როდესაც Netflix-მა „ალისა სასაზღვრო ზონაში“ 2020 წელს გამოუშვა, ის ნამდვილ ელვასავით იყო ბოთლში გამომწყვდეული. გადარჩენის საშინელებათა, ფსიქოლოგიური დაძაბულობისა და ადამიანური სასოწარკვეთილების ნაზავმა ის თითქმის ღამით გლობალურ ჰიტად აქცია. პირველ და მეორე სეზონებს ჰქონდა ჭკვიანური თამაშები, ემოციური ფსონები და პერსონაჟები, რომლებმაც ჩვენი ინტერესი მოიპოვეს რთული არჩევანისა და თვალსაჩინო განვითარების წყალობით. სწორედ ამიტომ, „ალისა სასაზღვრო ზონაში“ მესამე სეზონი უკან მოხედვისას ასეთი იმედგამაცრუებელი ჩანს. ის, რაც ოდესღაც მძაფრი და გაბედული იყო, ახლა არათანაბარი და უცნაურად ცარიელია. მართალია, ის მთლად საშინელი არ არის, მაგრამ დასკვნით თავს აკლია ემოციური მიზიდულობა და ნარატიული დისციპლინა, რაც ერთ დროს სერიალს განმსაზღვრავდა, რის გამოც მაყურებელი მტვრის დადების შემდეგ უფრო გულგრილია, ვიდრე განადგურებული. „ალისა სასაზღვრო ზონაში“ მე-3 სეზონის ერთ-ერთი ყველაზე დიდი პრობლემა ის არის, თუ რა მცირე დროს უთმობს ის ახალი პერსონაჟების განვითარებას. ადრეულ სეზონებში სიკვდილი მტკივნეული იყო, რადგან ჩვენ გვესმოდა მოტივაცია, შიშები და წინააღმდეგობები. ამჯერად, ისტორია ელის, რომ მაყურებელი მყისიერად იზრუნებს, დაყრდნობით ნათესაურ კავშირებზე და არა მოპოვებულ კავშირებზე. შედეგი არის ტრაგედია, რომელიც გულისტკენის ნაცვლად დადუმებულია. ემოციური პიკი ტეცუსთან ერთად მოდის, რომლის წყნარმა სურვილმა უბრალო, ბედნიერი ცხოვრების მიმართ, ის გამორჩეული გახადა. მისმა თავდაუზოგავმა არჩევანმა და ჯგუფისადმი ერთგულებამ სეზონს ნამდვილი ზემოქმედების იშვიათი მომენტი შესძინა. მისნაირი პერსონაჟები ხაზს უსვამენ იმას, რაც სხვაგან აკლია – მოთმინება, სიახლოვე და დრო, რომელიც დაეთმობოდა პიროვნებებს, რათა მათ სუნთქვის საშუალება ჰქონოდათ „ჩახმახის გამოწევამდე“. სამწუხაროდ, გვერდითი პერსონაჟების უმეტესობა ზედაპირული და ურთიერთშემცვლელი ჩანს. წინა სეზონები წარმატებული იყო, რადგან დამხმარე მოთამაშეებს თითოეულ თამაშში უნიკალური უნარები და პერსპექტივები შემოჰქონდათ. მე-3 სეზონი ამ სიღრმეს სხვა გადარჩენის შოუების არქეტიპებზე ცვლის, რასაც შინაარსის გარეშე სანახაობა მოაქვს. როდესაც პერსონაჟებს აკლიათ მოქმედების უნარი ან კომპეტენცია, დაძაბულობა სწრაფად ქრება. არისუ არასოდეს ყოფილა ყველაზე ძლიერი ან ჭკვიანი კონკურენტი, მაგრამ მისმა ადაპტირებადობამ და იღბალმა ის მიმზიდველი გახადა. ადრე ის გადარჩებოდა სისტემების ანალიზით, ხარვეზების აღმოჩენითა და ინფორმაციის გაზიარებით. მე-3 სეზონი ამ გამომგონებლობას გვერდზე სწევს, ათავსებს მას ისეთ სცენარებში, სადაც მისი გადაწყვეტილებები რეაქტიული და არა სტრატეგიული ჩანს, რაც აზავებს იმას, რაც მას ოდესღაც განასხვავებდა. თამაშები თავად არ შველის. გამოწვევების უმეტესობა არადამაჯერებელია და ვერ ახერხებს იმ კრეატიული შიშის დაბრუნებას, რაც სერიალს განმსაზღვრავდა. მხოლოდ ზომბების თემატიკის თამაში გვთავაზობს მუდმივ დაძაბულობას, აერთიანებს ქაოსს მორალურ წნეხთან. ის სწორედ იმიტომ გამოირჩევა, რომ შოუს უფრო მძაფრ, გამომგონებლურ დღეებს მოგვაგონებს. დასასრულს, „ალისა სასაზღვრო ზონაში“ მე-3 სეზონი არ არის კატასტროფა, ის უბრალოდ მტკივნეულად საშუალოა. სერიალისთვის, რომელმაც ერთ დროს Netflix-ის თრილერებისთვის სტანდარტი დაამყარა, „ნორმალური“ საკმარისი არ არის. ის, რაც ოდესღაც გაბედული და ემოციურად დამაინტრიგებელი იყო, ახლა დასავიწყებელი ჩანს, რაც ამტკიცებს, რომ ისტორიული ჰიტებიც კი კარგავენ თავიანთ სიმკვეთრეს, როდესაც ისინი აღარ ენდობიან პერსონაჟებსა და ოსტატობას.