90-იანი წლების უამრავმა კინო პერსონაჟმა საკულტო სტატუსი მოიპოვა. თაყვანისმცემლები მათ ციტატებს ყოველდღიურად იყენებენ, ჰელოუინზე მათ ფორმებში იმოსებიან და ზოგადად, პოპ-კულტურის სამეფო ოჯახის წევრებად აქციეს. წარმოიდგინეთ პერსონაჟები, როგორებიც არიან შერი ფილმიდან „უსუსური“ (Clueless), დუდი ფილმიდან „დიდი ლებოვსკი“ (The Big Lebowski), ან ვინსენტი და ჯულსი ფილმიდან „მაკულატურა“ (Pulp Fiction). ეს სია არ ეხება ამ პერსონაჟებს. ნაცვლად ამისა, ის ეძღვნება იმ გმირებს, რომლებიც არანაკლებ მომხიბვლელები, უცნაურები, შემზარავები თუ სხვაგვარად წარუშლელები არიან, მაგრამ დროთა განმავლობაში რატომღაც დავიწყებას მიეცნენ. ამ „ასევე-მონაწილეებს“ ეპოქის უდიდესი მსახიობები თამაშობენ ეკლექტური და ნიჭიერი რეჟისორების ფილმებში. თავად ფილმები კი ნაკლებად შეფასებული შედევრებიდან მასიურ ბლოკბასტერულ წარმატებებამდე მერყეობს, თუმცა ამ პერსონაჟებიდან არცერთი არ არის ისე აღიარებული, როგორც უნდა იყოს. ეს არის 90-იანი წლების ათი უდიდესი დავიწყებული კინო პერსონაჟი, უნიკალური ფიგურები, რომლებიც თქვენს აღიარებასა და ქებას იმსახურებენ. 90-იან წლებში მეორეხარისხოვან მსახიობებს საქმე კარგად ჰქონდათ. თითქმის ყველა სამოქმედო ბლოკბასტერში მონაწილეობდა გაფართოებული დამხმარე მსახიობთა შემადგენლობა, რომელიც ამომავალი ვარსკვლავებითა და მეორეხარისხოვანი როლებისთვის განკუთვნილი მსახიობებით იყო სავსე. 1996 წლის სტიქიის თრილერი „ტორნადო“ (Twister) არ იყო გამონაკლისი და ამ ფილმის დამხმარე პერსონაჟებიდან არცერთი არ არის ისეთი ფერადი, როგორც დასტი – აღელვებული ქარიშხლების მდევარი, რომელსაც განუმეორებელი ფილიპ სეიმურ ჰოფმანი ასრულებს. სანამ ჰოფმანი იმ გამოჩენილ ნიჭად და ოსკაროსან მსახიობად იქცეოდა, რომლითაც ის ვიცნობდით, და ბევრად ადრე, სანამ ტრაგიკულად და ნაადრევად დაიღუპებოდა, ის ეკრანს ანათებდა მეორეხარისხოვანი როლებით, რომლებიც ჩრდილავდა მის მაღალი პროფილის კოლეგებს. ფილმები, როგორებიცაა „ქალის სურნელი“ (Scent of a Woman), „ბუგის ღამეები“ (Boogie Nights) და „ექიმი პაჩ ადამსი“ (Patch Adams), ყველა ჰოფმანის ყოფნით სარგებლობდა, და მისმა ხმაურიანმა, უსაზღვრო ენერგიამ დასტი საყვარელ თანამგზავრად აქცია. 90-იანი წლები საშინელებათა ჟანრისთვის გარდამავალი პერიოდი იყო და მიუხედავად იმისა, რომ ათწლეულს თავისი წარმატებები ჰქონდა, ის აბსოლუტურად გადავსებული იყო საკულტო კლასიკით. „დემონი რაინდი“ (Demon Knight), პირველი მხატვრული ფილმი, რომელიც სპექტაკულარული საშინელებათა სატელევიზიო სერიალ „ზღაპრები კრიპტიდან“ (Tales From the Crypt) გამოვიდა, მყარი „შუაღამის ფილმია“, რომელსაც შეუძლია უამრავი სიამოვნება მოგანიჭოთ. ამ სიამოვნების დიდი ნაწილი ბილი ზეინის შესრულებიდან მოდის, რომელიც ფილმის ზებუნებრივ დიდ ბოროტმოქმედს განასახიერებს. როგორც დემონების მეთაური ბოროტმოქმედი, რომელიც ალყას უწყობს პანსიონის უბედურ მცხოვრებლებს, ზეინი სრულყოფილად ესმის თავის დავალებას. მუდამ ნაკლებად შეფასებული მსახიობი მერყეობს გადაჭარბებულ თეატრალურობასა და ნამდვილ, ბოროტ ბოროტებას შორის, და ამით დიდ სიამოვნებას იღებს. ზეინი 90-იანი წლების ერთ-ერთი ყველაზე მზაკვრული კინო ბოროტმოქმედი