თვითდაკარგული ბროდვეის ვარსკვლავი მშობლიურ პენსილვანიაში ბრუნდება და სპექტაკლს დგამს, რათა ადგილობრივი თეატრი გადაარჩინოს „ჩვენი ქალაქის“ დადგმით. ანჯი ჰანი, სატელევიზიო კრიტიკოსი როდესაც სცენის ვარსკვლავს, რიჩარდ ბინს (კევინ კლაინი), სესხი სჭირდება უახლესი პროექტის დასაფინანსებლად, ის თავის წინადადებას ერთადერთი ცნობილი გზით წარადგენს: მოულოდნელად იწყებს ჰამლეტის მონოლოგის კითხვას. თავიდან ბანკირი შეცბუნებულია. დასასრულს კი ის, ბანკის ყველა სხვა თანამშრომელთან და მომხმარებელთან ერთად, განრისხებული ტაშით აჯილდოებს. შეგიძლიათ ცინიკოსი ან ფილისტინი მიწოდოთ, თუ გნებავთ; მე, მაგალითად, ვერ წარმომიდგენია ასეთი ენთუზიაზმით რეაგირება შექსპირის „არასასურველი“ მონოლოგის მოსმენაზე. მაგრამ ასე ხდება MGM+-ის ახალ კომედიაში „American Classic“, თეატრალური ბავშვობის ფანტაზიაში, სადაც სპექტაკლი ერთადერთია, რაც ნამდვილად მნიშვნელოვანია. თუ მის გულწრფელ სიყვარულში დრამატული ხელოვნების მიმართ არის რაღაც ტკბილი, ეს ხდება იმ რეალობის ხარჯზე, რაც ამ ქებას მეტ წონას შესძენდა. სერიალი, რომლის შემქმნელებიც მაიკლ ჰოფმანი და ბობ მარტინი არიან, ორი სიკვდილით იწყება – ერთი სიტყვასიტყვითი და ერთი მეტაფორული. დავიწყოთ მეორეთი, რადგან ის უფრო მნიშვნელოვანია. რიჩარდი არის ტონის ჯილდოს მფლობელი მსახიობი, რომლის უახლესი ბროდვეული როლი „მეფე ლირში“ აღფრთოვანებულ შეფასებებს იმსახურებს… ძირითადად. პრემიერიდან მალევე, მარტინით ნასვამი რიჩარდი „ნიუ იორკ თაიმსის“ კრიტიკოსს (სტივენ სპინელა), რომელმაც ის გააკრიტიკა, კუთხეში მოიმწყვდევს, ხელჯოხს ართმევს და აგრესიულად ესაუბრება შექსპირის მონოლოგებით. რიჩარდის ისტერიკა ვირუსულად ვრცელდება, რის გამოც მისი როლი — და შესაძლოა, მისი კარიერაც — შეჩერებულია, სანამ მისი დიდი ხნის აგენტი, ალვი (ტონი შალჰუბი), ცდილობს არეულობის გამოსწორებას. შემდეგ, სწორედ მაშინ, როდესაც ის ალვის უჩივის ყველაფრის უსამართლობაზე, რიჩარდი იღებს ზარს ძმისგან, ჯონისგან (ჯონ ტენი), რომელიც დედის სიკვდილს აცნობებს. ის ფაქტი, რომ რიჩარდის პირველი შეკითხვაა: „წაიკითხა თუ არა მან მიმოხილვა?“ ყველაფერს ამბობს ამ კაცის ძირითადად კეთილთვისებიან ნარცისიზმზე. გასაკვირი არ არის, რომ როდესაც ის საბოლოოდ ჩადის თავის მშობლიურ ქალაქ მილსბურგში, პენსილვანია, დაკრძალვაზე, ის გადაწყვეტს ყურადღება კვლავ საკუთარ თავზე გადაიტანოს — ამჯერად „ჩვენი ქალაქის“ გრანდიოზული დადგმის გამოცხადებით, რომელიც, მისი აზრით, გადაარჩენს მის ოჯახის გაჭირვებულ ადგილობრივ თეატრს და ამით თავად ქალაქსაც. როგორც სათაურს შეეფერება, „American Classic“-ში ყველაფერი მოძველებულად, თუ არა უბრალოდ არაბუნებრივად, მოგეჩვენებათ. სიუჟეტის კლიშეები ნაცნობია, ამაყი მსახიობიდან და უცნაური სოფლიდან დაწყებული, დღის გადამრჩენელ შოუმდე, და მათი განვითარების პროგნოზირებადი