არცერთი ფილმი არ არის ისტორიისგან დაზღვეული. კინოკრიტიკოსები უმიზეზოდ არ ამბობენ, რომ ყველა ფილმი პოლიტიკურია. ეს იმიტომ, რომ ყოველი ფილმი მისი შექმნის დროის პირდაპირი შედეგია. ყველა ფილმი, მიუხედავად იმისა, რეჟისორები აცნობიერებდნენ თუ არა ამას, გამოხატავს იმ ღირებულებებს, რომლებიც იმ დროს საზოგადოებაში ტრიალებდა. დღის ყველა პოლიტიკური საკითხი სინთეზირდება – შეგნებულად თუ შეუგნებლად – ხელოვანის გონებაში, რაც ქმნის ხელოვნებას, რომელიც ყოველთვის იქნება კომენტარი თანამედროვე მორალზე. თუ ფილმს არ აქვს „პოლიტიკა“, ეს მხოლოდ იმიტომ ხდება, რომ ის 100%-ით ეთანხმება არსებულ მდგომარეობას. თუ ვერ გრძნობთ, რომ ფილმი პოლიტიკურია, ეს მხოლოდ იმიტომ ხდება, რომ თქვენ ემთხვევა ფილმის მოსაზრებას. ფილმის პოლიტიკის – განსაკუთრებით კი მისი უპასუხისმგებლო პოლიტიკის – დანახვა უფრო ადვილია რამდენიმე ათწლეულის შემდეგ. 1960-იან წლებში შექმნილი ფილმები, რომლებიც ახლა უკვე 50 წელზე მეტი ხნისაა, აუცილებლად ასახავს იმ ეპოქის დამოკიდებულებებსა და სოციალურ ნორმებს. 1960-იანი წლების მრავალი ფილმი იყო წინგადადგმული, პროგრესული ან უნივერსალური, რამაც მათ საშუალება მისცა კარგად დაძველებულიყვნენ და დღემდე დიდი წარმატებით გადიოდნენ თანამედროვე აუდიტორიაში. თუმცა, ბევრი სხვა იყო აშკარად რეტროგრადული, რაც აძლიერებდა ათწლეულის უფრო რასისტულ დამოკიდებულებებს, სექსისტურ იმპულსებს და გულგრილ მესიჯებს. მაშინაც კი, როდესაც 1960-იანი წლების მედიის შემქმნელები ცდილობდნენ პროგრესულები ყოფილიყვნენ, ისინი მაინც ხშირად უბრუნდებოდნენ სექსიზმსა თუ რასიზმს ნაგულისხმევად. ჯინ როდენბერი ცდილობდა, რომ მისი 1966 წლის სერიალი „ვარსკვლავური გზა“ (Star Trek) გარკვეულწილად პროგრესული ყოფილიყო დედამიწის ერთიანობის თვალსაზრისით, მაგრამ ის მაინც მინისკერტებში აცმევდა შოუს ქალ მსახიობებს და წერდა ეპიზოდებს, რომლებსაც საკმაოდ სექსისტური იდეები ედო საფუძვლად. განზრახ თუ არა, 1960-იანი წლების შემდეგი ფილმები დაძველდა, როგორც მჟავე რძე. ბლეიკ ედვარდსის 1961 წლის ადაპტაცია ტრუმენ კაპოტეს რომანისა „საუზმე ტიფანისთან“ თავიდან არც ისე მოძველებულად გვეჩვენება, მაგრამ მას ნამდვილად დაეტყო ძველმოდური ელფერი. ჰოლი გოლაითლი (ოდრი ჰეპბერნი, თუმცა როლი მერილინ მონროსთვის დაიწერა), ექსცენტრიული სოციალისტკა, ზოგჯერ უცნაური, ზოგჯერ კი დინჯია, რაც ასხივებს 1960-იანი წლების თავისუფალ დამოკიდებულებას, რასაც დღევანდელ ფილმებში იშვიათად ვხვდებით. ფილმი ასევე სტრუქტურულად თავისუფალია და შესაძლოა, მისი ხანგრძლივი, ხმაურიანი წვეულებების სცენები უფრო მეტად დაგვამახსოვრდეს, ვიდრე სიუჟეტი ან პერსონაჟები. მე, მაგალითად, ბოლო დროინდელ ხელახლა ყურებამდე არ მახსოვდა, თუ რამდენად იყვნენ ნარკოდილერები ჩართულნი ამ ისტორიაში. სამაგიეროდ, მახსოვდა ბოლო სცენა, სადაც პოლი (ჯორჯ პეპარდი) საბოლოოდ ჰოლის გულს მოიგებს. მაგრამ 1960-იანი წლების ეს თავისუფალი დამოკიდებულება არ არის მიზეზი, თუ რატომ არის „საუზმე ტიფანისთან“ მოძველებული. ეს არის თეთრკანიანი მსახიობის, მიკი რუნის, მიერ მისტერ იუნიოშის, ჰოლის იაპონელი მემამულის, როლის შესრულება. 