როდესაც ფილიპინებზე დაქირავებული ნინძები ცდილობენ მოიპარონ მოწინავე სამხედრო შეიარაღება, რომლის გაყიდვაც უმაღლეს ფასად შეუძლიათ, მხოლოდ ერთ ადამიანს შეუძლია მათი შეჩერება — ამერიკელ ნინძას! როგორ იქცა სრულიად უცნობი მსახიობის მონაწილეობით გადაღებული ფილმი მსოფლიო მასშტაბის ჰიტად, რომელმაც ფრენჩაიზს დაუდო სათავე? ეს არის ისტორია ნინძების ღალატზე, გულგრილ ჩაკ ნორისზე, დაბალბიუჯეტიან გადაღებებზე ფილიპინებზე და... „ბაკალავრიატის წვეულებაზე“? დარჩით ჩვენთან, რადგან მოგიყვებით ყველაფერს, რაც მოხდა „ამერიკული ნინძას“ შექმნისას! თუ არასოდეს გსმენიათ Cannon Films-ის შესახებ, ბევრს კარგავთ. 1980-იან წლებში ამ დამოუკიდებელმა კომპანიამ, რომელსაც ისრაელელი ბიძაშვილები მენაჰემ გოლანი და იორამ გლობუსი ხელმძღვანელობდნენ, დაარღვია სტუდიური სისტემა წარმატებული დაბალბიუჯეტიანი სამოქმედო ფილმების სერიით, რამაც — გარკვეული პერიოდის განმავლობაში — ისინი ინდუსტრიის შურის ობიექტად აქცია. ყველაფერი დაინგრა, როდესაც ისინი საკუთარი წარმატების მსხვერპლი გახდნენ, უამრავ მაღალბიუჯეტიან ფილმს დაუჭირეს მხარი ვარსკვლავური შემადგენლობით, რომელთაგან ბევრმა კატასტროფულად ჩაიარა და კომპანია გაკოტრებამდე მიიყვანა. მაგრამ სანამ ეს ყველაფერი მოხდებოდა, The Cannon Group ცნობილი იყო დაბალბიუჯეტიანი სამოქმედო ფილმების საიმედო სერიის წარმოებით, რომელთა უმეტესობა მოგებაზე გადიოდა. ძირითადად, Cannon-ს ხუთი სახის ფილმი ჰქონდა წარმოებაში. ერთი მხრივ, იყო ჩაკ ნორისის ფილმები, რომლებსაც, როგორც წესი, სტუდიისთვის ჩვეულებრივზე დიდი ბიუჯეტები ჰქონდათ და მეინსტრიმში შეღწევასთან ყველაზე ახლოს იდგნენ. ეს იყო ისეთი ფილმები, როგორიცაა „დელტა ფორსი“ (The Delta Force), „შემოსევა აშშ-ში“ (Invasion U.S.A.) და „უგზო-უკვლოდ დაკარგულების“ სერია (Missing in Action). შემდეგი დონე იყო ჩარლზ ბრონსონის ფილმები. ისინი ნორისის ფილმებზე იაფი იყო და ძირითადად სახლის ვიდეო ბაზრისთვის იყო განკუთვნილი, ყველაზე წარმატებული ფილმები კი იყო „10 შუაღამემდე“ (10 to Midnight) და „სიკვდილის სურვილის“ გაგრძელებები (Death Wish sequels). შემდეგ იყო არტჰაუსის ფილმები, სადაც მენაჰემ გოლანი — რომელიც კრიტიკულ პატივისცემას ნატრობდა — ნორისისა და ბრონსონის მოგებას ისეთ პროექტებში აბანდებდა, როგორიცაა ჯონ კასავეტესის „სიყვარულის ნაკადები“ (Love Streams), ჟან-ლუკ გოდარის „მეფე ლირი“ (King Lear) და — რაც მთავარია — ანდრეი კონჩალოვსკის „გაქცეული მატარებელი“ (Runaway Train), ალბათ, საუკეთესო ფილმი, რაც მათ ოდესმე აწარმოეს. შემდეგ იყო ტენდენციური ფილმები, რომლებიც მზარდი ტრენდების ირგვლივ იყო აგებული, როგორიცაა ბრეიქდანსი, განსაკუთრებით პოპულარული იყო „ბრეიქინის“ (Breakin’) ფილმები. ბოლოს — და ალბათ ყველაზე ნაკლებად მნიშვნელოვანი, რადგან მათ ყველაზე დაბალი ბიუჯეტები ჰქონდათ — იყო ნინძების ფილმები. 