ რივერას (Scarlet Rivera) მომაჯადოებელი ვიოლინოსა და ემილუ ჰარისის (Emmylou Harris) ბექ-ვოკალების თანხლებით, ალბომს აქვს თავისუფალი, მომთაბარე ენერგია, რომელიც შუაღამის კოცონს მოგაგონებთ.