„შეჩერების ოსტატის“ სახელით ცნობილი ალფრედ ჰიჩკოკი ამერიკული კინოს ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე საყვარელი რეჟისორია, რომლის პორტფოლიოშიც ისეთი ლეგენდარული ფილმებია, როგორიცაა „ჩრდილო-დასავლეთისკენ“, „ფსიქო“ და „ჩიტები“. მისმა ინოვაციურმა მეთოდებმა საფუძველი ჩაუყარა თანამედროვე თრილერებსა და საშინელებათა ფილმებს, რასაც მარტინ სკორსეზე, ბრაიან დე პალმა, დევიდ ლინჩი, მ. ნაით შიამალანი და სხვა თანამედროვე ავტორები აღნიშნავენ. მაშინ როცა სხვა საშინელებათა რეჟისორები ზებუნებრივზე ამახვილებდნენ ყურადღებას, ჰიჩკოკი ადამიანთა ბნელ საქმეებზე იყო ორიენტირებული, რომლებსაც ისინი ერთმანეთის წინააღმდეგ სჩადიან. ამრიგად, კინომოყვარულები ჰიჩკოკს უნდა უმადლოდნენ რამდენიმე პოპულარული კინო-ტროპისთვის, მათ შორის სერიული მკვლელის სუბჟანრისთვის. მაგალითად, ფილმები, როგორიცაა „კრავთა დუმილი“ და „ზოდიაქო“, ჰიჩკოკის ოსტატურ გამოსახვას ეყრდნობა, რომელიც მზარდ შიშსა და ზოგად დისკომფორტს გადმოსცემს. პირველი მათგანი 1991 წელს გამოსვლისას The Hollywood Reporter-ის მიერ აღწერილ იქნა, როგორც „ფსიქო-დრამა უმაღლესი ჰიჩკოკისეული წესრიგით“. მაგრამ ჰიჩკოკის ვრცელი ფილმოგრაფიის გათვალისწინებით, რომელი მისმა ფილმმა წარმოშვა სერიული მკვლელის კატეგორია ისეთი, როგორიც დღეს ვიცით? ქვემოთ, ჰიჩკოკის სერიული მკვლელის სრული პორტფელი, რანჟირებული. აღიარებულია, რომ „ფსიქო“ არ არის სერიული მკვლელის ფილმი. მისი ანტაგონისტი, ნორმან ბეიტსი (ენტონი პერკინსი), კლავს რამდენიმე ადამიანს, მაგრამ მას აკლია ის სისტემატური მეთოდოლოგია, რაც სერიულ მკვლელებს ახასიათებთ. გარდა ამისა, ის არ ნადირობს თავის მსხვერპლებზე ისე, როგორც ამას სერიული მკვლელი გააკეთებდა. მისი პირველი მკვლელობები, სავარაუდოდ, დედამისი და მისი საყვარელი, იმიტომ მოხდა, რომ ეს უკანასკნელი ბეიტსის ურთიერთობას უშლიდა ხელს ამჟამინდელთან. შემდეგ, ბეიტსი იმდენად შეძრულია იმით, რაც ჩაიდინა, რომ პერიოდულად თავისი მესაკუთრე, სასტიკი დედის პიროვნებაში გადადის. მისი მსგავსად ჩაცმული, ის კლავს ნებისმიერ ქალს, ვინც მას იზიდავს, მარიონ კრეინის (ჯანეტ ლი) ჩათვლით. ამრიგად, ბეიტსი შემთხვევით წააწყდება თავის მსხვერპლებს, ნაცვლად იმისა, რომ მათ ეძებდეს, როგორც ამას ზოდიაქოს მკვლელი ან „ოქროს შტატის მკვლელი“ აკეთებდნენ. თუმცა, „ფსიქომ“ – და ბეიტსმა, როგორც პერსონაჟმა – უდავოდ მოახდინა გავლენა სლეშერისა და სერიული მკვლელის სუბჟანრებზე. ბეიტსის ფსიქოლოგიური არასტაბილურობა, შემაშფოთებელი ქცევა და ახალგაზრდა ქალების დამიზნება, ყველაფერი ტიპური სერიული მკვლელის ტენდენციებს იმეორებს. გარდა ამისა, ბეიტსი თავისუფლად იყო დაფუძნებული ცნობილ სერიულ მკვლელ ედ გეინზე, რომლის ცხოვრება და დანაშაულები ცოტა ხნის წინ ხელახლა იქნა განხილული რაიან მერფის Netflix-ის ანთოლოგიური სერიის „მონსტრი“-ს მესამე სეზონში. ბეიტსის მსგავსად, გეინიც სავარაუდოდ დედამისზე იყო შეპყრობილი და მისი სიკვდილის შემდეგ, მკვლელობებით მის გაცოცხლებას ცდილობდა. ამრიგად, „ფსიქო“ როგორც სერიული მკვლელის შთაგონებით შეიქმნა, ასევე გახდა უამრავი ფილმის შთაგონება სერიულ მკვლელებზე. ჰიჩკოკის ყველა ფილმიდან, „ფრენზი“ უდავოდ ყველაზე საკამათოა. 