კონტრაბანდა, შესაძლოა, მოზარდობის ყველაზე ინფორმაციული ნაწილი იყოს. ისეთი ნივთები, რომელთა შესახებ ცოდნა ან მათზე წვდომა არ გვეკუთვნის. ეს შეიძლება იყოს ყოფილი მწეველი დედის სასწრაფო სიგარეტის კოლოფი, საშუალო ასაკის მამის საიდუმლო „მალავანი“ ჟურნალების სახით, ან თუნდაც ის დამალული მოსაწევის შეკვრა, რომელიც უფროსმა დამ სახლში კოლეჯში პირველი სემესტრიდან ჩამოიტანა. ყველა მათგანი უაღრესად შემეცნებითია. თუმცა, ჩემნაირი საყვარელი, პატარა ბიჭისთვის, რომელმაც ახალგაზრდობა დიდ ჰუდებში ცურვაში გაატარა, პოპ-კულტურა იყო ის სამყარო, სადაც აკრძალულ განძეულს ვეძებდი: საშინელი სლეშერული ფილმები გაცვეთილ VHS კასეტებზე; დისკები, რომლებსაც ტიპერ გორის „მშობელთა გაფრთხილების“ (Parental Advisory) ნიშნები ამშვენებდა (მადლობა რჩევებისთვის); და ყველაფერი სახალისო, რის გამოც შესაძლოა დასჯილიყავი ან სამხედრო სასწავლებელში გაეშვებინე. ჩემი მეგობრები და მე ვბარავდით ყველაფერს, Jerky Boys-ისა და Green Jellÿ-ის დისკებიდან დაწყებული, Beavis and Butt-Head-ის პირატულ კასეტებამდე – სახლებიდან სკოლაში და უკან. თუმცა, არცერთი „კონტრაბანდული“ ნივთი არ გარანტირებდა 12 წლის ასაკში ისეთ სწრაფ პრობლემებს, როგორსაც ადამ სენდლერის „ჯანდაბა, რა დამემართა?“ (What the Hell Happened to Me?). მამაჩემმა სენდლერი რამდენიმე წლით ადრე გამაცნო. ერთ დილას, ადრე, მან თავის საძინებელში დამიძახა და აღმოვაჩინე, რომ კომიკოსი „შაბათის ღამის ლაივის“ (Saturday Night Live) სეგმენტ „Weekend Update“-ზე, ნორმ მაკდონალდთან ერთად, „ხანუქას სიმღერის“ (The Chanukah Song) დებიუტს მართავდა. ჩვენ ვიცინოდით, როცა სენდლერი, ჯერ კიდევ იმ უცნაური თმის შეჭრით, ცნობილ ებრაელ თანამემამულეებს ჩუმი, ბიჭური კადენციით ასახელებდა, რაც მის მომავალ „ბილი მედისონის“ (Billy Madison) პერსონაჟის უფრო მშვიდ მხარეს მოასწავებდა. 90-იანი წლების დასაწყისის SNL-მა წლების განმავლობაში მშობლებისგან რამდენიმე ნებართვა მომაპოვებინა. როდესაც ჩემმა მეგობარმა „უეინის სამყარო“ (Wayne’s World) იქირავა, დედაჩემმა მამას სთხოვა, ჯერ მას ენახა. იმ დროისთვის, როცა ის უეინსა და გარტთან ერთად Queen-ის მუსიკაზე „მირტმობილში“ (Mirthmobile) თავს აქნევდა, მამამ ჩათვალა, რომ რაიმე მუდმივი ზიანი არ მიადგებოდა. ის იცნობდა SNL-ის პერსონაჟებს და შოუზე არაფერი იყო ისეთი ცუდი. ამიტომ, როდესაც „ბილი მედისონი“ გამოვიდა, მამა ჩვენი „მძღოლი“ იყო. და როდესაც „ჯანდაბა, რა დამემართა?“ 1996 წელს თაროებზე გამოჩნდა, მან წამიყვანა მის საყიდლად. უკანა გზაზე ერთად ვუსმენდით „ხანუქას სიმღერას“. სხვა სიმღერა რომ მოგვესმინა, ეს დისკი ალბათ არასოდეს მოხვდებოდა სახლში. ამ სანუკვარი მოზარდობის ნაწილის მოსმენა სამი ათწლეულის შემდეგ შერეულ ემოციებს იწვევს. მე ისევ ვიცი ყოველი რიტმი, ყოველი ლირიკა, ყოველი ვულგარული ამოხეთქვა. თუ არასდროს მოგისმენიათ ადამ სენდლერის კომედიური ალბომები, ისინი ისეთივე ინფანტილურია, როგორც მისი SNL-ის პერსონაჟები ან ადრეული ფილმები, მაგრამ „R“ რეიტინგამდე ბინძური მასალითა და გინებით მიდის. დიდხანს არ სჭირდება მიხვედრას, თუ რატომ ჩამოართვეს „ჯანდაბა, რა დამემართა?