93-წუთიან დოკუმენტურ ფილმში „ამერიკელი ექიმი“ რეჟისორი პო სი ტენგი წარმოგვიდგენს პალესტინელი ხალხის ტანჯვის შემზარავ და გაუთავებელ რეალობას, რომელიც გამოწვეულია ისრაელის თავდაცვის ძალებისა (IDF) და ისრაელის მთავრობის თავდასხმებით. მიუხედავად ამისა, ამ საშინელებაშიც კი ჩანს იმედის ნაპერწკალი, რომელიც ღაზელ და საერთაშორისო ექიმთა გმირულ თავგანწირვაში გამოიხატება. ისინი ღაზაში მხოლოდ ერთი მიზნით ჩავიდნენ: სიცოცხლის გადასარჩენად. დოკუმენტური ფილმის ცენტრში სამი ამერიკელი ექიმი დგას: დოქტორი მარკ პერლმუტერი, დოქტორი ფეროზ სიდვა და დოქტორი თაერ აჰმადი. ეს სამი ექიმი – ებრაელი, პაკისტანელი და პალესტინელი, შესაბამისად – ხატავს შემზარავ სურათს არა მხოლოდ ღაზაში არსებული პირობებისა, არამედ კონკრეტულად იქაური სამედიცინო საზოგადოების მდგომარეობის შესახებ. ისინი ცდილობენ, მწირი რესურსებით და გვირაბის ბოლოს სინათლის გარეშე, ღია ჭრილობის სისხლდენა შეაჩერონ. ტენგი, ამ სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვან დოკუმენტურ ფილმში, გულწრფელად გვიჩვენებს არა მხოლოდ გენოციდის შედეგებს ღაზაზე, არამედ პირველ რეაგირებაზე პასუხისმგებელ პირებზეც, რომლებსაც არაფრის გაკეთება არ შეუძლიათ, გარდა იმისა, რომ საკუთარი თავი მთლიანად გაიღონ, მაშინაც კი, როდესაც საავადმყოფოები, სადაც ისინი მუშაობენ, დაბომბვის სამხედრო სამიზნეებად იქცევა, გადარჩენა კი შორს არის გარანტიისგან. მიუხედავად იმისა, რომ ფილმი პალესტინაში მიმდინარე გენოციდზეა, „ამერიკელი ექიმი“ მხოლოდ პოლიტიკური საკითხი არ არის. ფაქტობრივად, მისი აქცენტი სიცოცხლის დაცვაზეა და მისი გზავნილი სხვა არაფერია, თუ არა ძირითადი ჰუმანიტარული კანონების შენარჩუნება. სწორედ ეს ხდის „ამერიკელ ექიმს“ ასეთ დამაჯერებელ დოკუმენტურ ფილმად. ის სხვა არაფერზეა, გარდა ყველაზე მოწყვლადი ადამიანების სიცოცხლის გადარჩენისა. ექიმები მინიმალურს ითხოვენ და ფილმი არაერთხელ გვიჩვენებს, რომ კანონმდებლებისთვის ეს მინიმუმიც კი ზედმეტია. ფილმი მიჰყვება დოქტორ პერლმუტერს, ორთოპედ ქირურგს ჩრდილოეთ კაროლინადან, დოქტორ სიდვას, ტრავმატოლოგ ქირურგს კალიფორნიიდან, და დოქტორ აჰმადს, სასწრაფო დახმარების ექიმს ილინოისიდან, რადგან ისინი 2025 წლის განმავლობაში, როგორც მარტის ხანმოკლე ცეცხლის შეწყვეტის დროს, ისე შემდგომ, თავდასხმების განახლების შემდეგ, ღაზაში მოგზაურობენ (ან ცდილობენ გამგზავრებას). ისინი ძირითადად ხან იუნისში, ნასერის სამედიცინო კომპლექსში მოქმედებენ, სადაც IDF-ის თავდასხმების შედეგად დაზარალებულებსა და გადარჩენილებს ემსახურებიან. საავადმყოფოში მოხვედრილი ადამიანების ძალიან დიდი ნაწილი მოზარდები, მცირეწლოვანი ბავშვები და ჩვილებიც კი არიან. ერთ მომენტში, როდესაც ტენგი დაბომბვის შედეგად დაღუპული ჩვილების ფოტოების დაბინდვას გვთავაზობს მათი ღირსების შესანარჩუნებლად, პერლმუტერი მკაცრად ეწინააღმდეგება და ეუბნება: „მათი სხეულები მოგვითხრობს ამ ტრავმის, ამ გენოციდის ისტორიას. თქვენ მათ სიკეთეს არ უკეთებთ, თუ ამას არ აჩვენებთ.