
ტრადიციული შეხედულების საპირისპიროდ, რომ ანიმაცია მხოლოდ ბავშვებისთვისაა განკუთვნილი, თანამედროვე ტელევიზია გვთავაზობს უამრავ სერიალს, რომელიც ზრდასრულ მაყურებელს სერიოზული თემებით, კომპლექსური ნარატივებითა და გრაფიკული ძალადობით იზიდავს. ეს სტატია წარმოგიდგენთ ოთხ გამორჩეულ ანიმაციურ ნამუშევარს, რომლებიც ამტკიცებენ, რომ მედიუმი ბევრად უფრო მრავალფეროვანია, ვიდრე ერთი შეხედვით ჩანს.
მიყვარს კარგი მულტფილმი. შესაძლოა, ეს იმიტომ, რომ ანიმაცია ყოველთვის კომფორტულ, ესკაპისტურ მედიუმად მეჩვენებოდა, სადაც ყველაფერი უფრო მარტივია, ვიდრე რეალურ ცხოვრებაში. თუმცა, დროდადრო, ყველას გვჭირდება შეხსენება, თუ რამდენად მრავალფეროვანია ეს მედიუმი. სადღაც გზაზე, მთხრობელებმა გააცნობიერეს, რომ ანიმაცია ყოველთვის არ უნდა იყოს უსაფრთხო და ბავშვებისთვის განკუთვნილი, და ძალიან მადლობელი ვარ, რომ ასე მოხდა. ეს მედიუმი ქმნის სივრცეს ისეთი ისტორიებისთვის, რომელთა მასშტაბის აღბეჭდვა ცოცხალ მოქმედებაში შესაძლოა შეუძლებელი იყოს. ბოლოს და ბოლოს, რატომ უნდა შემოიფარგლოს რთული და წარმოსახვითი სამყაროები რეალიზმით? თუმცა, კვლავ არსებობს ეს მტკიცე რწმენა, რომ ანიმაცია მხოლოდ ბავშვებისთვის არის განკუთვნილი. მათთვის, ვინც ამას ამტკიცებს, წარმოგიდგენთ ანიმაციური შოუების სიას, რომლებიც ამ იდეას სრულად ანგრევს.
თუ სახელი თავისთავად არ მეტყველებს, „ზევსის სისხლი“ (Blood of Zeus) ამტკიცებს, თუ რამდენად ეფექტური შეიძლება იყოს ანიმაცია ზრდასრულთათვის განკუთვნილი ისტორიების მოყოლისას. სერიალი, შექმნილი ჩარლი და ვლას პარლაპანიდესების მიერ, ბერძნულ მითოლოგიას ეფუძნება და მოგვითხრობს ჰერონის (დერეკ ფილიპსი) ამბავს, რომელიც ნახევარღმერთი და ზევსის ძეა. ის ოლიმპიელ ღმერთებს, გიგანტებს, დემონებსა და მოკვდავებს შორის სამოქალაქო ომის შუაგულში აღმოჩნდება. შოუ მოიცავს სამ სეზონს და ჰერონის პირადი წარმოშობის ისტორიიდან ვითარდება ეპიკურ ნარატივში, რომელიც კაცობრიობის ბედის გარშემოა ორიენტირებული. ასეთი წინაპირობით, გარკვეული სისხლისღვრა გარდაუვალია. თუმცა, რაც „ზევსის სისხლს“ ახალგაზრდა აუდიტორიისთვის ზედმეტად ინტენსიურს ხდის, არის გრაფიკული, ხშირი ძალადობა. აქ ვხვდებით ძელზე გასმას, სიკვდილით დასჯას და ხოცვა-ჟლეტას. ეს შოუ, თუ რამეს ნიშნავს, „სამეფო კარის თამაშების“ ანიმაციური ეკვივალენტია და იშვიათად არბილებს რაიმე დარტყმას. თუმცა, ეს ემოციური სისასტიკე ნარატივის მნიშვნელოვანი ნაწილია, რადგან ის ზევსს აჩვენებს როგორც არასრულყოფილ ღმერთს, რომლის შეცდომებსაც შორს მიმავალი შედეგები აქვს. „ზევსის სისხლი“ არის მორალურად ნაცრისფერი პერსონაჟების ოსტატური მაგალითი და ყოველ სეზონთან ერთად უფრო ღრმად ეშვება მწუხარების, მონანიებისა და ძალაუფლების თემებში, რის გამოც უდავოდ იმსახურებს ადგილს ამ სიაში.
