„EPiC: ელვის პრესლი კონცერტზე“ ბაზ ლურმანის პირველი არამხატვრული ფილმია და პირველი შემთხვევა, როდესაც ავსტრალიელი კინოლეგენდა ერთსა და იმავე თემას უბრუნდება – თუმცა 2022 წელს ელვისის შესახებ ბიოგრაფიული ფილმის გადაღების შემდეგ, მას ელვისი არც არასდროს მიუტოვებია. ამის შემდეგ, ლურმანი ელვისის სრულფასოვან ფანბოიდ გადაიქცა (მან მომღერლის ჩაცმის სტილიც კი აითვისა). მისი ენთუზიაზმი აშკარაა სარეკლამო მასალებში, რომლებიც EPiC-ს „დოკუმენტურ ფილმზე მეტად“ და „საკონცერტო ფილმზე მეტად“ წარმოაჩენს. ეს არის „კინემატოგრაფიული გამოცდილება“, ელვის პრესლის ცხოვრებისა და კარიერის გარშემო მითების შექმნის გრძელი ტრადიციის გაგრძელება. ეს აჟიოტაჟი იდეალურად შეეფერება ლურმანს, თავდადებულ მაქსიმალისტს, რომელმაც თავისი მუზა დიდი ხნის გარდაცვლილ „მეფეში“ იპოვა. EPiC-ის დასაწყისში პრესლი ხმოვან ტექსტში ამბობს, რომ „ბევრი დაიწერა და ბევრი ითქვა, მაგრამ არასდროს ჩემი მხრიდან“. ეს ნაწილობრივ მართალიცაა და ნაწილობრივ არა. 1977 წელს, 42 წლის ასაკში გარდაცვლილი ელვისის მიერ დატოვებული მასალა ბოლო ხუთი ათწლეულის განმავლობაში ზედმიწევნით შეისწავლეს და მიკროსკოპულად გაანალიზეს, რაც კითხვის ნიშნის ქვეშ აყენებს, თუ რამდენია მისი ამბიდან ნამდვილად მოსაყოლი. ამის შესანიშნავი მაგალითია: ზემოთ ნახსენები კლიპი, რომელშიც ელვისი ამბობს, რომ მისი ისტორია ჯერ კიდევ მოსაყოლია, უკვე გამოყენებული იყო 2020 წელს ოფიციალურ ელვის პრესლის YouTube არხზე გამოქვეყნებულ ვიდეოში, სახელწოდებით „ჩემი ამბის მხარე“. EPiC სწორედ ასეთი ფრაგმენტებისგან შედგება, რომლებსაც ლურმანის ბრჭყვიალა შეხება ზღაპრულს ხდის. ფილმი ძირითადად წარმოადგენს შემორჩენილ კადრებს უკვე არსებული საკონცერტო დოკუმენტური ფილმებიდან „ელვისი: ასეთია“ (Elvis: That’s The Way It Is) და „ელვისი ტურნეზე“ (Elvis On Tour), რომლებიც აღდგენილია ნეგატივებიდან, რომლებიც MGM-ის საცავებიდან Warner Bros.-ის მეშვეობით იქნა მოპოვებული. Warner Bros.-მა 2022 წელს ლურმანის ფილმი „ელვისი“ გამოუშვა (ამჟამად Amazon ფლობს MGM-ს, თუმცა Warner Bros.-ს აქვს უფლებები მის 1986 წლამდე გამოშვებულ კატალოგზე, მათ შორის ელვისის დოკუმენტურ ფილმებზე). ისტორია, რომელსაც ლურმანი მოპოვების შესახებ ჰყვება, შესაფერისად დრამატულია: მკვლევარები კანზასში, „მიწისქვეშა მარილის მაღაროებში დამარხულ“ არქივებში გაემგზავრნენ, რათა ნეგატივების ყუთი ეპოვათ, რომლის არსებობაც არავის სჯეროდა. მარილის მაღაროების ამბავი მართალია, ისევე როგორც ლურმანის პრივილეგირებული წვდომა Graceland-ის არქივებიდან ჩაწერილ ინტერვიუებზე. მაგრამ ისიც მართალია, რომ სამარცხვინო „პოლკოვნიკ“ ტომ პარკერის მკაცრი კონტროლის წყალობით მის ყველაზე ცნობილ და მომგებიან კლიენტზე, ელვისის პირიდან გამოსული ბევრი რამ გაწმენდილი, „დავარცხნილი“ ციტატების სახით იყო წარმოდგენილი. „რეალობა“ ელვისის სამყაროში ყოველთვის ფარდობითია და EPiC ცოტას აკეთებს იმისათვის, რომ გამოწვევა შეუქმნას ლეგენდის მთავარ სალაპარაკო თემებს – შესაძლოა, კიდევ უფრო ნაკლებს, ვიდრე ლურმანის ბიოგრაფიული ფილმი, რომელიც სულ მცირე, პრესლის ნარკოტიკების მოხმარებასა და პოლიტიკურ შეხედულებებს ეხებოდა. ლურმანი EPiC-ში ტომ პარკერს ისე მკაცრად არ ექცევა, როგორც ფილმ „ელვისში“ – ეს უფრო თაყვანისცემის წერილია და არა გამოძიება – მაგრამ სცენა, სადაც პარკერი მომღერლის უკან იმალება, სანამ ის მხატვრების პოლიტიკური ვალდებულებების შესახებ შეკითხვას თავს არიდებს, ნამდვილად ლურმანის ტენესელი კერპის დაცვას ჰგავს. მთელი EPiC-ის განმავლობაში, რეჟისორი ამტკიცებს, რომ ის სრულად მოხიბლულია თავისი თემით. ლურმანი მომღერალს წარმოაჩენს როგორც ქალების მოყვარულ, საყვარელ უცნაურ პერსონაჟს, რომელიც სცენაზე ცოცხლდებოდა, სადაც ის გასაოცრად მრავალმხრივ შემსრულებლად გამოჩნდა. მისი ვოკალი გაუმჯობესებულია, თითქოს მომღერალს იცავს კრიტიკოსებისგან, რომლებიც ამტკიცებენ, რომ მას მხოლოდ სცენური ქარიზმა ჰქონდა და არა ტალანტი. ლურმანი ხშირად წყვეტს სცენიდან კადრებს და მაყურებელში აღფრთოვანებული ქალებისკენ გადადის, და მთელ მონტაჟს უთმობს ელვისის მიერ ვარსკვლავთვალება ფანებისთვის კოცნას გამოსვლის შუაგულში. ეს ნაწილობრივ რეჟისორის აღფრთოვანებულ „ყურჩიმახარობას“ წარმოადგენს, ნაწილობრივ კი თავად ბაზის ყვირილს ტრიბუნებიდან. ლურმანის ფილმის მონტაჟი სწორედ ის ადგილია, სადაც არტისტისა და თემის შეხამება ყველაზე ამაღლებულია. კულისების კადრები შედარებით მშვიდი და მედიტაციურია, მომღერლის ხანგრძლივი კადრებით, რომელიც სწავლობს ახალგაზრდა, მოდური მუსიკოსების სიმღერების მელოდიებს, გარშემორტყმული გრძელთმიანი სესიის შემსრულებლებით. ამ სცენებში ელვისი მარტოსული ჩანს, დროის მიღმა დარჩენილი ადამიანი. ლურმანი და მისი ნამუშევრები არასოდეს ჯდებოდა კონკრეტულ ეპოქაში: ეს არის რეჟისორი, რომელმაც „რომეო და ჯულიეტა“ 90-იანი წლების მაიამიში გადაიტანა და ალტერნატიული როკის საუნდტრეკით გაახმოვანა, და რომელმაც ჯეი-ზი და Florence And The Machine 1920-იანი წლების „დიდი გეტსბის“ ფანტაზიურ სამყაროში ჩართო. ანალოგიურად, ლურმანი აჩქარებს თავის ისედაც მანიაკალურ მონტაჟის სტილს, რათა ელექტრიფიცირებული მომღერლის სცენაზე ნერვიული მოძრაობები შეუსაბამოს. EPiC მანიაკალური ტემპით ხასიათდება, რომელიც ლურმანის ხელმოწერის არაწრფივი სტილით ხტება თემებსა და ეპოქებს შორის. არასოდეს კმაყოფილდება უბრალოდ სტატიკური კამერით, საკონცერტო ეპიზოდებში ლურმანი რიტმულად ჭრის ყოველ კარატეს დარტყმასა და მაღალ ნახტომზე, რაც „მკაცრად სამეჯლისო ცეკვის“ (Strictly Ballroom) კულმინაციური სცენის ხელის ტაშის აჩქარებული ვერსიაა. ფილმ „ელვისში“ კამერა ხშირად უსწრებდა ვარსკვლავ ოსტინ ბატლერს; აქ, სწორედ ლურმანს უჭირს მასთან შეთავსება. ზედმეტად გაფორმებული დეკორაციები ლურმანის კიდევ ერთი ხელწერაა, რომელზეც რეჟისორი მეუღლესთან და პროდუქციის დიზაინერ კეტრინ მარტინთან თანამშრომლობს. აქ რეჟისორმა ელვისში სულიერი თანამოაზრეც იპოვა: მომღერლის საკუთარი სახლი, რომელიც ახლა მუზეუმად არის შენარჩუნებული, შუა საუკუნის კიჩის გადაჭარბებული, გადამეტებულად მასტიმულირებელი სალოცავია. (თუ ვინმეს შეუძლია სარკისებური ხავერდოვანი ექსცესის დაფასება...