1980-იანი წლების ბოლოს, სამხრეთ ამერიკის ალტერნატიულ სცენაზე ყველამ იცოდა Beggar Weeds, როგორც ამომავალი „speed-folk“ შემადგენლობა, რომელსაც R.E.M.-ის ცნობილი წევრი, მაიკლ სტაიპი უჭერდა მხარს და დიდ სცენაზე გარღვევას უწინასწარმეტყველებდნენ. ისინი იყვნენ ოცდაათ წლამდე ასაკის სამი ახალგაზრდა, რომლებიც უმეტეს დროს ლეგენდარულ კლუბ „Einstein A Go-Go“-ში ატარებდნენ, ნაგავსაყრელებზე ეძებდნენ ყველაზე უცნაურ გადაყრილ ნიშნებს და რაც შეიძლება სწრაფად გარბოდნენ ჯექსონვილის „დაზიანებული უბნის“ თითქმის მუდმივი ჩხუბიდან. თუმცა, 2000-იანი წლებისთვის Beggar Weeds-ის შესახებ ცოტამ თუ იცოდა; მე თვითონ ვიცნობდი ადამ უოტსონს, მაგრამ არა როგორც საკულტო პანკ ჯგუფის გიტარისტსა და თანა-ვოკალისტს, არამედ როგორც მეგის მამას – ადამიანს, რომელიც მიმზადებდა საუზმეს, სანამ მე მის ქალიშვილის საწოლზე ვიჯექი და უკულელეზე ვანს ჯოის „Riptide“-ს ვუკრავდი. ახლა 2026 წელია და, ყველა მოლოდინის მიუხედავად, რაღაც „ბალახოვანი“ (weedy) კვლავ მწიფდება ზედაპირის ქვეშ. მათი პირველი და ერთადერთი EP-ის, Sure Pants Alot, გამოშვებიდან თითქმის 40 წლის შემდეგ, Beggar Weeds-მა როგორღაც შეძლო იმ ყურადღების ცენტრში დაბრუნება, რომელიც მათ პირველ ჯერზე უსამართლოდ, მცირედით აცდა. ძირითადად, ეს დროის ცუდი გათვლის ბრალი იყო. უოტსონი ამას ვიდეო ზარით მეუბნება, ხელში ლუდის კათხა უჭირავს და გვერდით ბასისტი/ვოკალისტი სკოტ ლეუთჰოლდი უზის. „ჩვენ რაღაცნაირად გამოგვრჩა...“ – ის პაუზას აკეთებს, შესაბამის სიტყვას ეძებს. „ჩვენ ვიყავით „pre-alt-country“, ვფიქრობ, გარკვეული თვალსაზრისით.“ ის არ ცდება. უოტსონს, დრამერ/ვოკალისტ ალან კაუარტთან (რომელსაც მონაცვლეობით ყველაფერი ერქვა, ლამპი-დან მონტერეი ჯეკ ჩიზ-მდე და კაუბელ-მდე) და ლეუთჰოლდთან ერთად, ერგო ველური უბედურება, რომ რაღაცნაირად იყვნენ როგორც ერთი ნაბიჯით გვიან 80-იანი წლების R.E.M.-ის გავლენის ქვეშ მყოფ ანდერგრაუნდ პოსტ-პანკ სცენაზე კაპიტალიზაციისთვის, ასევე ერთი ნაბიჯით ადრე 90-იანი წლების Uncle Tupelo-ს ეპოქის დასაწყებად – მაგრამ ახლა, უკუკავშირით, ეს უბრალოდ ნიშნავს, რომ მათი მუსიკა უპრობლემოდ ერგება ადგილს, როგორც დიდი ხნის დაუსრულებელი თავსატეხის ბოლო ნაწილი, საბოლოოდ ამოღებული მისი სამალავიდან იმ წყეული დივნის ბალიშის ქვეშ. ეს საკმაოდ აღსანიშნავია; პრესრელიზი მათ უწოდებს „დაკარგულ რგოლს“ ალტერნატიული მუსიკის ქრონოლოგიაში ამ ორ საყვარელ სვეტს შორის, და მას შემდეგ რაც მოვისმინე Tragedy in U.S. History – პირველი კომპილაცია როგორც Sure Pants Alot-ის (რომელიც ადრე სტრიმინგზე არ მოიძებნებოდა), ასევე სტაიპის ხელმძღვანელობით ჩაწერილი ექვსი ტრეკის (რომელიც ადრე საერთოდ არ მოიძებნებოდა) – გულწრფელად ვეთანხმები. ორიგინალ EP-ს აქვს R.E.M.