„ცისფერყურა სამურაი“ (Blue Eye Samurai) არის ისეთი ტიპის ისტორია, რომლის ყურებასაც უბრალოდ ვერ მოიშორებთ. თავიდანვე, შოუს ვიზუალი, მისი განზრახ ნელი ტემპი და კლასიკური სამურაის გამოსახულებები ადგენს, რომ ეს განკუთვნილია უფროსი აუდიტორიისთვის, რომელიც აფასებს კარგ შურისძიების ისტორიას. ნარატივი იაპონიის ედოს პერიოდში ვითარდება და მოგვითხრობს მიზუს (მაია ერსკინი) ამბავს, რომელიც შერეული რასის, ცისფერყურა მეომარია. ის ბიჭად შენიღბული ცხოვრობს და მისი მიზანია ოთხი თეთრკანიანი მამაკაცის, მათ შორის მამამისის, მოძიება, რომლებიც იაპონიაში უკანონოდ დარჩნენ მისი საზღვრების დახურვის შემდეგ. ჩემი საყვარელი ნაწილი შოუში არის ის, თუ როგორ ამახვილებს ყურადღებას იმაზე, თუ რატომ არის მიზუ ასეთი ცივი, აკვიატებული და სასტიკიც კი. ეს იმიტომ ხდება, რომ იგი წლების განმავლობაში განცდილი უარყოფითა და იძულებითი თვითწაშლით იყო ჩამოყალიბებული. ეს ემოციური საფუძველი შოუს საკმაოდ მძიმე საყურებელს ხდის. აღარაფერს ვამბობ შოუს მიერ გენდერული ძალადობისა და სექსუალური ექსპლუატაციის შესწავლაზე, მის უაპელაციოდ სასტიკ ძალადობასთან ერთად. ეს ყველაფერი „ცისფერყურა სამურაის“ აქამდე Netflix-ის ერთ-ერთ ყველაზე კომპლექსურ და რეალისტურ ანიმაციურ სერიალად აქცევს. ის ამავდროულად გაბედული და დამანგრეველია, და ყოველი ეპიზოდით უფრო მეტ კითხვას გიტოვებს, ვიდრე პასუხს, მაგრამ სწორედ ეს არის მთელი აზრი.
Netflix-ის ამ ანიმაციურმა ანთოლოგიამ ჟანრი დაიპყრო და არაფერია მასში უსაფრთხო. ტიმ მილერის შექმნილი და დევიდ ფინჩერის აღმასრულებელი პროდიუსერობით გადაღებული შოუ არის მოკლემეტრაჟიანი ფილმების კრებული, რომელიც მოიცავს სამეცნიერო ფანტასტიკას, საშინელებას, ფენტეზის და მუქ იუმორს, ყველა მათგანი ერთმანეთთან დაკავშირებულია, თქვენ წარმოიდგინეთ, სიყვარულით, სიკვდილითა და რობოტებით. სერიალს აბსოლუტურად არ გააჩნია თავშეკავების გრძნობა, თითქმის ყველა ეპიზოდი მოიცავს გრაფიკულ ძალადობას, აშკარა სექსუალურ გამოსახულებებს, სხეულის საშინელებას (body horror) და პრაქტიკულად ყველანაირ შეუსაბამო რამეს, რისი წარმოდგენაც კი შეგიძლიათ. შოუ მუდმივად ცვლის ტონებს, სადაც ერთი ამბავი შეიძლება ჰიპერ-სტილიზებულ სისხლს მოიცავდეს, ხოლო მეორე – გონების ამრევი ეგზისტენციალური გამოწვევები შემოგვთავაზოს. Netflix-ის სერიალი შოკზეა ორიენტირებული და თითქმის იარაღად იყენებს თავის ლამაზ ანიმაციურ სტილს, რათა მაყურებელს მოულოდნელად დაარტყას. ვფიქრობ, ყველა დამეთანხმება, რომ „სიყვარული, სიკვდილი და რობოტები“ (Love, Death & Robots) პირველი სეზონი შოუს ყველაზე ექსპერიმენტული, უკონტროლო და ზრდასრულთათვის განკუთვნილი (NSFW) ნაწილი იყო. მოგვიანო სეზონებს არაერთგვაროვანი შეფასებები მოჰყვა, რადგან მათ ოდნავ შეამცირეს უხეში პროვოკაცია. თუმცა, ყველაზე თავშეკავებულ მდგომარეობაშიც კი, ეს არის შოუ, რომელიც რეალობის ყველაზე ბნელ მხარეებს ასახავს და ყველა წარმოსახვით საზღვარს გადალახავს.
ვაღიარებ, რომ ვიდეოთამაშების ადაპტაციები მღლის, რადგან როდესაც ისინი არ გამოდის, უკან დასაბრუნებელი გზა არ არის. თუმცა, „კასტლევანია“ (Castlevania) არის ერთ-ერთი იშვიათი გამონაკლისი, რომელიც არა მხოლოდ ესმის თავის საწყის მასალას, არამედ მას სრულიად ახალ დონეზე აჰყავს. სერიალი მოგვითხრობს ტრევორ ბელმონტის (რიჩარდ არმიტაჟი) ამბავს, რომელიც განკვეთილი ურჩხულებზე მონადირე ოჯახის უკანასკნელი ცოცხალი წევრია. როდესაც დრაკულა (გრემ მაკტავიში) ომს უცხადებს ვლახეთს, ტრევორი უხალისოდ უბრუნდება როლს, რომელიც არასდროს უნდოდა, მხოლოდ იმიტომ, რომ შესაძლოა ის იყოს ერთადერთი, ვინც მოახლოებულ აპოკალიფსს შეაჩერებს.
ორიგინალი: collider.com · გადამუშავებულია Serials.ge-ზეწყაროს ნახვა ↗



