რაც აღმოვაჩინე, თანხვედრაში იყო თანამედროვე "სიმულდუბების" უმეტესობასთან: შესრულება საკმარისად კარგი იყო და ცუდ მსახიობობას ვერ დავარქმევდი, მაგრამ არაფერი ყოფილა ისეთი, რაც განსაკუთრებით აღმაფრთოვანებდა ან იაპონურ ვერსიაზე არჩევანს მაიძულებდა. ამან დამაფიქრა, თუ რამდენად მოწყვეტილი ვარ დუბლირების სცენას, რადგან მთავარი მსახიობებიდან არცერთს არ ვიცნობდი, მიუხედავად მათი ვრცელი რეზიუმეებისა. კეიტლინ ბარის შესრულება მიზუკის როლში უფრო დამაჯერებლად ბიჭური იყო, ვიდრე აია იამანეს, მისი იაპონელი კოლეგის, რომელიც არანაირად არ ჟღერს მოზარდ ბიჭად. ერთადერთი პრობლემა ჩემთვის იყო ის, თუ როგორ წარმოთქვამდა ყველა ნაკაოს სახელს, როგორც „ნაკაო“ (Nuh-kow). ეს იმდენად თანმიმდევრული იყო, რომ ალბათ, მაღალი თანამდებობის პირის მიზანმიმართული გადაწყვეტილება უნდა ყოფილიყო. ვფიქრობ, ეს ADR-ის რეჟისორ ჯედ სექსტონის არჩევანი იყო, რადგან ზუსტი გამოთქმა მოიცავს ხმოვანთა ერთობლიობას, რაც იშვიათია ინგლისურში და დუბლირების გუნდს გარკვეულ სირთულეებს შეუქმნიდა, ან იქნებ ეს იაპონელი ლიცენზიატორების გაუგებარი მითითებების მორიგი შემთხვევაა, სახელებისა და სიტყვების გამოთქმასთან დაკავშირებით. დუბლირების გამოცდის ჩემი მეორე მიზეზი უფრო ეგოისტური იყო: რამდენიმე ღამეა ცუდად მეძინა, ძალიან დაღლილი ვიყავი და მინდოდა მწოლიარე მდგომარეობაში მეყურებინა. სუბტიტრებით ყურება ტელეფონზეც შემიძლია, მაგრამ დუბლირებული ვერსიები უბრალოდ უფრო მარტივია. სამწუხაროდ, ამან საშუალება მომცა, ყურადღება მიმექცია, თუ რამდენად ცუდი იყო ანიმაცია. ვიცი, რომ CG ფონები დღეს ჩვეულებრივი მოვლენაა, მაგრამ გასაოცარია, როგორ იყო პერსონაჟების ხელში არსებული ნივთების გარდა, ყველა ელემენტი აშკარად სამგანზომილებიანად შექმნილი. ცუდი გაგებით გასაოცარი, თუკი ეს გაუგებარი იყო! განათება განსხვავებულია პერსონაჟებისა და ფონის ელემენტებისთვის. ნანბა სკამზე წევს და თითქოს ჰაერში ტივტივებს, როცა თავს არარსებულ ხელის მოსასვენებელზე აყრდნობს. ეს, პლუს პერსონაჟების შეზღუდული მოძრაობა, აშკარად „ქაღალდის თოჯინების“ მოძრაობის ანიმაციის პროგრამით შესრულებული, მსახიობებს ქაღალდის თოჯინებს ამსგავსებს თოჯინების სახლში, ვიდრე სივრცეში მოძრავ ადამიანებს. ასევე, ერთ კადრში, სანო მიდის და მისი საჯდომი ისეა დაჩრდილული, რომ თითქოს სავსე, ჩამოშვებული საფენი აქვს. ვარაუდობ, რომ ზოგიერთი მაყურებლისთვის ეს შესაძლოა უფრო მიმზიდველი იყოს, მაგრამ ჩემთვის ნამდვილად არაა. გაუგებარია, რას ფიქრობს მიზუკი ამაზე. დავუბრუნდეთ დაძაბულობებს. ეს ეპიზოდი დაძაბულობებში საოცრად სწრაფად გადის, ნაწილობრივ იმიტომ, რომ მიზუკი უჩვეულოდ თვითშეგნებული თინეიჯერი ჩანს. სანო მეორე დღეს გაშავებული თვალით იღვიძებს, მას შემდეგ, რაც მთვრალმა მიზუკის თავს დაესხა, რადგან ამ უკანასკნელმა გააფთრებით დაარტყა