ახალი მუსიკა პარასკევს: კვირის საუკეთესო ალბომები

ბილ კალაჰანი – „My Days of 58“ ბილ კალაჰანი „My Days of 58“-ს აღწერს, როგორც „მისაღები ოთახის ჩანაწერს“. და მიუხედავად იმისა, რომ მარტივად შეიძლება წარმოიდგინოთ ეს მშვიდი სიმღერები დივანზე, „Barcalounger“-ის წინ, ასევე გასაოცარია, რამდენი ატმოსფეროსა და მოძრაობის შექმნა შეუძლია მომღერალსა და მის ბენდს, მხოლოდ ბალიშებზე გადაადგილებით. უკაცრიელი „Lonely City“ თანდათან აშენებს თბილ, მამოძრავებელ ამხანაგობას, რადგან ბუნდოვანი ფონი ტროტუარის ორთქლივით ამოდის, პერკუსია ტროტუარს ეჯახება, ხოლო ევ სირლსის ბექ-ვოკალი ამ მისაღები ოთახის მეტროპოლისის უკაცრიელ ქუჩებში ისმის. ანალოგიურად, ალბომის შედევრი „Stepping Out for Air“ გვიჩვენებს კალაჰანს, რომელიც სილამაზესა და პასუხებს ეძებს სიბნელეში, საყვირები ზურგს უკან ჩრდილოეთის ქარივით აქვს, როცა გარეთ გადის, თანამგზავრივით გვერდით დგას, როცა საუკეთესოდ იმოსება, და გაბრიელის საკუთარი განგაში სახლში იხმობს. ეს შვიდი წუთის განმავლობაში შეჯახებული ხმების მშვენიერებაა, რომელიც გვახსენებს, რომ კალაჰანი იმდენადვე კომპოზიტორი და ორკესტრატორია, რამდენადაც უბრალოდ მღერის და გიტარაზე უკრავს. როგორც კალაჰანი აჩვენებს „My Days of 58“-ში, არ არსებობს კითხვა, რომლის დასმაც არ სურს, ან გზა, რომელზეც წასვლასაც ვერ გაბედავს, მაშინაც კი, თუ მოწესრიგებული გადაწყვეტის პერსპექტივა ბუნდოვანი ჩანს. —მეტ მელისი [Drag City] ასევე წაიკითხეთ: „ადამიანი, რომლიც ბილ კალაჰანი ცდილობს იყოს“ ბრუნო მარსი – „The Romantic“ ათი წელი გავიდა ბრუნო მარსის ბოლო LP-დან, მაგრამ „24K Magic“-მა წარმატებას მიაღწია, მოიგო „წლის ალბომის“ ტიტული (და კიდევ ხუთი სხვა ჯილდო) გრემის დაჯილდოებაზე. მაგრამ არ შეცდეთ, ათწლიანი პაუზა ალბომის გარეშე არ ნიშნავს, რომ უმოქმედოდ იყო. მარსი ყველაფერს აკეთებდა, გარდა უმოქმედობისა: ის ჩარტების სათავეში იყო ლედი გაგასა და როუზესთან ერთად (და ამისთვის კიდევ რამდენიმე გრემი მოიგო), ენდერსონ .პააკთან ერთად ხელმძღვანელობდა ხანმოკლე პროექტს „Silk Sonic“, როკ-ენ-როლის ლეგენდებთან ერთად ქავერ სიმღერებს უკრავდა მდიდარი ადამიანების წვეულებებზე და ლას-ვეგასში დაიწყო მოღვაწეობა. იმის გათვალისწინებით, თუ როგორ იყო ჩართული პოპ მუსიკის ბოლო 20 წელში, აღფრთოვანებული ვარ, თუ როგორ შეუძლია მარსის მსგავს ადამიანს გამოვიდეს ყურადღების ცენტრიდან, მაგრამ არასდროს მოშორდეს მას. „The Romantic“ ზუსტად იმას აკეთებს, რასაც ელოდებით – კიდევ ერთხელ ადასტურებს, თუ რატომ არის მარსი ერთ-ერთი ყველაზე ნიჭიერი ცოცხალი შემსრულებელი. ის აშკარა ვინტაჟურობით მოქმედებს, მაგრამ ამ ტონებს ახალი თაობებისთვისაც მიმზიდველს ხდის. სწორედ ამიტომ არის „Dance With Me“ ერთ-ერთი საუკეთესო სიმღერა, რაც კი ოდესმე შეუქმნია, რადგან მარსს შეუძლია რიტმის შექმნა ნებისმიერი ადგილიდან. —მეტ მიჩელი [Atlantic] ბაკ მიკი – „The Mirror“ მიუხედავად იმისა, რომ სოლო ალბომია, ბაკ მიკი ამ მოგზაურობას მარტო არ იწყებს. თანამშრომლებს შორის არიან მისი