გზები. კულტურული მითითებები იშვიათად არის 40 წელზე ნაკლები ხნის; ზემოხსენებული ვირუსული ვიდეოს გარდა, მთელი ამბავი მცირე ცვლილებებით შეიძლება მე-20 საუკუნის ბოლოსაც მომხდარიყო. თუ მისი კეთილგანწყობა შეუძლებელს ხდის მის სიძულვილს, მისი უპიროვნობა თანაბრად ართულებს მის შეყვარებას. სერიალს არ ეხმარება ის ფაქტი, რომ ის კლაუსტროფობიულად იაფად გამოიყურება, ძირითადად ინტერიერების ჯგუფში ვითარდება, რომლებიც ერთნაირად კაშკაშა, დამაბრმავებელი შუქით არის განათებული. შოუ არ უნდა იყოს აუცილებლად ძვირი, რომ წარმატებული იყოს — როგორც სეზონის რვა ნახევარსაათიანი ეპიზოდის განმავლობაში არაერთხელ გვახსენებენ, „ჩვენი ქალაქი“ ტრადიციულად მწირი დადგმით ხასიათდება, და ამან არ შეაჩერა მისი არსებობა იმდენ ხანს, რომ თითქმის ერთი საუკუნის შემდეგაც შთააგონებს ახალ ნამუშევრებს, როგორიცაა ეს. მაგრამ ბიუჯეტის ნაკლებობას, ამ შემთხვევაში, თან ახლავს წარმოსახვის უფრო იმედგამაცრუებელი ნაკლებობა. რამდენადაც „American Classic“-ის მთავარ პერსონაჟებს უყვართ ქალაქის სულსა და მის გადარჩენაზე საუბარი, სერიალი მცირე ინტერესს იჩენს მილბურგის კულტურისა თუ მოქალაქეების მიმართ. მართალია, ის ხედები, რასაც მათზე ვხედავთ, შეიძლება სახალისო იყოს. ლენ კარიუ საყვარელია, თუმცა სამწუხაროდ ნაკლებად გამოყენებული რიჩარდის მამის, ლაინუსის როლში — კეთილგანწყობილი მარიონეტისტი, რომლის დემენციის გამო ის დღეში ერთხელ „კომინგ-აუტს“ აკეთებს მეგობრებისა და ოჯახის წინაშე. ელის კიბლერი კი სახალისოა, თუმცა ძალიან კლიშირებულია ნადიას როლში — რუსი ემიგრანტი, რომლის სამსახიობო გატაცება მხოლოდ მისი ნიჭის ნაკლებობით არის გადაწონილი. მაგრამ მნიშვნელოვანი პერსონაჟები, როგორიცაა ჯონი და ლორა ლინის კრისტენი — რომელიც ჯონის ცოლის გარდა, ასევე რიჩარდის ყოფილი და ქალაქის მერია — იმდენად განუვითარებლები არიან, რომ ჩვენს ჩართულობას ვერ იმსახურებენ. არც მათი ქორწინება და არც მათი ურთიერთობა რიჩარდთან არ არის დახატული რაიმე ნიუანსით ან სპეციფიკით. მომდევნო თაობა, რომელსაც ძირითადად მათი მოზარდი ქალიშვილი მირანდა (ნელ ვერლაკი) წარმოადგენს, კიდევ უფრო ცუდადაა. „დემოკრატია კვდება. ადამიანებს ერთმანეთი სძულთ. სამყარო ინგრევა. ეს განსხვავდება იმისგან, რაც თქვენ ახალგაზრდობაში გქონდათ,“ — ოხრავს ის ბიძას, ნაკლებად რეალურ ახალგაზრდა ადამიანს ემსგავსება და უფრო ბუმერს, რომელიც ცდილობს გადმოსცეს, რაზეც მისი Gen Z-ს შვილიშვილი წუწუნებდა გასულ მადლიერების დღეს. ის პასუხობს „Viet Rock“-ის ღრმა მითითებით, რადგან შოუ ხვდება, საიდან მოდის ის, ისე, რომ არ ცდილობს იგივე გააკეთოს მის შემთხვევაში. რიჩარდი ერთადერთი პერსონაჟია, რომელსაც სერიალი საკმარისად აქცევს ყურადღებას რაიმე შინაგანი სამყაროს მინიჭებისთვის, და მიუხედავად იმისა, რომ კლაინი მას ისეთი რბილობით თამაშობს, რაც აჩერებს