1972 წლის ფილმში რეჟისორი მშობლიურ ლონდონში ბრუნდება, რათა სერიული მკვლელის ამბავი მოყვეს, რომელიც სასტიკად აუპატიურებს და კლავს თავის მსხვერპლებს. მაშინ როცა ჰიჩკოკის ძალადობრივი სცენები ადრე მხოლოდ ნაგულისხმევი იყო („ფსიქოს“ შხაპის სცენა ცნობილია იმით, რომ ისეა დამონტაჟებული, რომ ფარავს რეალურ ძალადობასა და სიშიშვლეს), „ფრენზი“ დანაშაულებს პირდაპირ და მკვეთრად ასახავს, რამაც გამოიწვია დაპირისპირება, რომელიც დღემდე გრძელდება. „ქალები, რომლებმაც ძალიან ბევრი იცოდნენ“ წიგნში, კინომეცნიერი ტანია მოდლესკი წერს, რომ „ფრენზის“ ნახვის შემდეგ, ბევრმა ჰიჩკოკი „ბინძურ მოხუცად“ მიიჩნია, რომელიც ქალთა მიმართ ძალადობით იყო შეპყრობილი. ჰიჩკოკის ბიოგრაფმა, დონალდ სპოტომაც კი განაცხადა, რომ ჰიჩკოკი თავისი კარიერის განმავლობაში გაუპატიურებაზე იყო ფიქსირებული, მაგრამ ვერ შეძლო ამ აქტის ჭეშმარიტად ასახვა, სანამ ცენზურა არ შემსუბუქდა 1970-იანი წლების დასაწყისში – რამაც „ფრენზის“ შექმნა შესაძლებელი გახადა. თუმცა, მოდლესკი ამ ფილმზე უფრო რთულ ხედვას გვთავაზობს. ერთი მხრივ, ის აღიარებს, რომ ჰიჩკოკის ფილმოგრაფია მუდმივად ავლენს ქალურობის მიმართ თავშეკავებას და ზოგჯერ ზიზღსაც კი. თუმცა, ის ასევე აღნიშნავს, რომ ჰიჩკოკის ქალი პერსონაჟები ხშირად ყველაზე კეთილები და უდანაშაულოები არიან, რაც მაყურებელს უპირველეს ყოვლისა მათთან იდენტიფიცირების საშუალებას აძლევს. ამრიგად, სერიული მკვლელის მთავარ პერსონაჟად ქცევით და ამით აუდიტორიის იძულებით, რომ მასთან იდენტიფიცირდეს (როგორც ვლადიმირ ნაბოკოვი და ფიოდორ დოსტოევსკი აკეთებენ „ლოლიტაში“ და „დანაშაულსა და სასჯელში“, შესაბამისად), ჰიჩკოკი არა მხოლოდ დისკომფორტს იწვევს მაყურებელში, არამედ ამ ზიზღს შიგნით აქცევს. ჯამში, „ფრენზი“ მისი ყველაზე სასტიკი ფილმია, რომელიც ადამიანის ბოროტებისკენ მიდრეკილების ყველაზე გროტესკულ ასპექტებსაც კი გამოკვეთს. ჰიჩკოკი იმდენად ცნობილია თავისი შემდგომი ნამუშევრებით, რომ ადვილია დაგვავიწყდეს, მისი პირველი რამდენიმე მხატვრული ფილმი მუნჯი კინო იყო. „შამპანურთან“ (1928) და „შანტაჟთან“ (1929) ერთად, „ბინადარი: ლონდონის ნისლის ამბავი“ რეჟისორის ცხრა გადარჩენილი მუნჯი ფილმიდან ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი რჩება (მეათე, „მთის არწივი“ [1926], „დაკარგულ ფილმად“ ითვლება). ეს 1927 წლის საშინელებათა თრილერი უბრუნდება ჯეკ მფატრავის ისტორიას, ცნობილი სერიული მკვლელის, რომელიც ლონდონის უაითჩეპელის რაიონში 1888 წელს ტერორს თესავდა. მიუხედავად იმისა, რომ „ბინადარი“ პირდაპირ არ ასახელებს თავის მთავარ პერსონაჟს ჯეკ მფატრავად, პარალელები საოცარია. ისევე როგორც რეალურმა, ჯერ კიდევ ამოუცნობმა სერიულმა მკვლელმა უპირველეს ყოვლისა სექს-მუშაკებსა და მოწყვლად ქალებს უმიზნებდა (მართლაც, ისტორიკოსმა ჰალი რუბენჰოლდმა დამაჯერებელი მტკიცებულება წარმოადგინა, რომ არა ყველა...