ძმა და კლავიშისტი დილანი; ბასისტი კენ ვუდვორდი; არფისტი მერი ლატიმორი; და „Big Thief“-ის წევრები ადრიან ლენკერი და ჯეიმს კრივჩენია, რომელმაც ასევე პროდიუსირება გაუწია „The Mirror“-ს. ეს მხოლოდ რამდენიმე მუსიკოსია, რომლებიც მას გზად სხვადასხვა გაჩერებაზე უერთდებიან. კრივჩენია, კერძოდ, ხელს უწყობს მიკის ინდი-ფოლკ შაბლონის დახვეწილად გაფართოებას. დრამერის საკუთარი ელექტრონული სოლო ნამუშევარი ახლა მიკის შემოქმედებაზე ახდენს გავლენას, რომლის სიმღერები სავსეა მოდულური სინთეზატორისა და ელიფსური ტექსტურების ელემენტებით, რომლებსაც ადრიან ოლსენი ასრულებს. არის თანამედროვე Alex G-ს მსგავსი ხმოვანი ეფექტები „Can I Mend It?“-ის ინტროში; მყვირალა სინთეზატორები „Deja Vu“-ს ბოლოსკენ; და არპეჯიოს შხეფები „feeble little horse“-ის მსგავს დასკვნით ნაწილში „Outta Body“. „The Mirror“ შესაძლოა არ იყოს ასეთი ყოვლისმომცველი ან თავგადასავლებით სავსე, მაგრამ ნაწილობრივ მოგვაგონებს, თუ როგორ მიანიშნებდა „Big Thief“ ელექტრონულ სამყაროზე 2022 წლის ორმაგ LP-ზე, „Dragon New Warm Mountain I Believe in You“, განსაკუთრებით ალბომის შუა ნაწილებში, როგორიცაა „Heavy Bend“ და „Blurred View“. ამჯერად მთავარი აქცენტი, თუმცა, მიკის სიმღერების წერაზე კეთდება, მაგრამ არსებობს დახვეწილი ტექსტურული ფენები, რომლებიც მას მთელი ალბომის განმავლობაში ინარჩუნებენ. გაფანტული სინთეზატორები მის სიმღერებს ეზოთერულ ელფერს სძენს, ხაზს უსვამს ფარულ აბსტრაქციებს, რომლებიც რომანტიკულ სიყვარულს აცოცხლებს. „The Mirror“ სიყვარულის საიდუმლოებების ამოხსნით იმდენად არ არის დაკავებული, რამდენადაც მათ არსებობას გვიჩვენებს, წარმოაჩენს მათ მთელი თავისი იდუმალი ბრწყინვალებით და მიგვითითებს მის ბრწყინვალე ანარეკლებზე. —გრანტ შარპლსი [4AD] „cootie catcher“ – „Something We All Got“ „Something We All Got“ სავსეა ღერძიდან გადახრილი ინსტრუმენტალებით, რომლებიც სწრაფად მიქრიან თქვენს გვერდით. ელექტრო გიტარები ხმაურიანდება და დეტუნირდება, სანამ სიმღერები წინ მიიწევს, ჯოზეფ შემუნის ცოცხალი დრამის რიტმები დაპროგრამებული ბითების წინააღმდეგ იბრძვიან, ხოლო სოფია ჩავესის სკრეტჩები 90-იანი წლების პოპ-როკის დიჯეებს მოგვაგონებს. მთელი ეს ნამუშევარი ნერვული და მოუსვენარია, ოციანების ასაკის საუნდტრეკი, როდესაც ყველაფერს იაზრებ ჩანაწერში. ნაკლებად ნიჭიერი ჯგუფი საკუთარ ლეპტოპებში დაიკარგებოდა, ციფრულ აბსტრაქციებზე კონცენტრირდებოდა, მაგრამ „cootie catcher“ მტკიცედ რჩება ტვი-ს შესაძლებლობებით მოხიბლული. რამდენიმე რადიო-მზა მომენტის მიუხედავად, ყველაზე მიმზიდველი სიმღერა აქ არის „puzzle pop“, რომლის სახელწოდებაც ძირითადად აჯამებს „cootie catcher“-ის მთელ კონცეფციას ისევე კარგად, როგორც ნებისმიერს შეეძლო. მაგრამ თუ „cootie catcher“ არის პოსტმოდერნული პოპ კოლაჟი, რომელიც სადღაც „The Vaselines“-სა და „Disco Inferno“-ს შორისაა მოქცეული, „Something We All Got“ ამ აფეთქებული ხმოვანი ჟღერადობით კონტრასტს უქმნის სიმღერებს ტიპური ფრუსტრაციების შესახებ...