ისევ, „ალქაჯის ჟურნალის“ ეპიზოდის დასრულების შემდეგ სუნთქვის აღდგენა მჭირდება, მაგრამ ამჯერად სრულიად განსხვავებული მიზეზების გამო. თუ წინა კვირის სერია შეყვარებულობის ხელშესახები შეგრძნებებით იყო სავსე, ამ კვირისა სიბნელითაა დამძიმებული. ამას ფსიქოლოგიური გაგებით ვამბობ, მაგრამ ადაპტაცია მას პირდაპირი მნიშვნელობითაც აქცევს. აქაური ყველაზე შთამბეჭდავი სცენებიდან რამდენიმე ბნელი ან სრულიად გაშავებული ფონითაა გადმოცემული. მინორი აღმოჩნდება შავ სიცარიელეში, საიდანაც არც მის დას და არც საკუთარ თავს არ შეუძლია მისი გამოყვანა. ემირი მარტო უყურებს „შემწვარ მწვანე პომიდორს“ ბნელ ოთახში. ხოლო ასა აღმოჩნდება იმავე უძირო უფსკრულში ჩამყურებელი, რომელმაც დედამისი შთანთქა. კასამაჩი ასევე ებრძვის სიბნელეს და ეპიზოდის მისი ნაწილი ყველაზე მეტად მაკვირვებს. იმის გათვალისწინებით, რომ იგი ჟოსეი მანგაზეა დაფუძნებული, ბედნიერად ველოდი სერიალის აქცენტს ქალი პერსონაჟების კომპლექსურ შინაგან სამყაროზე. ამას ანიმეში საკმარისად ვერ ვხედავთ. ამავდროულად, იშვიათად ვხედავთ კასამაჩის მსგავს ზრდასრულ მამაკაც პერსონაჟს, რომელიც ასე გულწრფელად ებრძვის დეპრესიას. მიუხედავად იმისა, რომ ამის მიზეზები გენდერული კვლევების მთელ კურსს დაიმსახურებდა, მოკლე ვერსია ასეთია: იმიტომ, რომ პატრიარქალური საზოგადოება ამას არ „უშვებს“. მამაკაცებს არ ევალებათ სისუსტის ან მოწყვლადობის გამოხატვა და მათზე დამორჩილება. მათ უნდა იყვნენ ძლიერები და ურყევები. კასამაჩი საკუთარ თავს იმავეს ეუბნება თავისი სევდის შუაგულში, გაღიზიანებულია იმით, რომ ვერ „გადალახავს“ მას, როგორც მისი ასაკისა და სქესის ადამიანი უნდა. მას რცხვენია, რომ დახმარება სჭირდება. მიუხედავად იმისა, რომ კასამაჩის მოგონებები დაიგოსთვის ეპიზოდის მცირე ნაწილია, მას წარმოუდგენლად ძლიერად მიმაჩნია. ეს არის აზროვნების შაბლონები, რომლებიც ძალიან ადრეულ ასაკში ჩამინერგეს. მახსოვს, როგორ ვიტანჯებოდი და მსგავსად მრცხვენოდა და თავს მარტოდ ვგრძნობდი, როდესაც სამაგისტრო სკოლამ დამთრგუნა. საბოლოოდ, ამ ჩვევების უმეტესობას ვივიწყებ, რადგან მხოლოდ ცოტა ხნის წინ გავაცნობიერე ისინი მწვავედ (აღმოჩნდა, რომ თერაპია და ტრანზიცია ამაში დაგეხმარება). მაგრამ იმედი მაქვს, სხვა მაყურებლები, რომლებიც ემოციური გულწრფელობის უარყოფისთვის აღიზარდნენ, შეხედავენ კასამაჩის და მიხვდებიან, რომ ასე არ უნდა იყოს. გამოჯანმრთელების შემდეგაც კი, კასამაჩის ეშინია, რომ მაკიო მას „მამაკაცურობის“ ამ აბსურდული სტანდარტების შეუსრულებლობისთვის განსჯის. ის არ განსჯის, არც დაიგო. არავინ არ უნდა განსჯიდეს. სიმართლე გითხრათ, ჩვენ ყველანი ირაციონალურ მოლოდინებს ვუყენებთ საკუთარ თავს და სხვებს, და ეს ისევე კოროზიულია, როგორც ყველგან გავრცელებული. მინორიმაც იგივე გააკეთა. მისი აჩრდილი ამ კვირაში ყველაზე სიმპათიურია, რადგან ემირის