ადვილი მისახვედრია, რატომ აგრძელებს სისხლიანი სპორტის შესახებ მხატვრული ლიტერატურა ხალხის მოხიბვლას: ბოლოს და ბოლოს, ჩვენ ვცხოვრობთ გვიანდელი კაპიტალიზმის კოშმარულ სამყაროში, სადაც ადამიანის სიცოცხლე რეგულარულად უფასურდება, ამიტომ არ არის რთული იმის გაგება, თუ რატომ შეიძლება სასოწარკვეთილმა ადამიანებმა ყველაფერი რისკის ქვეშ დააყენონ ფულის გულისთვის. გარდა ამისა, „კალმარის თამაში“ მართლაც პოპულარული იყო, ამიტომ მაღალჩინოსნებსაც კი შეუძლიათ ასეთი პროექტების დაფინანსება. როგორც მისი პირდაპირი სახელი მიუთითებს, ამჟამად მიმდინარე ანიმე „შიბოიუგი: სიკვდილის თამაშები სარჩოსთვის“ ზუსტად ამ სტილშია შესრულებული. ეკონომიკური ექსპლუატაციის კომენტარების მიღმა, ეს სერიალი უფრო დახვეწილ დეტალებსაც ეხება, რაც ანიმეს ზოგადი აკვიატების – „ფან სერვისის“ – მახვილ მეტა-კომენტარად იქცევა. Studio Deen-ის მიერ, ამავე სახელწოდების ლაით ნოველის სერიის მიხედვით შექმნილი შოუ მოგვითხრობს 17 წლის გოგონა იუკის შესახებ, რომელიც, ფაქტობრივად, სიკვდილის თამაშებს თამაშობს სარჩოს მოსაპოვებლად. ჯოჯოხეთურ სამყაროში, სადაც მონაწილეებს შეუძლიათ დარეგისტრირდნენ სატელევიზიო კონკურსებზე ფულის მოსაპოვებლად, ეს გამოწვევები მოიცავს ყველაფერს – მკვლელობით სავსე „გაქცევის ოთახებიდან“ დაწყებული, მკვლელი ძაღლებითა და ქვეითსაწინააღმდეგო ნაღმებით სავსე ლაბირინთებით დამთავრებული. გადარჩენის მაჩვენებელი დაახლოებით 70%-ია მოცემულ თამაშში. ბოლოს და ბოლოს, თუ ყველას დახოცავდნენ, როგორ შეძლებდნენ რეგულარული სატელევიზიო გადაცემების მიწოდებას? ეს გამოცდები ნამდვილად სანახაობრივი სპორტია, და შედეგად, უჩინარი აუდიტორია მუდამ პერიფერიაზე ტრიალებს. მრავალი დეტალი იმის შესახებ, თუ ვინ მონაწილეობს და როგორ არიან ისინი წარმოდგენილი, ამ პროგრამის მიზნობრივ დემოგრაფიას ამჟღავნებს: შოუ, როგორც ჩანს, მამაკაცების დაკმაყოფილებისთვის არის შექმნილი. ყველა კონკურსანტი ქალია – ზოგიერთ შემთხვევაში, გოგონები, როგორც იუკის შემთხვევაში – და მიუხედავად იმისა, რომ მათი ასაკი, როგორც წესი, არ არის მითითებული, უმეტესობა, როგორც ჩანს, გვიანი თინეიჯერული ასაკიდან ოცდაათიან წლებამდეა. ნარკოტიკის საშუალებით გონების დაკარგვის შემდეგ, მათ აცმევენ ტანსაცმელს, რომელიც აშკარად მაყურებლის მოსაწონად არის განკუთვნილი: ფრანგული მოახლეების ფორმები, საქორწინო კაბები, ხოლო უახლეს ეპიზოდში, რომელიც აბანოში ვითარდება, მხოლოდ პირსახოცები და ხალათები. თუ ფოტოგენური ახალგაზრდა ქალების გამოწყობის აქცენტით არ იყო ნათელი, რა ხდება აქ, მათი თამაშებისთვის „მომზადების“ პროცესი კიდევ უფრო ობიექტივიზირებულია. „კონსერვაციის პროცედურის“ სახელით ცნობილი მეთოდით, მათი სისხლი იცვლება ერთგვარი ფუმფულა შემავსებლით, რაც მათ უფრო გამძლეს ხდის და ამავდროულად უზრუნველყოფს, რომ მაყურებელი არ იყოს „ზედმეტი სისხლისღვრის“ მომსწრე, როდესაც ისინი გარდაუვლად დანაწევრდებიან. ამას და ტანსაცმელს შორის, ისინი არსებითად ცოცხალ თოჯინებად არიან გადაქცეული; დეჰუმანიზებულ სათამაშოებად, რომლებიც უნდა