“ და ეს, მოკლედ, არის ის, რაზეც „ამერიკელი ექიმია“. ის გაიძულებთ შეხვდეთ ღაზაში, ადგილზე ჩართულ რეალურ ადამიანებს, არა მხოლოდ საზოგადოებაში მცხოვრებ ხალხს, არამედ ექიმებსაც, რომლებიც ბოლომდე იბრძოდნენ, რომ ამ ომის ზონაში მოხვედრილიყვნენ და ყველაფერი გაეღოთ ადამიანების გადასარჩენად. ეს ისეთივე გმირულია, როგორც გულმსაკვლელი. დოკუმენტური ფილმის თემა კეთილშობილურია, მაგრამ ის კიდევ უფრო უკეთესი ხდება სამი მთავარი გმირის წყალობით. სამი ექიმის გაცნობისთანავე ცხადი ხდება, რომ ამ საქმემ მათი მთელი ცხოვრება შეცვალა. დოქტორი პერლმუტერი, რომელიც სხვა საომარ ზონებშიც ეხმარებოდა ადამიანებს, შეძრულია ღაზაში დაღუპულთა უზარმაზარი რაოდენობით და ხალხის მხარდამჭერ აქტივისტად იქცა. ამ გამოცდილების შედეგად, ღაზადან დაბრუნების შემდეგ, ის დაშორდა თავის დიდი ხნის პარტნიორს და ვერავის ესაუბრებოდა, გარდა მათ, ვინც მასთან ერთად განიცადა იქაური რეალობა. პოლიტიკურად გატაცებული, ის არ ერიდება ისრაელის თავდაცვის ძალებსა და ულტრანაციონალისტურ მემარჯვენე პარტია „ლიკუდზე“ საუბარს, რომელსაც ბენიამინ ნეთანიაჰუ წარმოადგენს, თუნდაც ეს ვინმეს ეწყინოს. ღაზაში დაბრუნებისას მას სამედიცინო მარაგები მიაქვს, ჩემოდანში ანტიბიოტიკებს მალავს, რათა უსაფრთხოების შემოწმება გაიაროს, და სიამოვნებით უმეგობრდება საავადმყოფოს კოლეგებს, იგებს მათ პირად ცხოვრებასა და ტრაგედიებს. ქაუტერ ბენ ჰანიას წარმოუდგენელი ფილმი 2026 წლის ოსკარის დაჯილდოებაზე ნომინირებულია საუკეთესო საერთაშორისო ფილმის კატეგორიაში. დოქტორი სიდვა, რომელსაც დოქტორ პერლმუტერთან ადრეც უმუშავია, მას ღაზაშიც ხვდება, მაგრამ მისი პირადი ისტორია მარტოობითაა გამსჭვალული. ერთ გულწრფელ მომენტში, ექიმი აღიარებს, რომ ღაზის მიმართ მისი ვალდებულება ტვირთად დააწვა პირად ურთიერთობებში. პაემნები რთულია, ვინმეს პოვნა კი შეუძლებელი, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც განიცდი ტრავმასა და გადარჩენილის დანაშაულის გრძნობას, რაც ამ ექიმებს აქვთ. ცხადია, რომ ეს ექიმები და პირველი რეაგირების სპეციალისტები უზარმაზარ ტვირთს ატარებენ და შეუძლებელია „ამერიკელი ექიმის“ ყურება ისე, რომ არ დაგატყოს კვალი. დოქტორ აჰმადს, რომელიც დოკუმენტური ფილმის უმეტეს ნაწილს უბრალოდ ჩიკაგოში თავისი სახლიდან ღაზაში მოხვედრის მცდელობაში ატარებს, ყველაზე შთამბეჭდავი ისტორია აქვს. როგორც ექიმს, რომელსაც ღაზასთან ყველაზე პირადი კავშირი აქვს, რადგან თავადაც პალესტინელია, მისი ბრძოლა უბრალოდ ქვეყანაში დახმარების გაწევის ნებართვის მიღებაა. მისი პალესტინური მემკვიდრეობა – მიუხედავად იმისა, რომ ჩიკაგოში დაიბადა – ხელს უშლის მას შესვლაში, განმეორებითი განაცხადების მიუხედავად.