დედა, მიჩიკო, სხვა თვალსაზრისს გვთავაზობს, რომელიც საოჯახო სიახლოვით არ არის დატვირთული. ის, ნაცვლად ამისა, ხედავდა თანამედას, რომელიც საკუთარ თავთან ზედმეტად მკაცრი იყო. ამგვარად, თხრობა გვიწვევს მინორის მოგონებების იმ ნაწილებში, რომლებიც არ იყო დაკავშირებული მის დედობასთან ან დობასთან. ის თავს მეგობრების მიერ მიტოვებულად გრძნობს. მას შოკში აგდებს და აბნევს პარტნიორის ქორწინებაზე უარის თქმა. ის, კასამაჩის მსგავსად მამაკაცურობასთან დაკავშირებით, გაითავისა და აკონტროლებდა, თუ როგორი „უნდა იყოს“ ქალი. ის უნდა გათხოვდეს. მას უნდა ჰყავდეს შვილი ქმართან ერთად. ის უნდა იყოს ნორმალური. გარედან, მინორის დაჟინებულობამ ე.წ. ნორმალურობაზე გააუარესა მისი ურთიერთობები დასთან და ქალიშვილთან. შინაგანად, ვხედავთ, რომ მისი განსჯისკენ მიდრეკილებები მისივე დაუცველობის პროექცია იყო. და ტრაგიკული ირონია, როგორც ხშირად ხდება, არის ის, რომ მინორიმ განდევნა ადამიანები, რომლებსაც შეეძლოთ დახმარებოდნენ. მაკიო იყო მისი ფანჯარა უფრო არატრადიციული ქალურობისკენ, თუმცა ვხედავთ, რომ ესეც დაუცველობებს მოიცავს, რამაც მაკიო, თავის მხრივ, აფეთქებისკენ უბიძგა. მაკიოს ამჟამინდელი ხედვების მსგავსად, მინორიც წარმოიდგენდა თავის დას, რომელიც მას საყვედურობდა და აკრიტიკებდა მისი სავარაუდო შინაგანი სამყაროს ნაკლებობის გამო. მინორიმ ეს უარყო მაკიოს მიბაძვით და ჟურნალის წერით, რომელიც მისი ქალიშვილისთვის იყო განკუთვნილი. მაგრამ ის არ იყო მიჩვეული ამის კეთებას, და მის სიტყვებს აკლდა მაკიოს გამჭრიახი დაკვირვებების გულწრფელობა და სიცხადე ადამიანის მდგომარეობაზე. მინორის სიტყვები სასოწარკვეთილი შელოცვა იყო საკუთარი სიბნელის განდევნისთვის, და ამით ისინი ღალატობენ იმავე სიბნელეს, რომელშიც ასა იხედება. ასა ქვეცნობიერად ინარჩუნებს დედის ნორმალურობით გატაცების ნაწილს. ამ კვირაში, ეს ვლინდება ემირისთან საუბარში, სადაც მეგობრის გაღიზიანების მიუხედავად, ის მუდმივად პარალელებს ავლებს მაკიოს უცნაურობასა და ემირისას შორის. ასასთან შედარებით, ემირი უფრო მიმღები და არაგამსჯელია, როდესაც მაკიოს კონცენტრაციისა და დამახსოვრების პრობლემა საუბრის თემა ხდება. ის რეალურად იყენებს ტერმინს „ნეიროდივერგენტული“ (მინდა ვიცოდე, ზუსტად რომელი იაპონური სიტყვა გამოიყენება), რაც, უნდა ვაღიარო, უკეთესად მაგრძნობინებს ჩემი წინა კვირის გამოსვლის გამო. კასამაჩის დეპრესიაზე ღია დისკუსიასთან ერთად, გამაცოცხლებელია იმის ყურება, თუ როგორ განიხილავს ანიმე ფსიქიკურ ჯანმრთელობას ასე ცალსახად. ემირის მიმღებლობა და მგრძნობელობა „უცნაურობის“ მიმართაც აზრიანია, იმის გათვალისწინებით, რომ ახლა ზუსტად ვიცით, ის საკუთარ სექსუალურ ორიენტაციასთან ებრძვის. როდესაც ასა მას დასცინის იმის გამო, რომ ბიჭის ნაცვლად შეყვარებული უნდა, კამერა ემირის თვალთახედვისკენ ინაცვლებს, სადაც ჩვენ...