რვაეპიზოდიანი სერიალი ჯონ სეილსმა შექმნა, როლანდ ჟოფემ გადაიღო, ხოლო აღმასრულებელ პროდიუსერებად კევინ კოსტნერი და მორგან ფრიმანი მოგვევლინნენ. დენიელ ფაინბერგი, სატელევიზიო კრიტიკოსი. არ არსებობს ხელოვნების ისეთი მარცხი, რომლის შექმნა მხოლოდ წარმოუდგენლად ნიჭიერ ადამიანებს შეუძლიათ – წარუმატებელი მცდელობები, რომლებიც გაბედულებასა და ამბიციას მოკლებულია, ან ტრადიციული სიბრძნის წინააღმდეგ წასვლისა და სტილისტური შეზღუდვების დარღვევის უშედეგო მცდელობები. ასეთი წარუმატებლობების მიმართ ყოველთვის მიმტევებელი ვარ, რადგან სიდიადესა და კეთილგანწყობილ სიბილწეს შორის განსხვავება შესაძლოა მხოლოდ წამწამის სისქის იყოს. Amazon-ის ახალ რვაეპიზოდიან სამოქალაქო ომის მინისერიალს „რუხი სახლი“ ნიჭი არ აკლია. სერიალის თანასცენარისტებსა და თანაშემქმნელებს შორის არიან ლესლი გრეიფი (რომელმაც კარგი „ჰეტფილდები და მაკოიები“ შექმნა) და ჯონ „დიდებული“ სეილსი, ხოლო თითოეული ეპიზოდი როლანდ ჟოფემ გადაიღო, რომელმაც ოსკარის ნომინაციები მოიპოვა „მკვლელი მინდვრებისთვის“ და „მისიისთვის“, მის პირველ ორ სრულმეტრაჟიან ფილმში. კევინ კოსტნერი აღმასრულებელი პროდიუსერია, მორგან ფრიმანი კი აღმასრულებელი პროდიუსერიცაა და სპორადულად მთხრობელის როლსაც ასრულებს. თუმცა, „რუხი სახლი“ არ მიეკუთვნება ხელოვნების იმ მარცხთა რიცხვს, რომლის შექმნა მხოლოდ წარმოუდგენლად ნიჭიერ ადამიანებს შეუძლიათ. ეს უბრალოდ მოძველებული ქაოსია, რომელიც ერთი მხრივ ცდილობს მოყვეს ნაკლებად დაფასებული ისტორიები სამხრეთელ ქალებისა და შავკანიანების შესახებ, რომლებმაც სიცოცხლე რისკეს სამოქალაქო ომში კავშირის საქმის დასახმარებლად, მეორე მხრივ კი მრავალსაუკუნოვანი კარიკატურებისა და სტერეოტიპების ნაზავია. არ არის არანაირი ესთეტიკური სრულყოფილება ან ნარატიული სირთულე, რაც მას ღირებულებას შემატებდა; მიუხედავად იმისა, რომ რამდენიმე შესრულება მტკიცეა, ბევრად მეტი ან განუვითარებელია სპექტრის ერთ ბოლოში, ან სასაცილოდ გადამეტებული – მეორეში. საუკეთესო შემთხვევაში, ეს არის მშრალი, ცუდად დამონტაჟებული, საეჭვოდ ნათამაშები ვიკიპედიის ჩანაწერი, რომლის ფაქტების უმეტესობა შეიცავს დათქმას: „ამ ინფორმაციის გადამოწმება შეუძლებელია“. უარეს შემთხვევაში, ეს არის „ნასვამი ისტორიის“ (Drunk History) შემთხვევითი ეპიზოდი, განსაკუთრებით კი ფინალი, რომელიც, ჩემი აზრით, ყოველ გაწელილ მომენტში შოკისმომგვრელად და სასაცილოდ უხარისხო იყო. „რუხი სახლის“ გულში ნამდვილი ამბის ბირთვი დევს, რაც მთლიანად გრეიფს, დარელ ფეტის და სეილსს მიეწერება ისე, რომ „რვა კაცის გარეშე“ ავტორის წვლილის ზუსტი ბუნების შესახებ დიდი კითხვები გამიჩნდა. ელიზა (მერი-ლუიზ პარკერი) და ელიზაბეტ (დეიზი ჰედი) ვან ლიუები რიჩმონდის სოციალური ელიტის წარმომადგენლები არიან, როცა 1860 წლის ივლისში ჩრდილოეთთან დაძაბულობა იზრდება. ოჯახს აქვს