ანიმაციური სპორტული ფილმი „GOAT“: კლიშეების ტრიუმფი და მრავალფეროვნების ძალა

სპორტული ფილმების გარკვეული ფორმულები ტყუილად არ არის ფორმულები. არსებობს აუტსაიდერის ისტორია, რომელიც ყველანაირ შანსს ეწინააღმდეგება („როკი“), დაბერებული ვეტერანის ისტორია, რომელიც დროის სვლას ებრძვის („მოჭიდავე“), გაბედული სპორტსმენის ისტორია უზომო ამბიციებით, რომელსაც არავინ სცემს პატივს („მარტი სუპრიმი“), და უბიუჯეტო გუნდის ისტორია, რომელიც რესურსებს მოულოდნელად ეფექტური გზებით აგროვებს („მანიბოლი“). „GOAT“ მათ ყველას იყენებს. ფილმს, რომელსაც მრავალჯერ ნაღეჭი კლიშეები არ აკლია, ალბათ არ უნდა ემუშავა, თუმცა, ის გასაოცარი წარმატებით სარგებლობს. ტაირი დილიჰეის სარეჟისორო დებიუტი მართლაც ეფექტური, საოცრად ანიმირებული, შთამაგონებელი წარმატებაა. აარონ ბუხსბაუმისა და ტედი რაილის სცენარი, შეიძლება ხანდახან ბანალური იყოს, ზუსტად იცის, როგორ გამოიყენოს გულისამაჩუყებელი სპორტული ფილმის ზოგიერთი დადგენილი პრინციპი. ამას აკეთებს საკმარისი ინოვაციით, რომ ის თავისად აქციოს. ეს ის კინორეჟისორები არიან, რომლებსაც ესმით სპორტული სამყაროს დამაჯერებელი პოეტიკის მიმზიდველობა, სადაც ბინარული გმირები და ბოროტმოქმედები, არაჩვეულებრივი ამბიცია და დაუღალავი შრომის ეთიკა ერთიანდება ფიზიკურ ხელოვნების ფორმად, რომელიც ფართოდ მიმზიდველია. „GOAT“-მა შეიძლება არ გადაატრიალოს სპორტული ფილმის შესაძლებლობები, მაგრამ ის ამტკიცებს, თუ რატომ ვუბრუნდებით მოედანს სეზონიდან სეზონზე. „GOAT“-ის სტივენ კარის, „გოლდენ სტეიტ უორიორსის“ დიდების დარბაზის მომავალი წევრის, იდენტობისგან განცალკევება რთულია, რომელიც პროდიუსერისა და გამხმოვანებლის როლს ასრულებს. ვინაიდან ფილმი ფოკუსირებულია უილ ჰარისზე („უცნაური ამბების“ ქეილებ მაკლაფლინი), პატარა, 170 სმ სიმაღლის თინეიჯერ თხაზე, ტკბილი შორი სროლით, რომელსაც ყველა მისი ზომის გამო უარყოფს, „GOAT“ ცოტათი თვითკმაყოფილ პორტრეტს ჰგავს. მაგრამ ფესვები უფრო ღრმაა, და საბოლოოდ, ფილმი ნაკლებად ერთი მოთამაშის შესაძლებლობებზეა, ვიდრე სპორტის სამყაროში მრავალფეროვნების დაშვების ტალღოვან ეფექტზე. უილი როარბოლზე შეყვარებული ბავშვია, რომლის მშობლიური გუნდის, „ვაინლენდ თორნსის“ (Vineland Thorns), მიმართ უწყვეტმა სიყვარულმა იგი ჩაუქრობელ სწრაფვაში ჩააყენა, რომ გახდეს პირველი „პატარა“ მოთამაშე, რომელიც დიდ ლიგებში იასპარეზებს. როარბოლი, ყოველმხრივ, კალათბურთის მსგავსია, გარდა იმისა, რომ მას ცხოველთა სამყაროს ყველაზე დიდი სახეობები თამაშობენ გეოლოგიურად სპეციფიკურ მოედნებზე. „თორნსი“ თამაშობს სათბურში, სადაც მოედანზე გადაბმული ვაზები, ფლორა და ფაუნაა შემოჭრილი; გუნდის მთავარი მეტოქე, „მაგმა“ (Magma), თამაშობს აქტიური ვულკანის თავზე; „შივერსი“ (Shivers) თამაშობს გაყინულ ტუნდრაზე და ა.