ორი ბავშვი – ფერმკრთალი, ჭორფლიანი გოგონა და ღია ყავისფერი კანის მქონე ბიჭი – სველ ჭაობში მიდიან. მიწაზე ნისლი იმდენად სქელია, რომ ბალახი რამდენიმე ნაბიჯის წინ უჩინარდება. გოგონა ხტუნაობს, კადრი ირყევა, შემდეგ ფოკუსში შედის და გამოდის, ბიჭი კი ფრთხილად მიჰყვება მას. გოგონა ჩერდება და ხუმრობით პურის ნაჭერს აჭმევს, თან ამბობს: „Open yer mouf“ („გააღე პირი“) მკაფიო ჩრდილოეთ ინგლისური აქცენტით. არც ერთი მსახიობი არ არის აშკარად პროფესიონალი, თუმცა თითოეულს აუთენტურობის ელფერი დაჰკრავს. მუსიკა არ ისმის; არც იქნება ფინალურ ტიტრებამდე. ემილი ბრონტეს „ქარიშხლიანი უღელტეხილის“ ამ ვერსიის ერთადერთი საუნდტრეკია განუწყვეტლივ მღუღუნი ქარი, ჩიტის ხანდახან გაგონილი კივილი და ფანჯარაზე აკაკუნებელი აკანკალებული ხის ტოტის ხმა. ფილმის შემქმნელიც კი გაუგებრობაში იყო, თუ რა უნდა ეფიქრა „ქარიშხლიანი უღელტეხილის“ ამ ხედვაზე მისი გამოსვლისას. რეჟისორი ანდრეა არნოლდი თავის ნამუშევარზე უფრო ნაკლებად გულუხვი იყო, ვიდრე უმეტესობა; მისი აზრით, მან „ჩააგდო“ ფილმი, რადგან ვერ „დააბალანსა ყველა განსხვავებული ელემენტი“ იმისა, რაც მაშინაც და ახლაც ემილი ბრონტეს რომანის გადამწყვეტად რადიკალურ მიდგომად ითვლებოდა. ზოგიერთი კრიტიკოსი, მაგალითად, The A.V. Club-ის ქით ფიფსი, ენთუზიაზმით იყო აღსავსე, სხვები კი უფრო თავშეკავებულები იყვნენ — ან ყოველ შემთხვევაში, უფრო მეტად, ვიდრე არნოლდის წინა, კანის პრიზის მფლობელი ფილმების „წითელი გზა“ და „თევზის აკვარიუმი“ მიმართ. მაგრამ 15 წლის შემდეგ, ყველა ის მიზეზი, თუ რატომ არის არნოლდის „ქარიშხლიანი უღელტეხილი“ ასე გასაოცრად განსხვავებული ემილი ბრონტეს რომანის სხვა ადაპტაციებისგან, განაპირობებს იმას, რომ ის დღემდე ეკრანზე განსახიერებულ ყველაზე ჭეშმარიტ ვერსიად გამოიყურება. ეს ფილმი შორს არის იმისაგან, რომ საყვარელი ტექსტი კინორეჟისორის გამორჩეულ ხედვას მოარგოს; არნოლდის „ქარიშხლიანი უღელტეხილი“ ავტორისა და რეჟისორის იდეალური გაერთიანების დასტურია. „ქარიშხლიანი უღელტეხილის“ წარსული ადაპტაციების ნერვული მელოდრამა და ამაღლებული მუსიკა გაქრა, ისევე როგორც ბავშვებისა და მოზარდების როლის შემსრულებელი ზრდასრულები; არნოლდის 2011 წლის ფილმში ქეთი და ჰიტკლიფი ბავშვობიდან მოზარდობამდე ასაკის შესაბამისმა მსახიობებმა ითამაშეს. მსახიობები არ საუბრობდნენ ტრადიციული კოსტიუმირებული დრამების მიღებული წარმოთქმით (გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ეს პერსონაჟის მაღალ სტატუსს აღნიშნავდა), არამედ ფართო იორკშირული აქცენტებით; მათ ეცვათ ეპოქის ტანსაცმელი — არა ახალი, არამედ ნახმარი; და ისინი იზიარებდნენ სცენებს ისეთ ლოკაციებზე, რომლებიც დამაჯერებლად გამოიყურებოდა ტალახითა და ნესტით გაჟღენთილი. არ იყო „მასტერპის თეატრის“ კომფორტი ან სითბო — არნოლდის „ქარიშხლიან უღელტეხილს“ ძვლებში სიცივე ჰქონდა. ბრონტეს რომანში ბუხრები არ ათბობენ, არამედ „იბრიალებენ“, ქარი არ უბერავს, არამედ „ღრიალებს“, ოთახის განწყობა შეიძლება „ქარიშხალს“ შევადაროთ, ხოლო თოვლით