1960-იანი წლებისთვის თეთრკანიანი მსახიობებისთვის „ბლექფეისის“ გამოყენება შეურაცხმყოფელად ითვლებოდა, მაგრამ, როგორც ჩანს, თეთრკანიანი მსახიობის იაპონელ მამაკაცად გადაქცევა მაინც მისაღები იყო, ყოველ შემთხვევაში, მეინსტრიმული სტუდიების სტანდარტებით. რუნის შესრულება საშინლად შეურაცხმყოფელია, რადგან ის ფიზიკურ სტერეოტიპებსა და რასისტულ დამოკიდებულებებს ეყრდნობა. ბლეიკ ედვარდსს სავარაუდოდ ეგონა, რომ რუნი უბრალოდ „მხიარულ“ პერსონაჟს თამაშობდა. YouTube-ის არხ Be Kind Rewind-ის ვიდეოდან შევიტყვე, რომ რუნი ადრეულ პრესმასალებში მოხსენიებული იყო, როგორც „ოჰაიო არიგატოუ“ (Ohayo Arigatou). იმავე ვიდეოში აღნიშნული იყო, რომ ედვარდსი რეალურად დაეყრდნო „მხიარული იაპონური სტერეოტიპის“ პერსონაჟს, როგორც კომედიის ფილმში ჩასართავად საუკეთესო გზას. შედეგი არის რასისტული შესრულება, რომელიც სამუდამოდ დარჩება. რუნი ხაზს უსვამს მისტერ იუნიოშის აქცენტსა და მოუხერხებლობას, აქცევს მას ისეთ რამედ, რასაც თანამედროვე აუდიტორია ვერ აიტანს. საი ენდფილდის 1964 წლის საომარი ეპოსი „ზულუ“ მოგვითხრობს რორკის დრიფტის ბრძოლის მოვლენებს, 1879 წლის კონფლიქტს ბრიტანელებსა და სამხრეთ აფრიკის ზულუს იმპერიას შორის, რომელიც ანგლო-ზულუს ომის დროს მოხდა. ბრძოლა, მოკლედ რომ ვთქვათ, ბრიტანელების მცდელობა იყო ამ ტერიტორიის კოლონიზაციისთვის. ისანდლვანას ბრძოლაში ადგილობრივმა ზულუ ხალხმა მოიგერია კოლონიალისტები. ზოგიერთმა ზულუმ ბრძოლა მიატოვა და რორკის დრიფტზე ბრიტანულ პოსტსაც შეუტია. ბრიტანელებმა მოახერხეს თავდასხმის მოგერიება, გამოჩნდნენ „გმირებად“ „ბოროტი“ აფრიკელი ადგილობრივების წინააღმდეგ. „ზულუ“ არაფერ ცუდს არ ამბობს ბრიტანულ კოლონიალიზმზე და ჯარისკაცებს წარმოაჩენს, როგორც დატანჯულ გმირებს, რომლებიც „დაკარგული მიზნისთვის“ იბრძვიან. ჟურნალმა „ფეისტ მეგეზინმა“ (Paste Magazine) ერთხელ რეტროსპექტივა მიუძღვნა „ზულუს“ და აღნიშნა, რომ ფილმმა წლების განმავლობაში დიდი კრიტიკა დაიმსახურა ზულუ ხალხის მიმართ დამამცირებელი დამოკიდებულებისა და ბრიტანეთის იმპერიისთვის ბრძოლის დიდების შესახებ ჟინგოისტური დამოკიდებულებების გამო. „თაიმსმა“ (The Times) ერთხელ „ზულუ“ მოიხსენია, როგორც პოტენციურად იდეების გამავრცელებელი, რომლებსაც ადვილად შეიძლება მიეჯაჭვონ თეთრკანიანი ნაციონალისტები. თუმცა, იმავე სტატიაში ფილმის დაცვაც იყო წარმოდგენილი, იმ არგუმენტით, რომ მასში ტრაგედიისა და საშინელების სცენები იყო, რაც ნებისმიერ ჟინგოიზმს ამცირებდა. როგორც ჩანს, „ზულუ“ დღემდე საკამათო რჩება. /ფილმმა (/Film) მას მაიკლ კეინის ერთ-ერთი საუკეთესო ნამუშევარი უწოდა. და თუმცა, შესაძლოა, „ზულუს“ ტექსტში არაფერია პირდაპირი, რაც თეთრკანიან ნაციონალიზმს წაახალისებს, კინორეჟისორებმა მაინც აირჩიეს...