კინო საერთო რეფლექსიის ადგილია. აქ, ამ უცნაურ ტაძარში, სრულიად უცხო ადამიანები ერთიანდებიან, რათა, თუნდაც წამიერად, საკუთარი გამოცდილება შეცვალონ ვერცხლის ეკრანზე მოციმციმე გამოსახულებებით. ალექსანდრ როკველის „პროექციონისტი“ როგორც ხარკია ამ ხელოვნების ფორმისადმი, ისე დაფიქრებაა მის გავლენაზე კოლექტიურ მეხსიერებაზე. როკველი კითხულობს: თუ ფილმის გამოსახულებები სიზმრებივითაა აგებული, ხომ არ შეიძლება, რომ ჩვენც ზოგჯერ ისე ვცხოვრობთ, როგორც სიარულისას გამოღვიძებულები, მუდამ რეალურის ძიებაში? თუმცა, „პროექციონისტი“ სულაც არ არის ისეთი ეზოთერული, როგორც ეს ყველაფერი გულისხმობს. მისი გამოსახულებაზე დაფუძნებული ფილოსოფია მარტივ ამბავშია მოქცეული – ყოფილი პატიმრის დაპირისპირება ძალადობრივ წარსულთან. ეს იშვიათი კინემატოგრაფიული სიამოვნებაა. დარენ არონოფსკის „პის“ მსგავსად, როკველის ფილმი ქმნის შეგრძნებას, თითქოს საშინელ თავსატეხში ჩაგიგდეს, რომელიც ამოხსნას ითხოვს. გამოცდილი მსახიობის, ვონდი კერტის-ჰოლის ერთ-ერთი საუკეთესო შესრულებით და სემ მოთამედის მიერ თბილ კიაროსკუროში გადაღებული „პროექციონისტი“ უცნაური, შემზარავი, ელეგიური და სრულად გადამტანია სხვა განზომილებაში. რა თქმა უნდა, სალისთვის (კერტის-ჰოლი), უსამართლოდ მსჯავრდებული განდეგილისთვის, დეპრესიული არსებობიდან მოშორებით გაქცევის შესაძლებლობა საჩუქარია. ბრუკლინის გრინპოინტში, რეალურ „ფილმ ნუარის კინოთეატრში“ მომუშავე კინოპროექციონისტი სალი დღეების უმეტეს ნაწილს კლასიკური ფილმების ჩვენებაში ატარებს, ძირითადად ცარიელ აუდიტორიასთან. როდესაც ეკრანზე ფელინის, ტრიუფოსა და პრემინგერის მსგავსი რეჟისორების ნამუშევრები ციმციმებს, სალი იკარგება, საკუთარ მძიმე მოგზაურობას სხვების სახეებსა და ცხოვრებაზე აპროექცირებს. ეს ადგილი პროდიუსერ კვენტინ ტარანტინოს ლოს-ანჯელესის „ნიუ ბევერლის“ ჰგავს. მოციმციმე ფლეშბეკებში, როკველი სალის წინა ცხოვრებას ლოგიკურად და ქრონოლოგიურად არეული გზებით გვიჩვენებს, ისე რომ გარკვეული დროა საჭირო, რომ განვასხვავოთ, ან საერთოდ შევძლოთ თუ არა, პროექციონისტის რეალობა, მისი მეხსიერება და აბსოლუტური ფიქცია. გარკვეული პერიოდის განმავლობაში, ძნელია იმის გარჩევაც კი, ცოცხალია თუ არა სალი, თუ სიზმარშია, და თუ რამე, როკველს შეეძლო მეტი დრო დაეხარჯა პასუხების გასარკვევად. სალი ერთფეროვან ცხოვრებას ეწევა, მცირე ადამიანური ინტერაქციით, და იგულისხმება, რომ მისი მეხსიერება ქრება. მაგალითად, მან თავისი რძის კოლოფი და ყოველდღიური სუპი დაასათაურა თავის სხვა მხრივ ცარიელ მაცივარში. მისი სახლი მწირია, და საშინაო ძალადობის ხმები დაბზარული კედლებიდან ჟონავს. მისი ყოველდღიური ცხოვრება მხოლოდ ხანდაზმულთა სახლში იშვიათი ვიზიტებით წყდება, სადაც ის თავის ძმას, აარონს (დევიდ პროვალი) სტუმრობს, რომელიც დემენციით იტანჯება. მაგრამ, ერთ დილას, მისი ყოფილი პარტნიორი, დონალდი (კევინ კორიგანი) ჩნდება ავისმომასწავებელი გზავნილით, რომ მისი ყოფილი უფროსი, როზა (კასი ლემონსი) მას სასწრაფო სამუშაოსთვის საჭიროებს. დეტალები საუკეთესო შემთხვევაში ბუნდოვანია, მაგრამ მთავარი ისაა, რომ სალის ოდესღაც მოკლული ჰყავდა კრიმინალური ბოსის, დარკოს (როკველი) ძმისშვილი, რომელიც ახლა ციხიდან გამოვიდა და შურისძიებას ეძებს. როზას სურს, რომ სალიმ მოკლას დარკო, სანამ ის სხვას მოკლავს. მიუხედავად მისი გარეგნული პირქუშობისა, „პროექციონისტი“ იმდენად კარგად არის დაკვირვებული მცირე მომენტებში, რომ ის უჩვეულო იმედს შეიცავს. მაგრამ სალი ძალიან ცდილობდა, ეს ცხოვრება წარსულში დაეტოვებინა, რადგან სწორედ ეს ცხოვრებაა პასუხისმგებელი მისი ქალიშვილის, ლალასგან (სელა რასტი) გაუცხოებაზე. ძველი ჩვევები ძნელად კვდება, და როგორც ჩანს, სალი ამ ბრძოლას წარსულთან ერთზე მეტი გზით წააგებს; რა არის გადასარჩენი, როდესაც თითქმის ყველაფერი უკვე წაღებულია? მიუხედავად მისი გარეგნული პირქუშობისა, „პროექციონისტი“ იმდენად კარგად არის დაკვირვებული მცირე მომენტებში, რომ ის უჩვეულო იმედს შეიცავს. შესაძლოა, ეს ნიშნავს, რომ ყველას შეუძლია იპოვოს თავისი ადგილი, თუნდაც დანგრეულ სამყაროში, და მაშინაც კი, როდესაც ჩანს, რომ ჩვენი ცხოვრება მონოქრომულია. სალის ამბავი არ არის უნიკალური კინოს ისტორიის კონტექსტში — ნამდვილად არა მაშინ, როდესაც საქმე ეხება ფილმ ნუარის ჟანრს, რომელსაც ის კინოთეატრში აჩვენებს — მაგრამ როკველის ნაზი დაფიქრებები ბუნების სიყალბესა და ძალადობის უაზრობაზე ღრმაა თავისი დამაჯერებლობით. „ფილმ ნუარის კინოთეატრი“ ამჟამად შემოწირულობებს ეძებს მის შესანარჩუნებლად. მხარდაჭერა შეგიძლიათ აქ.