უზარმაზარი მამული, რომელიც ელიზას გარდაცვლილი ქმრის ტექნიკის ბიზნესმა დააფინანსა და დასახლებულია მსახურებით, რომლებიც ქმარმა სიკვდილის სარეცელზე გაათავისუფლა. ის ფაქტი, რომ ელიზასა და ელიზაბეტს ამჟამად მონები არ ჰყავთ, შესაძლებელს ხდის მათთვის გულშემატკივრობას, და შოუს ნამდვილად არ სურს, რომ იფიქროთ, რომ ისინი ცხოვრობენ სახლში და ცხოვრების წესით, რომელიც მონობის ხარჯზე არსებობდა. როცა ამბავი იწყება, მერი ჯეინი (ამეთისტ დევისი), ერთ-ერთი იმ ანაზღაურებადი მსახურთაგანი, რომელიც ნამდვილად არ იყო მონა, ლიბერიიდან ბრუნდება, სადაც ემიგრაციის შესაძლებლობებს სწავლობდა. პირველი ეპიზოდი მიანიშნებს, რომ ის ამ გამოცდილებიდან მიღებული ტრავმით ბრუნდება, მაგრამ ამის შესახებ შემდეგ თითქმის არაფერი აღარ არის ნათქვამი. ომის დაწყებისთანავე, ვან ლიუები აცნობიერებენ, რომ მათ აქვთ შესაძლებლობა, დაეხმარონ ჩრდილოეთის საქმეს და აყალიბებენ ჯაშუშურ ქსელს, რომელშიც შედიან მერი ჯეინი, მათი მთავარი კარისკაცი იშამი (ბენ ვერინი), ადგილობრივი მეძავი კლარა (ჰანა ჯეიმსი), ადგილობრივი მცხობელი თომას მაკნივენი (კრისტოფერ მაკდონალდი) და სხვა ადამიანების მზარდი ნაკრები. ჯერჯერობით, ყველაფერი ზუსტია! მართალია, რომ ჯეფერსონ დევისი (სემ ტრამელი) რიჩმონდში, „რუხი სახლის“ სახელით ცნობილ შენობაში დასახლდა; რომ მისი ომის/სახელმწიფო მდივანი ჯუდა პ. ბენჯამინი (რობ მოროუ) კონფედერაციული მთავრობის განუყოფელი ნაწილი იყო; და რომ რეალურმა მერი ჯეინმა „რუხ სახლში“ დაიწყო მუშაობა, რამაც მას საშუალება მისცა, გმირულად შეეგროვებინა და გაევრცელებინა ინფორმაცია. ასე რომ, ისევ და ისევ, არსებობს რეალური ჯაშუშური ქსელი, რომელიც აბსოლუტურად მნიშვნელოვანი იყო კავშირის საქმისთვის, რამდენიმე დეტალით – მათ იყენებდნენ შიფრს, ხშირად გადაჰქონდათ დოკუმენტები კვერცხებში დამალული – რაც ისტორიული ჩანაწერების ნაწილია. მაგრამ ისტორიული ჩანაწერები ბუნდოვანია და თითქმის ყოველ ჯერზე სცენარისტებმა გადაწყვიტეს მიეჯაჭვებინათ ინფორმაციას, რომელიც, როდესაც სიღრმისეული ძიებისთვის Google-ს იყენებთ, აღწერილია, როგორც „სადავო“, რადგან თითქმის ყველაფერი, რაც მერი ჯეინის შესახებ ვიცით, როგორც ჩანს, ერთი, საეჭვოდ სანდო წყაროდან მოდის. არ ვდაობ ასეთ შემთხვევებში ლეგენდის დაბეჭდვაზე, მაგრამ „რუხი სახლის“ იმ ნაწილებს შორის, რომლებიც რეალურია, და იმ ნაწილებს შორისაც კი, რომლებიც გალამაზებულია, ის, რაც წმინდად გამოგონილია, უბრალოდ მტანჯველია. ელიზაბეტი აღმოჩნდება უქიმიო რომანში ლუიზიანელ ჯენტლმენთან (კოლინ მორგანის ჰემტონი), რომელიც თავდაყირა დგება, რადგან მას კონფედერაცია უყვარს და რადგან ელიზაბეტის რძალი ლორეტა (კეტრინ ჰანაი) მტაცებელი მულტფილმის პერსონაჟია. და მტაცებელ მულტფილმის პერსონაჟებზე საუბრისას, რიჩმონდის ადგილობრივი კონფედერაციის ყოველ წევრს დაევალა, ემოქმედა როგორც...