ზოგიერთი სერიალი ქაოსურია, მაგრამ მაინც საყურებელი, რადგან რაღაც მუდმივად გიბრუნებს მასთან. ეს ის სერიალები არ არის. ესენია ისეთები, რომლებსაც გულწრფელ შანსს აძლევ, შემდეგ კი აღწევ წერტილს, როდესაც ხვდები, რომ ცნობისმოყვარეობა გაგიქრა. უბრალოდ ელოდები ეპიზოდის დასრულებას. დრო იწელება მაშინაც კი, როდესაც არაფერი მნიშვნელოვანი ხდება. ჩემთვის სერიალი აუტანელი ხდება, როცა მისი არსი ნათელია, ამბავი თავიდანვე გითრევს, მაგრამ სცენარი მაინც ვერ იძენს იმპულსს. პერსონაჟები ბრტყელი რჩებიან, სცენები იმეორებენ ერთსა და იმავე კამათს, ხოლო მნიშვნელოვანი მომენტები ჩვეულებრივ შემავსებელს ჰგავს. თუ ოდესმე გაგიგრძელებიათ ყურება იმ იმედით, რომ რაღაც ბოლოს და ბოლოს გაამართლებდა, ამ გრძნობას იცნობთ. ქვემოთ ჩამოთვლილი შოუების შემთხვევაში, მოთმინება სეზონის დასრულებამდე დიდი ხნით ადრე იწურება. ვცადე „კერპი“ (The Idol) საკუთარი პირობებით მიმეღო. ეს არის პოპ ვარსკვლავის დაღმასვლის ამბავი, ინდუსტრიის წარმომადგენლები კი მტაცებელი ფრინველებივით გარს ეხვევიან, რაც დაძაბულობისთვის საკმარისი უნდა იყოს. პრობლემა ის არის, რომ შოუ მუდმივად ერთი და იმავე სცენების ირგვლივ ტრიალებს, ახალი ინფორმაციის დამატების გარეშე, ამიტომ არასოდეს გრჩება განცდა, რომ ვინმეს ნამდვილად ეცნობი. ის სწრაფად ხდება განმეორებადი. როგორც კი ტედროსი (აბელ ტესფაი) ხდება ყურადღების ცენტრში, ეპიზოდები ისევ და ისევ ერთსა და იმავე ძალაუფლების დინამიკას ეყრდნობა, მცირე პროგრესით. ჯოსელინს (ლილი-როუზ დეპი) არასოდეს აქვს საკმარისი შინაგანი სამყარო, რომ ქაოსს რაიმე აზრი ჰქონდეს, ამიტომ შოკი მხოლოდ ხმაურია. სეზონის დასრულებისას, ისეთი შეგრძნება გრჩება, თითქოს გამოტოვა ის ნაწილი, სადაც მაყურებლის ინვესტიციას იმსახურებს. არაფერი სრულდება დამაკმაყოფილებლად. კონცეფცია მყარია. „შემოჭრა“ (Invasion) უცხოპლანეტელთა მოვლენას მსოფლიოს გარშემო სხვადასხვა ჩვეულებრივი ადამიანის ცხოვრებიდან გვიჩვენებს, ამიტომ თავდაპირველი დაპირება შიშსა და მასშტაბს გულისხმობს. პრობლემა ტემპშია. სცენები იწელება, საუბრები მეორდება და შოუ ხშირად უარს ამბობს უპასუხოს ძირითად კითხვებს, რაც მაყურებელს ჩართულობას შეუნარჩუნებდა. ის ძალიან ნელა მოძრაობს იმ საფრთხეებისთვის, რის ჩვენებასაც ცდილობს. მაშინაც კი, როცა საფრთხე უფრო ნათელი ხდება, „შემოჭრა“ ისევ პერსონაჟების რეაქციების გრძელ მონაკვეთებს უბრუნდება, მნიშვნელოვანი არჩევანის გაკეთების გარეშე. სწორედ აქ იწყება ისეთი შეგრძნება, თითქოს საშინაო დავალებას ასრულებ. უყურებთ ადამიანებს, რომლებიც შედეგების გავლით დაეხეტებიან, მაშინ როდესაც სიუჟეტი მუდმივად აკავებს სახალისო ნაწილს, ანუ საიდუმლოს, რომელიც რეალურად უნდა იცვლებოდეს. საიდუმლო ნაცვლად იმისა, რომ დაიძაბოს, ჩერდება. პირველი კონტაქტის მისია თავისთავად დაძაბული უნდა იყოს, სწორედ ამიტომ „კიდევ ერთი სიცოცხლე“ (Another Life) თითქმის მაშინვე იმედგამაცრუებელია. ეკიპაჟის დრამა სამეცნიერო ფანტასტიკის პრობლემაზე ხმამაღალია, და მრავალი კონფლიქტი ხელოვნურად მოჩანს, თითქოს