1981 წელს გოლანმა თავად გადაიღო ფილმი სახელწოდებით „შედი ნინძა“ (Enter the Ninja), რომელშიც წარმოუდგენლად იტალიელი მსახიობი ფრანკო ნერო — გახმოვანებული — ამერიკელი ნინძას როლში გამოჩნდა. მას ფილმის ბოროტმოქმედმა, შო კოსუგიმ, დაჩრდილა, რომელიც იმდენად დიდი სენსაცია იყო, რომ გაგრძელებებს, „ნინძას შურისძიება“ (Revenge of the Ninja) და „ნინძა III: დომინაცია“ (Ninja III: The Domination), უძღვებოდა. ამ ფილმებს რეჟისორი სემ ფერსტენბერგი, ახალგაზრდა ისრაელელი რეჟისორი, იღებდა, რომელსაც რიტმისა და მოქმედების შესანიშნავი შეგრძნება ჰქონდა. თუმცა, სერიის მესამე ფილმმა — „ფლეშდენსის“, „ეგზორცისტის“ და ნინძას ფილმის მკვლელი კომბინაციამ — კოსუგი განარისხა, რადგან მას მიაჩნდა, რომ გვერდზე იყო განზე გადებული. მან დატოვა სტუდია, რათა საკუთარი ნინძების ფილმების სერია შეექმნა, მათ შორის „ნინძას 9 სიკვდილი“ (9 Deaths of the Ninja), „მძვინვარება და ღირსება“ (Rage & Honor) და „შავი არწივი“ (Black Eagle), რომელშიც ახალგაზრდა ჟან-კლოდ ვან დამიც მონაწილეობდა. მაშ, რა უნდა ექნა სტუდიას თავისი ნინძების ფილმებთან, რომლებსაც ჯერ კიდევ მოჰქონდათ მოგება კინოთეატრებში და სახლის ვიდეოზე? გაჩნდა იდეა, დაბრუნებულიყვნენ „შედი ნინძას“ წინაპირობასთან და მთავარი გმირი ამერიკელი გაეხადათ. მალე, Cannon-მა განაცხადა, რომ ჩაკ ნორისი ითამაშებდა მთავარ როლს „ამერიკელ ნინძაში“. ნამდვილად სერიოზულად განიხილებოდა თუ არა მისი კანდიდატურა, სადავოა. ზოგიერთი წყარო ამბობს, რომ მას არ სურდა უბრალოდ ნინძას ნიღბით სირბილი — და დასრულებული ფილმის გათვალისწინებით, ის, სავარაუდოდ, არასწორად იქნებოდა შერჩეული. ამის ნაცვლად, გადაწყდა უცნობი მსახიობის არჩევა. ამ სამუშაოსთვის დაიქირავეს ახალგაზრდა მსახიობი მაიკლ დუდიკოფფი, რომელმაც ერთი წლით ადრე ითამაშა ტომ ჰენქსის კომედიაში „ბაკალავრიატის წვეულება“ (Bachelor Party). დუდიკოფს საერთოდ არ ჰქონდა საბრძოლო ხელოვნების გამოცდილება, მაგრამ გოლანს მოეწონა მისი გარეგნობა, აღიარა, რომ ის ახალგაზრდა ჯეიმს დინს ჰგავდა. როლი მის გარეგნობაზე იყო მორგებული, მისი პერსონაჟი, ჯო არმსტრონგი, იყო გულგრილი მეამბოხე, რომელსაც წყენა ჰქონდა გულში. ფილმში ვიგებთ, რომ ჯოს ბავშვობის შესახებ არაფერი ახსოვს და ჯარში მას შემდეგ ჩაირიცხა, რაც კანონთან პრობლემები შეექმნა. როდესაც მის ნაწილს ნინძები თავს ესხმიან, ჯო მოულოდნელად აღმოაჩენს, რომ შეუძლია მათთან ბრძოლა ისეთი უნარებით, რომლებიც მათსას ჰგავს — რამაც თავდაპირველად მას პრობლემები შეუქმნა, მაგრამ მალევე მოუტანა ერთგული მეგობარი სტივ ჯეიმსის პერსონაჟის, კერტის ჯექსონის, ქვედანაყოფის საბრძოლო ხელოვნების ექსპერტის სახით, ასევე მისი პოლკოვნიკის ქალიშვილის, პატრიციას (რომელსაც ჯუდი არონსონი ასრულებს) თაყვანისცემა. დუდიკოფფი, როგორც უკვე აღინიშნა, არ იყო საბრძოლო ხელოვნების ოსტატი. თუმცა, ის იყო ახალგაზრდა, კარგ ფორმაში და — რაც მთავარია — ნიჭიერი მიმბაძველი. ფილმის საბრძოლო ხელოვნების ქორეოგრაფმა, მაიკ სტოუნმა, და რეჟისორმა სემ ფერსტენბერგმა სწრაფად გააცნობიერეს, რომ დუდიკოფს შეეძლო ყველა ნაჩვენები ილეთის გამეორება. მიუხედავად იმისა, რომ მისი ეკრანული საბრძოლო სცენები არ არის ისეთი დინამიური, როგორც ჩაკ ნორისის ან ჟან-კლოდ ვან დამის მსგავსი გამოცდილი საბრძოლო ხელოვნების ოსტატების, ისინი მაინც დამაჯერებლად გამოიყურებიან — განსაკუთრებით ისეთთან შედარებით, როგორიცაა რალფ მაჩიო, რომელიც „კარატის ბიჭის“ ფილმებში არადამაჯერებელ დარტყმებს აკეთებს. დუდიკოფფი ასევე სარგებლობს იმით, რომ...