“ თითქმის ყველას, ვისაც მე ვიცნობდი და ვისაც ეს ალბომი ჰქონდა, სულ მცირე ერთხელ მაინც. ალბომი 2 მილიონი ეგზემპლარად გაიყიდა და უნდა ვივარაუდო, რომ ეს რიცხვები ოდნავ გაზრდილია იმ ბავშვების განმეორებითი შესყიდვებით, რომლებიც დაიჭირეს. (მე თვითონ სამჯერ ვიყიდე.) ნაწილი ჩემი თავი ირხევა იმ ესკიზებისა და სიმღერების გამო, რომლებზეც ადრე სიცილისგან იატაკზე ვგორაობდი („ძროხის თავგადასავალი“ ან „მისტერ ბეიკ-ო“), და ნაწილი ჩემი თავი ვერ იჯერებს, რომ რვამ წუთიანი „გაზის“ ხუმრობა („ჰიპნოტიზატორი“, ბრწყინვალე კევონ ნილონთან ერთად) ან სენდლერის შემარცხვენელი დედის პერსონაჟი, რომელიც დაჟინებით მოითხოვს, რომ მთელი ოჯახი „პენისებითა და სათესლე ჯირკვლებით“ ითამაშოს აუზთან („გააკეთე ეს დედაშენისთვის“), 42 წლის ასაკშიც კი მაინც მაღიმებს. მართლაც, რა ჯანდაბა დამემართა მე? რამდენიმე ესკიზი ნამდვილად შეგახსენებთ, თუ რამდენად სახალისო შეიძლება იყოს ადამ სენდლერის კლასიკური „შტიკი“. კრიტიკოსები კლიშეებით საუბრობენ ჯონი კეშზე, რომელიც სატელეფონო ცნობარს კითხულობს, მაგრამ რა შეიძლება ითქვას სენდლერის უაზრო ლაპარაკზე (ზაბადუ!) ან ტემპერამენტის აფეთქებებზე? საწყისი ტრეკები „კულტში გაწევრიანება“ (Joining the Cult) და „პატივისცემა“ (Respect) მხოლოდ საბაბია იმისთვის, რომ კომიკოსმა ყოველ რამდენიმე წამში თავისი სიმშვიდე დაკარგოს და ვინმეს შეუტიოს – ეყრდნობა იმ რბილ, რბილ, ხმამაღალ დინამიკას ისევე, როგორც Pixies-ის ან Nirvana-ს სიმღერა. „სემი, მიხტი დაწყევლილი სატვირთო მანქანის წინ!“ – ყვირის ბაბუა მოხუცთა თავშესაფრის თანაცხოვრებელზე „პატივისცემის“ დროს, სანამ პატარა ნიკი (არა ის ნიკი) კაცებს სკოლის პირველი დღის შესახებ უყვება. ეს ამდენი წლის შემდეგაც სასაცილოა და ადასტურებს, თუ რამდენად იუმორისტული შეიძლება იყოს სენდლერი უბრალოდ იმით, რასაც აკეთებს – ისევე, როგორც მის ძველ SNL მეგობრებს, კრის ფარლისა და დევიდ სპეიდს, ჰქონდათ საკუთარი სტილები. სენდლერი სხვა ნომრებს, როგორიცაა „გააკეთე ეს დედაშენისთვის“ (Do It for Your Mama) და „სექსი თუ ძალოსნობა“ (Sex or Weight Lifting), უფრო სასაცილო ხმების ძალით ატარებს, ვიდრე ჭკვიანური პერსონაჟებით ან შთაგონებული იდეებით, ხოლო „აღელვებული სამხრეთელი“ (Excited Southerner) მოკლე ჩანახატები – პირველი წყვილის შემდეგ უფრო შემაწუხებელი – Canteen Boy/Bobby Boucher-ის რიტალინის გარეშე, ყოველდღიური სიტუაციების მრავალფეროვნებაში გვაჩვენებს. ანალოგიურად, ხმოვანი ეფექტების კომედია, რომელიც „ძროხის თავგადასავალს“ (The Adventures of the Cow) მართავს, სწრაფად დამღლელია, რადგან ჩვენი საყვარელი ძროხა ყველაფერს აკეთებს, ცათამბჯენიდან დაწყებული, სტრიპტიზ კლუბში დასწრებამდე, ხოლო „მოგონებების ხეივანი“ (Memory Lane) უფრო ღიმილზე მეტად უსიამოვნო სახეებს იწვევს, რადგან ოთხი მეგობარი თავის 60 წლის მამაკაცის ფეტიშზე საუბრობს. თუმცა, ერთადერთი ესკიზი, რომელზეც ყველა თანხმდება („აჰ, გუნდური მუშაობა!“) არის „თხა“ (The Goat). ის, რაც ჩიჩ მარინის იმიტაციას ჰგავს, სენდლერი მთელ სამყაროს აგებს მოლაპარაკე თხის კონცეფციის გარშემო, რომელიც მოხუცი მთვრალის პიკაპის საბარგულზე ცხოვრობს. ალბომის უკეთესი სიმღერების გარდა, ვერაფერი ასახავდა მოზარდობას...