ადამიანები კამათობენ, რადგან სცენარს ხმაური სჭირდება. შედეგი ის არის, რომ ხომალდი არასოდეს იგრძნობა რეალურ სამუშაო გარემოდ. ტონი პირველი ეპიზოდიდანვე მცდარია. როდესაც სიუჟეტი საბოლოოდ უფრო დიდ იდეებს გვთავაზობს, „კიდევ ერთი სიცოცხლე“ მათ მუდმივად ძირს უთხრის პერსონაჟების სუსტი გადაწყვეტილებებითა და დაჩქარებული გამოცხადებებით. ნიკო (კეით საქჰოფი) კაპიტნის რანგში ყველაფერს აკეთებს, მაგრამ ლიდერობა არასოდეს გვეჩვენება დამაჯერებლად, როდესაც სცენარი ეკიპაჟის წევრებს ისე იქცევა, თითქოს მათ საკუთარი საქმე ეკიდათ. მისიის რწმენას კარგავთ, რაც ყველაფერს კლავს. ის არასოდეს აღიქმება სერიოზულ კოსმოსურ ისტორიად. ეს სერიალი აუტანელი არ არის იმიტომ, რომ მსუბუქია. ის აუტანელია იმიტომ, რომ ზედაპირულობას მთავარ აზრად მიიჩნევს. „ემილი პარიზში“ (Emily in Paris) აგებულია კულტურულ კონფლიქტსა და ფანტასტიკურ ხიბლზე, მაგრამ ის ხშირად ერთი და იმავე გაუგებრობების ციკლს ჰგავს, სადაც ყველა მოსახერხებლად იქცევა, რათა შემდეგი საყვარელი მომენტი მოხდეს. გარკვეული პერიოდის შემდეგ, ეპიზოდები ურთიერთშემცვლელი ხდება. ხუმრობები იმეორებს თავს ნაცვლად იმისა, რომ განვითარდეს. ეს არის „ნაგვის ტელევიზია“ და მესმის, რატომ მოსწონს ზოგიერთს. მეორეხარისხოვან მსახიობებში უფრო მახვილი შოუს ნაპერწკლები ჩანს, მაგრამ „ემილი პარიზში“ ურთიერთობებს ყოველთვის თავიდან იწყებს, როგორც კი ისინი საინტერესო ხდება. ემილი (ლილი კოლინზი) ისეა დაწერილი, თითქოს შედეგები სურვილისამებრ იყოს, ამიტომ ფსონები არასოდეს მკვიდრდება. ის იქცევა ფონურ ტელევიზორად, რომელიც რატომღაც მაინც გაღიზიანებთ, რადგან ისე იქცევა, თითქოს რაღაცას ამბობს, როცა სინამდვილეში უბრალოდ ერთ ადგილას დგას. იდეა თავისთავად გაყიდვადია. ფორმის შემცვლელი ინფილტრაციის ამბავი MCU-ში პარანოიდული და გადაუდებელი უნდა იყოს. „საიდუმლო შემოჭრა“ (Secret Invasion) იწყება ნიკ ფიურის (სემუელ ლ. ჯექსონი) დაბრუნებით არეულობაში, რომლის შექმნაშიც თავად მიიღო მონაწილეობა, და ეს პირადი უნდა იყოს. ამის ნაცვლად, შოუ ხშირად მდუმარეა, თითქოს საკუთარი კონცეფციის ერთგულების ეშინია. დაძაბულობა დაბალი რჩება, როდესაც ის უნდა გაიზარდოს. სკრულებთან საქმის ქონისას, სახალისო მხოლოდ სიუჟეტური მოულოდნელობები არ არის. ეს არის შიში იმისა, რომ ნებისმიერი სცენა შეიძლება შეიცვალოს. „საიდუმლო შემოჭრა“ იშვიათად იყენებს ამ შიშს დამაკმაყოფილებლად, ამიტომ გამოვლენილი დეტალები სუსტია. ფიური და ტალოსი (ბენ მენდელსონი) იმსახურებდნენ ისტორიას, რომელიც უფრო მძაფრად განვითარდებოდა. ამის ნაცვლად, ის მიედინება, შემდეგ კი მთავრდება არჩევანით, რომელიც ემოციურ საფუძველს მოწყვეტილია. ის თავის წინაპირობას ერთზე მეტჯერ ფლანგავს. არსებობს „ბეტვუმენის“ (Batwoman) ვერსია, რომელიც უნდა მუშაობდეს, როგორც გოთემის „პულპური“ სპინოფი, საკუთარი იდენტობით. მაგრამ ასეთი არ არსებობს. თავიდანვე, შოუ დიდ კომიქსურ მომენტებს ეყრდნობა, მაგრამ სცენარი ხშირად დაჩქარებულად გამოიყურება, თითქოს ის რკალებს აჩქარებულად გადის მათი დამსახურების გარეშე.