დაფარული ჭაობები — „ტალღოვან, თეთრ ოკეანეს“. ეს არის პირველყოფილი ძალის ენა — შესაფერისი ბრონტეს სამყაროსთვის, მისი უმოწყალო ბუნებითა და შემთხვევითი ძალადობით — და თითქმის მოზარდული ემოციური ინტენსივობით, რომელიც ემთხვევა მისი ახალგაზრდა პროტაგონისტებისას. არნოლდის „ქარიშხლიანი უღელტეხილი“ იმავე ენაზე მეტყველებს. ჩვეულებრივ, თანამედროვე გარეუბნებში განვითარებული მუშათა კლასის ისტორიებისთვის დამახასიათებელი დატვირთული, ხელის კამერით გადაღებული ნატურალიზმის მომხრე არნოლდი აქ თავის სტილს 18-ე საუკუნის სოფლურ იორკშირს ერგება. არაპროფესიონალი შემსრულებლებისა და მიწიერი ხასიათის მსახიობების მოკლე დიალოგების სცენებს შორის არის შემზარავი გამოსახულებები, შესაძლოა, ყველა მოულოდნელად გადაღებული — გიგანტური ხე, რომელიც ქარიშხალში ირყევა; გააფთრებული, მძიმედ მობარბაცე ძაღლი, რომელიც მეორეს დასდევს ტალახში ერნშოუს ფერმაში; ჩიტები, რომლებიც წყობით დაფრინავენ ავისმომასწავებელ ნაცრისფერ ცაზე. ნებისმიერი კლასიკური ეპოქალური ნაწარმოების სტილის (იმ დიდებული ფორმის, რომელიც ასე ხშირად გამოიყენება „ქარიშხლიანი უღელტეხილის“ მსგავსი კლასიკური ტექსტების ფილმად გადასათარგმნად) მიტოვებით, ელემენტარული „კინო-ვერითეს“ სასარგებლოდ, არნოლდი ბრონტეს ველურ პოეზიას ასახავს გამოსახულებითა და ხმით, როგორც არც ერთი სხვა კინორეჟისორი. თემატურად, არნოლდის „ქარიშხლიანი უღელტეხილი“ წყარო ტექსტთან უფრო ახლოსაა, ვიდრე უმეტესობა. „ქარიშხლიანი უღელტეხილის“ მრავალი ადაპტაცია წინა პლანზე წევს მწარე რომანს, ხოლო სხვა საკითხები ნაკლებად მნიშვნელოვანი ხდება, მაგრამ არნოლდისთვის, ისევე როგორც ბრონტესთვის, ქეთისა და ჰიტკლიფის სიყვარული უფრო დიდი ისტორიის მოწამლული გულია. არნოლდის მთლიანი შემოქმედების მსგავსად, 2011 წლის „ქარიშხლიანი უღელტეხილი“, ბრონტეს რომანის მსგავსად, ასევე ეხება ახალგაზრდებს, რომლებიც უხერხულად იზრდებიან ზრდასრულთა სამყაროში, ძალადობისა და უგულებელყოფის ხანგრძლივ შედეგებს, იმაზე, თუ როგორ ყალიბდებიან ადამიანები თავიანთი გარემოს მიერ. სოციალ-რეალისტი კინორეჟისორი არნოლდი (როგორც ბრონტე) თანაუგრძნობს საზოგადოების დელიკატურ ზღვარზე მყოფთ და ესმის, რომ ჰიტკლიფი არ არის მხოლოდ მაცდური რომანტიკული ანტიგმირი, არამედ დაზიანებული, დესტრუქციული ინდივიდი, რომლის ხასიათიც ჩამოყალიბდა მისი კლასის, მისი სქესის და, შესაძლოა, უპირველეს ყოვლისა, მისი რასის მიერ. „ბატონი ჰიტკლიფი განსაკუთრებულ კონტრასტს ქმნის თავის საცხოვრებელთან და ცხოვრების სტილთან“, — ფიქრობს ბინადარი ბატონი ლოკვუდი თავისთვის ბრონტეს რომანის დასაწყისში. აღწერილია, როგორც „მუქკანიანი ბოშა“ და „პატარა ლასკარი“, მისი მამა წარმოუდგენიათ „ჩინეთის იმპერატორად“ და დედა — „ინდოელ დედოფლად“, ჰიტკლიფი ეთნიკურად ბუნდოვანია წიგნის ფურცლებზე; ბრონტეს აზრი ის არის, რომ ამ დროსა და ამ ადგილას, ჰიტკლიფის არათეთრი წარმოშობა მას აუტსაიდერად აქცევს, ისეთ პიროვნებად, რომლის სიმდიდრე და ძალაუფლება ზრდასრულ ასაკში შესამჩნევია, თუნდაც საეჭვო.