სახეში. სანო და მისი მეგობრები დაბნეულები არიან, საიდან მოხვდა ეს; ვფიქრობ, ამ სამყაროს ვერსიაში, არავინ იცის მისი საიდუმლო იდენტობის შესახებ, როგორც „მკოცნელი ბანდიტი“. მიზუკი, ამასობაში, ასევე დაბნეულია. მოსწონს სანოს კოცნის იდეა! არ სძულდა, რომ მან აკოცა! მაგრამ ნამდვილად არ წარმოედგინა მათი პირველი კოცნა, რომელიც მისი პირველიც იყო, მისი თანხმობის გარეშე, მაშინ როცა სანო ნახევარი ბოთლი ღვინისგან უგონოდ მთვრალი იყო. მიუხედავად იმისა, რომ მომწონს მისი წინააღმდეგობრივი გრძნობების იდეა – რაც მან გააკეთა, თავდასხმა იყო და თავდასხმის მსხვერპლებს ხშირად აქვთ კონფლიქტური ემოციები თავიანთ თავდამსხმელთან მიმართებაში – ამის შემდეგ ეპიზოდი სწრაფად ვითარდება. ნანბასთან მცირე საუბრის შემდეგ, ის ისევ კარგ ხასიათზეა... შემდეგ პრობლემამდე! ვიღაც ბოროტებდა მის ფეხსაცმლის კარადებს! მხოლოდ ცხრა წუთი დასჭირდათ იმის გასარკვევად, რომ ეს ნაკაო იყო, მას შემდეგ რაც ის მივიდა და ზედმეტად შეუწყნარებლად მოექცა მის ურთიერთობას უფროს ძმასთან დაკავშირებით. როდესაც ის შემთხვევით აგდებს ტელეფონს, რაც მის დაბლოკილ ეკრანს აჩვენებს, მიზუკი ხვდება, რომ ეს იმიტომ ხდება, რომ ნაკაოს შურს მისი მეგობრობის ნანბასთან. აბა, ეს ადვილი მოსაგვარებელი არაა? ამ სცენაში ყველაზე საინტერესო ისაა, რომ მიზუკი საკუთარ შეყვარებულობის გამოცდილებას ნაკაოს გამოცდილებას უკავშირებს. ის, როგორც ჩანს, ამას ისე აღიქვამს, თითქოს მიზუკიც ქვიარ თინეიჯერია, და მიუხედავად იმისა, რომ მიზუკის ტრანსმასკულინური ინტერპრეტაცია შესაძლებელია, ეს ნამდვილად არ არის ორიგინალური განზრახვა და, გულწრფელად რომ ვთქვათ, ცოტა გაზვიადებულია. ამ კუთხით, ცოტა არაგულწრფელად ჟღერს, რომ მან საკუთარი გატაცება მისას დაუკავშირა. მაგრამ, ჰეი, მესმის, რომ იმ მომენტში ეს სწორად ეჩვენება. ამას ხაზს უსვამს შემდეგი სცენა, როდესაც რამდენიმე სკოლის მოსწავლე გოგონა მიდის და მას და სანოს შოკოლადებს სთავაზობს. აჰ, ვიფიქრე, აი, დაძაბულობა: ის ახლოს არის სანოსთან, მაგრამ ვერ უმჟღავნებს გრძნობებს, რადგან ფიქრობს, რომ სანო მას ბიჭად აღიქვამს. მას აქვს ემოციური სიახლოვის მეტი შესაძლებლობა, მაგრამ ეს ვერ გადაიზრდება რომანტიკაში ან (თანხმობიან) ფიზიკურ სიახლოვეში. მაგრამ შემდეგ ის ყველაფერს უმედასთან განიხილავს ფინალურ სცენაში, და საუბრები, როგორც ცნობილია, ამცირებს დაძაბულობას. თუმცა, მთელი ეპიზოდის განმავლობაში შეუმჩნეველი დაძაბულობაა, რომელიც შემდეგ ეპიზოდში უფრო დიდ როლს შეასრულებს: მიზუკის კულტურული წარმომავლობა. ის ამხელს, რომ ჰყავს შერეული რასის ნახევარძმა, რომელიც უყვარს, მაგრამ ეს სხვაგვარადაც ვლინდება, მაგალითად, მისი უუნარობა წაიკითხოს მუქარის შემცველი ჩანაწერები, რომლებსაც ნაკაო ფეხსაცმლის კარადებში უტოვებს. ის ეთნიკურად სრულად იაპონელია, მაგრამ აშშ-ში გაიზარდა.