დაიმსხვრეს მბრუნავი ხერხის პირებითა და ფარული ასაფეთქებლებით. შემდეგ მოდის ემოციური მანიპულაცია. თამაშების ყოველი დეტალი ისეა შექმნილი, რომ მიმზიდველი „სიუჟეტური ხაზები“ შეიქმნას. რადგან არ არის ერთი გამარჯვებული, თანამშრომლობა ჯილდოვდება თავიდანვე, რაც მონაწილეებს შორის ნამდვილ კავშირებს ქმნის, სანამ მოგვიანებით დაწესებული პირობები, მაგალითად, გამოსასვლელში გასული ადამიანების რაოდენობის შეზღუდვა, მათ ერთმანეთის ღალატისკენ არ უბიძგებს. საბოლოო ჯამში, სისასტიკეა მთავარი მიზანი, რომელიც შექმნილია ხელოვნური დრამის მიწოდებისთვის, რათა გაართოს უხილავი, მაგრამ ყველგანმყოფი მაყურებელი. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ზოგადად კომენტარს აკეთებს იმაზე, თუ როგორ ხდება ქალების ობიექტივიზაცია და ერთმანეთის წინააღმდეგ განწყობა რეალითი შოუებსა და მედიაში, ეს დაკვირვებები კიდევ უფრო მწარეა ანიმეს კონტექსტში. წლების განმავლობაში ამ მედიამ დამსახურებულად მოიპოვა რეპუტაცია, როგორც „ფან სერვისით“ სავსე ჟანრმა, რომელიც მამაკაც აუდიტორიის გასართობად არის შექმნილი. ასეთი ტიპის წარმოდგენა იმდენად გავრცელებულია, რომ უკვე ნორმადაც ითვლება, როდესაც შოუებში შემთხვევითი კადრები ფოკუსირებულია უკანალსა და დეკოლტეზე, ხელოვნურ სცენებზე, სადაც ბიჭი „შემთხვევით“ ქალს ზემოდან ეცემა ან მას გადაცვლის დროს დაადგება, და ასე შემდეგ. ასეთი მომენტები გვხვდება ყველაფერში – უფრო აშკარა რომანტიკული მასალებიდან თინეიჯერი ბიჭებისთვის განკუთვნილი სათავგადასავლო სერიალებამდე; თითქმის არც ერთი ჟანრი არ არის უსაფრთხო. უხეში და ხშირად მოყვანილი მაგალითის დასასახელებლად, არის „Fire Force“, Shonen Jump-ის სათავგადასავლო სერიალი სუპერძალის მქონე მეხანძრეების შესახებ. მიუხედავად იმისა, რომ შოუს შესანიშნავი ანიმაცია და ინტრიგული საიდუმლოებები აქვს, ორიგინალური მასალის ავტორმა საკამათო პერსონაჟი, ტამაკი შეიყვანა. მისი განსაკუთრებული ძალა, „იღბლიანი ვნების სატყუარა“, ისე აწყობს საქმეს, რომ ის ხელოვნურ და სექსუალურად შემოთავაზებულ სიტუაციებში ხვდება, სადაც მისი ტანსაცმელი ძვრება, ან მას „ცუდი იღბლის“ გამო ეხებიან. ეს არის ყველაზე სუსტი საბაბი ამ ზარმაცი ტროპების გამოსაყენებლად, და ისევე, როგორც სხვა შოუები, რომლებიც ამას აკეთებენ, ის უფრო უგემოვნოდ, ვიდრე სექსუალურად გამოიყურება; ამგვარი გადაწყვეტილებები ართულებს ამ ისტორიების სერიოზულად აღქმას. ბევრი სერიალიც კი, რომელიც თავის პერსონაჟებს კონკრეტული მიზნით ასექსუალურებს, ხშირად ვარდება ამ ვუაიერისტულ ვიზუალურ კადრებში. „My Dress Up Darling“, კოსფლეის შესახებ შოუ, შესანიშნავი მაგალითია. ზოგჯერ მისი სარისკო კადრები მიზნად ისახავს ცენტრალურ წყვილს შორის მიზიდულობის წარმოჩენას, მაგალითად, როდესაც სასტუმროში ფოტოსესია მოულოდნელ სახეს იღებს. მაგრამ შემდეგ, ეს მიდგომა იშლება, როდესაც კამერა მარინს მარტო ყოფნისას უყურებს, რაც ხშირად ხდება პირველ სეზონში, რაც აგრძნობინებს მაყურებელს, რომ ეს მომენტები მისი სასიყვარულო ინტერესისკენ კი არა, მაყურებლისკენ არის მიმართული.