შ. სამყაროს მშენებლობის თვალსაზრისით, ეს დიდად არ განსხვავდება „ზოოტოპიისგან“. უილი იმდენად შეპყრობილია თავისი ოცნებით, რომ მისი სიმაღლის გამო ადგილობრივ მოედნებზე მუდმივი დამცინავი შენიშვნები არასოდეს აწუხებს. ის ასევე იმდენად ერთგულია თავისი ოცნებისადმი, რომ გადასახადების გადახდას ჩამორჩება, ძლივს გააქვს თავი, როგორც ადგილობრივი სასადილოს მიტანის სერვისის მძღოლი, სადაც მისი დედა მუშაობდა. „GOAT“-ის ადრეულ ეტაპებზე დილიჰეი გადაჭარბებულ, და იმედგამაცრუებელ, დროს უთმობს სოციალურ მედიასა და ზრდასრულთა პრობლემებს, როგორიცაა ფინანსური გაურკვევლობა, რაც ორივე ყურადღების გამფანტველია და საბავშვო ფილმისთვის შეუფერებლად გამოიყურება. მაგრამ, ერთ დღეს ქუჩის მოედანზე, რომელსაც მოსიყვარულედ „გალიას“ ეძახიან (წარმოიდგინეთ Rucker Park), უილი ლიგის ყველაზე ამპარტავან მოთამაშეს, მენს (აარონ პიერი), უპირისპირდება. მასიური, ხშირთმიანი ცხენი, ის მაშინვე უარყოფს „პატარას“, სანამ არ მიხვდება, რომ ბრბოში ყველას სმარტფონი მასზეა მიპყრობილი, და ისინი 1-1-ზე თამაშობენ 3 ქულამდე. მიუხედავად იმისა, რომ უილი (ძლივს) აგებს, მის მეგობრებს, ჰანას და დერილს (შერი კოლა და ედუარდო ფრანკო), მისი თამაში ვირუსულ ვიდეოდ გადააქციეს. დრო ხელსაყრელია. „თორნსის“ საუკეთესო მოთამაშეს, და ალბათ ყველა დროის უდიდეს როარბოლის მოთამაშეს, ჯეტ ფილმორს (გაბრიელ იუნიონი), უჭირს აუტსაიდერი გუნდის მარტო თრევა, და უდავოდ ბოროტი, ფულზე შეყვარებული მფლობელი ფლო (ჯენიფერ ლუისი) ხედავს შესაძლებლობას, დააკმაყოფილოს როგორც თავისი პრიმადონა ვარსკვლავი მოთამაშე, ასევე თავისი საფულე. ამრიგად, დიდი ამბავი ხდება, როდესაც გუნდი უცნობ უილს დიდ ლიგის კონტრაქტს უფორმებს. ფილმის მეორე აქტის დიდი ნაწილი ათას სხვა სპორტულ ფილმს ჰგავს, რაც შეიძლება მომაბეზრებელი იყოს. ეს განსაკუთრებით ასეა, რადგან ჯეტის ახალი თანაგუნდელის მიმართ ნაგრძნობი რისხვის დიდი ნაწილი დაუმსახურებლად გამოიყურება. მწერლები თითქოს ორ სურვილს შორის არიან მოქცეულნი: ან ის ლებრონ ჯეიმსის მსგავს სუპერვარსკვლავად წარმოაჩინონ, ან ალენ აივერსონის მსგავს „ერთი კაცის ბენდად“. მისი დახასიათება მუდმივად ეწინააღმდეგება საკუთარ თავს. მაგრამ, სხვა მოთამაშეები სახალისო და შესამჩნევად განსხვავებულები არიან. არჩი (დევიდ ჰარბორი), მარტორქა, ორი შვილის მარტოხელა მამა, გუნდის მძლავრი ფარის დამცველია; ოლივია (ნიკოლა კოფლანი) სირაქლემაა, რომლის სიჩქარე მხოლოდ გლამურის სიყვარულს თუ შეედრება; ლენი (ირონიულად კარის მიერ განსახიერებული), მასიური ჟირაფია, რომლის მოხეტიალე კარიერამ იგი რეპ არტისტის პარალელურ კარიერაში გადაიყვანა; და მოცო ოლაჩენკო (ნიკ კროლი) კომოდოს დრაკონია, რომელიც რონ არტესტის ან დენის როდმანის მსგავსი, პიროვნული თვისებების გამო დაქირავებული პერსონაჟია. ამ განსხვავებული მოთამაშეების ჯგუფის ყურება, თუ როგორ იბრძვიან ისინი პლეი-ოფში მოსახვედრად, ჩვეულებრივი, მაგრამ ღრმად დამაკმაყოფილებელია. დილიჰეი ნამდვილად პროგრესულ დასკვნას აკეთებს, რომ თუ ბურთი ბურთია, მაშინ