ალფრედ ჰიჩკოკის „თოკი“: რატომ მიატოვა რეჟისორმა გრძელი კადრის ტექნიკა?

Collider-ისთვის თანამშრომლობის გარდა, რენს კოლინზს ასევე აქვს დაწერილი Variety-სთვის, IndieWire-სთვის, Los Angeles Magazine-სთვის, Turner Classic Movies-ისა და The Huffington Post-ისთვის. მისმა საინფორმაციო გაშუქებამ კალიფორნიის საინფორმაციო გამომცემელთა ასოციაციის მრავალი ჯილდო მოუტანა, ხოლო მისმა კინო და თეატრალურმა კრიტიკამ მას ორგზის სამხრეთ კალიფორნიის ჟურნალისტიკის ჯილდოს მფლობელობა მოუტანა. ის ასევე აღიარებულ იქნა 2024 წლის ჟურნალისტიკაში ბრწყინვალების ჯილდოთი კალიფორნიის 51-ე ასამბლეის ოლქის მიერ. სანამ ჟურნალისტიკას კარიერად აირჩევდა, ტეხასელმა ლოს-ანჯელესში მრავალი ცხოვრებით იცხოვრა — მათ შორის იყო Warner Bros.-ისა და Universal Studios-ის ტურის გიდი, პოლიტიკური ორგანიზატორი, მარკეტინგის მწერალი და პროდიუსერი, იჯარის კონსულტანტი, დროდადრო ინდი კინორეჟისორი, Postmates-ის მძღოლი და TCM-ის წამყვანის, ბენ მანკიევიჩის პირადი ასისტენტი. მას აქვს ბაკალავრის ხარისხი მასობრივ კომუნიკაციებში უაჩიტას უნივერსიტეტიდან და მაგისტრის ხარისხი სცენარისტობაში ემერსონის კოლეჯიდან. სხვა ინტერესებში შედის 90-იანი წლების სიტკომები, ჰოლივუდის ბექლოტები, ნამდვილი დანაშაული, ფირსების მაღაზიები, ლინდა რონსტადტი, ორი კატა სახელად შარლოტი და ფლინი, სამაგიდო თამაშების საღამოები, გაფართოებული „ჰაკების“ სამყაროს ადვოკატირება, მისი AMC A List-ის თანმხლები პირები (იგივე ხორხე), ყოველდღიური NYT Connections, მისი Barbra Strikes-ის ბოულინგის გუნდი და მისი პედაგოგი დედასა და მწერალი მამის გახარება. რეჟისორებიდან ცოტა თუ სარგებლობს ისეთი დიდი პატივისცემით, როგორიც ალფრედ ჰიჩკოკი. იმ ეპოქაში, ავტორის თეორიამდე დიდი ხნით ადრე, ჰიჩკოკმა შეძლო თავისი საფირმო სტილი — დაძაბულობისა და მღელვარების მჭიდრო კომბინაცია — ბრენდად ექცია. ჯერ კიდევ 1955 წელს მისი ჰიტური ანთოლოგიური სერიალის, „ალფრედ ჰიჩკოკი წარმოგიდგენთ“, პრემიერამდე, რეჟისორი უკვე სახელის ზემოთ მდებარე მარკეტინგულ ინსტრუმენტად იქცა. მშობლიურ ინგლისში კომერციული წარმატებების სერიის შემდეგ, ჰიჩკოკმა მაშინვე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა შეერთებულ შტატებში, როდესაც მისმა პირველმა ამერიკულმა ფილმმა, „რებეკა“, ოსკარი მოიპოვა საუკეთესო სურათისთვის. 1940-იან წლებში ჰიჩკოკმა რამდენიმე ჟანრში სცადა ბედი, იკვლევდა და აუმჯობესებდა თავის გამჭრიახ უნარს ვიზუალური თხრობისთვის. უმეტესწილად, ეს ყველაფერი მუშაობდა. „რებეკას“ მოჰყვა კიდევ ორი საუკეთესო სურათის ნომინანტი, „ეჭვი“ და „უცხოელი კორესპონდენტი“. ის სახლურ ამერიკულ სტილში შეიჭრა ფილმით „ეჭვის ჩრდილი“. ის ემზადებოდა „ჩრდილო-დასავლეთისკენ, ჩრდილოეთის გავლით“ ფილმით „საბოტაჟორი“. კლაუსტროფობიას იკვლევდა ფილმით „სამაშველო ნავი“. მან სკრუბოლ კომედიაც კი სცადა ფილმით „მისტერ და ქალბატონი სმიტი“. მაგრამ „რებეკადან“ და ათწლეულის განმავლობაში, ჰიჩკოკი უბრუნდებოდა არა ჟანრს — არამედ კინემატოგრაფიულ ხერხს: გრძელ კადრს. მიუხედავად იმისა, რომ სწრაფი მონტაჟი, რომლითაც ის ინგლისში გახდა ცნობილი, კვლავ იყო წარმოდგენილი, მის 1940-იანი წლების ფილმებში არის სცენები, რომლებიც ზღვარს სწვდებოდა იმისა, თუ რამდენ ხანს შეიძლება გაგრძელდეს კადრი. მაგალითად, „რებეკას“ ერთ-ერთი სცენა თითქმის სამ წუთს აღწევს, სანამ მონტაჟი მოხდება. თუმცა, 1940-იანი წლების შემდეგ, ჰიჩკოკმა დიდწილად მიატოვა ეს კადრები. და „თოკი“ იყო მიზეზი. „თოკს“ მრავალი ელემენტი აქვს, რომლებიც მას ჰიჩკოკის სხვა ნამუშევრებთან აკავშირებს. ორი ახალგაზრდა მამაკაცი — ვუწოდოთ მათ „თანამცხოვრებლები“ — ახლახან ჩაიდინეს, მათი აზრით, სრულყოფილი მკვლელობა, რაც ბრენდონ შოუს და ფილიპ მორგანს (ჯონ დალი და ფარლი გრეინჯერი) მიაჩნიათ, რომ მათ ინტელექტუალურ უპირატესობას აჩვენებს. მათ აქვთ სადილის წვეულება, გვამი ზარდახშაში აქვთ დამალული, რომელიც საღამოს დღესასწაულებისთვის ბუფეტად გამოიყენება. რა თქმა უნდა, ყველაფერი გეგმის მიხედვით არ მიდის, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც მათი მეგობარი რუპერტ კედელი (ჯეიმს სტიუარტი) ეჭვების შეტანას იწყებს. თავის არსში, სიუჟეტს აქვს ყველა ჰიჩკოკისეული ელემენტი: მკვლელობა, დაძაბულობა, სიმპათიური მკვლელები, ჯიმი სტიუარტი... ყველაფერი. არასწორ ხელში ეს შეიძლება უბრალოდ დიალოგებით სავსე მელოდრამა ყოფილიყო. ბოლოს და ბოლოს, ის ეფუძნება 1929 წლის სასცენო პიესას, და ცნობილია, რომ სპექტაკლების ფილმებად ადაპტირება ძნელია. მაგრამ დარწმუნებული რეჟისორის ხელით, ასეთი შეშფოთება არ არსებობს. როგორც დაძაბულობის ცნობილმა ოსტატმა დაამტკიცა „სამაშველო ნავში“, დახურულ სივრცეებს შეუძლიათ გულისამაჩუყებელი დაძაბულობის შექმნა. „თოკის“ შემთხვევაში, ჰიჩკოკმა გადაწყვიტა კლაუსტროფობიის განცდა გაეძლიერებინა ყველაფრის ერთ ლოკაციაზე შენარჩუნებით, სრულად უგულებელყო ტრადიციული შეხედულება, რომ სპექტაკლი ეკრანისთვის უნდა გაფართოვდეს. შემდეგ კი... მან კიდევ ერთი ნაბიჯი გადადგა. მან გადაწყვიტა, ფილმის მთელი 80 წუთი ყოფილიყო ერთი კადრი, ანუ, რაც შეიძლება ახლოს ერთ კადრთან, რაც 1948 წელს იყო შესაძლებელი, როდესაც კინორეჟისორები შეზღუდულნი იყვნენ ფირის სიგრძით. „ასეთი სენტიმენტალური არ უნდა ყოფილიყავი“. „თოკში“ კადრების უმეტესობა დაფარულია ჭკვიანური ხერხებით, როგორიცაა კამერის პანირება პერსონაჟის ზურგის გარშემო. ყველაზე გრძელი კადრი 10 წუთზე ოდნავ მეტია. ინტენსივობა ხელშესახებია ყველა სცენაში. ცოცხალი სასცენო წარმოდგენის ყურების მსგავსად, მაყურებელს აქვს შესაძლებლობა შეიგრძნოს მსახიობების მოქმედებების ყოველი დახვეწილი ნიუანსი. და, როდესაც ზარდახშაში მყოფი გვამი უფრო და უფრო ახლოსაა აღმოჩენასთან, დაძაბულობა ბუნებრივად იზრდება — ისე, რომ მაყურებელი გრძნობს, თითქოს სუნთქვის შეკავება არ შეუძლია. მაგრამ ჰიჩკოკი თავად, საბოლოოდ, ამ ტექნიკის მოყვარული არ იყო. ლეგენდარულ წიგნში „ჰიჩკოკი/ტრიუფო“, რომელიც 1967 წელს გამოვიდა, ჰიჩკოკმა ისაუბრა კოლეგა კინორეჟისორ ფრანსუა ტრიუფოსთან ფართომასშტაბიან ინტერვიუში, რომელიც ჰიჩკოკის იმ დროისთვის გადაღებულ ყველა ფილმს უკიდურესი დეტალებით აშუქებდა.