იყო, რომელიც ყველაზე ცნობილია „ტიტანიკში“ (Titanic) მდიდარი და უგულო მეტოქის როლით, ხოლო „დემონი რაინდში“ კოლექციონერის როლმა მას საშუალება მისცა, თავისი არსენალის ყველა იარაღით ეთამაშა. გარი ოლდმანი 90-იან წლებში ჰოლივუდის ერთ-ერთი ფავორიტი ბრიტანელი მსახიობი იყო ბოროტმოქმედების როლებისთვის, და მისი რამდენიმე როლი დამსახურებულად იქცა საკულტოდ. ბრემ სტოკერის „დრაკულაში“ (Bram Stoker's Dracula) ტიტულოვანი როლიდან დაწყებული, „ლეონში“ (The Professional) აბების მიღებაზე დამოკიდებული კორუმპირებული პოლიციელის როლით დამთავრებული, მისი ადგილი ბოროტმოქმედთა დიდების დარბაზში განმტკიცებულია. ამ საკულტო „ბოროტმოქმედებს“ შორის უნდა ჩაითვალოს დრედლოკებიანი ნარკოდილერი დრექსლ სფაივი საკულტო სამოქმედო კლასიკიდან „ნამდვილი რომანტიკა“ (True Romance). მიუხედავად იმისა, რომ ის ფილმში მხოლოდ რამდენიმე სცენაში ჩნდება, სფაივი წარუშლელ შთაბეჭდილებას ტოვებს სცენარისტ კვენტინ ტარანტინოს რამდენიმე ძალიან დასამახსოვრებელი დიალოგისა და ოლდმანის ტიპურად თავდადებული შესრულების წყალობით. ეს არის ყველაზე „სცენის მომპარავი“ პერსონაჟი ფილმში, რომელიც სავსეა „სცენის მომპარავი“ პერსონაჟებით, და ოლდმანის აღფრთოვანებული უნარის დასტურია, მაქსიმალურად გამოიყენოს ნებისმიერი როლი, განურჩევლად ეკრანზე გატარებული დროისა. „მატინე“ (Matinee) ჯო დანტეს ყველაზე პირადი ფილმია. ნოსტალგიით გაჯერებული სასიყვარულო წერილი მონსტრულ B-ფილმებს, რომელიც კუბის სარაკეტო კრიზისის დროს ვითარდება, კარგად იყო შეფასებული, მაგრამ სალაროებში დიდ გავლენას ვერ მოახდინა, რაც სამწუხაროა, რადგან ეს ტკბილი და გულწრფელი სრულწლოვანების ისტორიაა. მის ცენტრშია ჯონ გუდმანის ენერგიული შესრულება, რომელიც გამოგონილ კინორეჟისორ ლორენს ვულსის განასახიერებს. გულში შოუმენი, რომელიც დიდწილად შთაგონებულია რეალური კინორეჟისორის, უილიამ კასლის მიერ, ვულსი სიამოვნებით აშინებს მაყურებელს და უყვარს კარგი ხრიკები. თუმცა, უგულო თაღლითისგან შორს, მას გუდმანი ჭეშმარიტი სითბოთი და მომხიბვლელობით თამაშობს, რისთვისაც მას მეტი ჯილდო უნდა მიეღო. სამწუხაროდ, ის არასოდეს ყოფილა ოსკარზე ნომინირებული, და ეს აკადემიის ჯილდოების ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე უხეში შეცდომაა. ძმები კოენებმა შექმნეს დასამახსოვრებელი პერსონაჟების კავალკადა და მათი 90-იანი წლების შემოქმედება, გამონაკლისის გარეშე, პერსონაჟებზე ორიენტირებული სამოთხე იყო. „ჰადსაკერის შემცვლელი“ (The Hudsucker Proxy) მაშინდელი კინორეჟისორული დუეტისთვის დიდი მარცხი იყო და დღემდე მათ ერთ-ერთ ყველაზე ნაკლებად შეფასებულ ნამუშევრად რჩება, რაც სამწუხაროა, რადგან მასში წარმოდგენილია ტიმ რობინსის, პოლ ნიუმანის და, განსაკუთრებით, ჯენიფერ ჯეისონ ლის სასაცილო პერსონაჟული ნამუშევარი. სწრაფად მოლაპარაკე ჟურნალისტის, ემი არჩერის როლში, ლი განასახიერებს სკრუბოლ კომედიის ოსტატების, როზალინდ რასელისა და კეტრინ ჰეპბერნის სულს. ის სწრაფად იძლევა მახვილგონივრულ პასუხებს და დიალოგებს ელვის სისწრაფით აწვდის, მხოლოდ მაშინ ნელდება, როდესაც გული ეტკინება ამ საყვარელ ფილმში, რომელიც პრესტონ სტარჯესსა და ფრენკ კაპრას პატივს მიაგებს.