-ის იდიოსინკრატული, მოთქმისებური ვოკალის სისწრაფე და The Replacements-ისა და Hüsker Dü-ს თითქმის-დაშლის-პირას-მყოფი ენერგია. ხელახალი გამოცემის სტაიპის მიერ პროდიუსირებული მხარე უბრალოდ აგრძელებს ამ რკალს: სოფლის წვეულებები („Sunbeam Mountain“), გზისპირა-სადგომის დღის სიზმრები („Picolata“), შემგროვებელთა პორტრეტები, ბიძაშვილები და სასიკვდილო მანქანები და რასისტი მამები, ყველა გადმოცემული ერთი და იგივე ჟინგლოვანი მადლით – ეს არის „proto-alt-country“; მთლიანად სოფლის ამბების მოყოლა, „pedal-steel“ ოხვრები და სამხრეთული დეტალები. მათ თავიდან 80-იანი წლების შთაგონებით სცადეს დაკვრა, მაგრამ მათმა „Panhandle“-ში დაბადებულმა ამერიკანას ინსტინქტებმა ყველა ნოტში შეაღწია და საბოლოოდ, რაღაც სრულიად ახალი გამოვიდა: როგორც უოტსონი ამბობს, „ყოველ შემთხვევაში ჩვენთვის, ჩვენ დავიწყეთ რაიმე კონკრეტულის კეთება, მაგრამ ჩვენ არ ვიყავით The Replacements. ჩვენ არ ვიყავით R.E.M. ასე რომ, სხვანაირად გამოვიდა, მხოლოდ იმიტომ, თუ ვინ ვართ ჩვენ, ვინ არის ეს ჯგუფი ერთად. ის, რაც მოგვწონდა და რა გავლენები გვქონდა ინდივიდუალურად, შექმნა „speed folk“-ის, პანკ როკის და ქანთრის ამგვარი უცნაური შერწყმა. ასე რომ, ვფიქრობ, საბოლოოდ მოხდა ის, რომ ჩვენ შევქმენით ჟღერადობა, რომელიც სრულიად ჩვენი გახდა, და ჩვენ ეს არც კი ვცადეთ.“ შემდეგ კაუარტი იცინის, რადგან რაღაც გაახსენდა: „ოჰ, ეს „Easy Rider“-ის ციტატაა.“ უოტსონი და ლეუთჰოლდი მაშინვე იცინიან აღიარებით; მე, სამწუხაროდ, 1969 წლის საგზაო დრამის დიდების უცოდინარი, უბრალოდ ვკრუნჩხავ სახეს. „ეს იყო ჩვენი ერთ-ერთი საყვარელი ფილმი,“ – განმარტავს უოტსონი. „და ჩვენ უბრალოდ ჩვენს საქმეს ვაკეთებთ ჩვენს დროში, კაცო.“ ასე რომ, თუ ოდესმე გიფიქრიათ, როგორი იქნებოდა, თუ Everly Brothers მართლაც ჩაერთვებოდნენ Taco Bell-ის ავტოსადგომის პანკში, პატარა ქალაქ ფლორიდის უცნაურობაში და ნაგავსაყრელის შესახებ სიმღერის შექმნის იდეაში, Beggar Weeds-მა უპასუხა ამ ყველაფერს 1988 წელს, შემდეგ კი დაიშალა, სანამ სამყარო მათ გაიგებდა. ადრე, Beggar Weeds უბრალოდ სამი ჯექსონვილის ბავშვი იყო, რომლებიც ეძებდნენ სადმე – სულერთია სად – ხმამაღლა რომ ყოფილიყვნენ. კაუარტი და უოტსონი შეხვდნენ Horse Child Breakfast-ში, ჯგუფში, რომელსაც რიჩარდ ბრაუტიგანის ლექსის სახელი ერქვა, რომელიც, უოტსონის აღიარებით, არც კი წაუკითხავს, როდესაც ის შესთავაზა. „უბრალოდ მეგონა, კარგად ჟღერდა,“ – მხრებს იჩეჩს ის – „და მართლაც, ეს მაგარი ჯგუფის სახელია. (იმდენად მაგარი, რომ სხვა ჯგუფმა მას შემდეგ მიითვისა).“ კაუარტი უკვე „სიცოცხლის ბოლომდე“ იყო ადრეული ჯექსონვილის პანკ სცენაში, ციკლურად გადიოდა ჯგუფებში, როგორებიცაა Boy Next Door, the Splinters და The Great Invisibles, პლუს რამდენიმე იმდენად ხანმოკლე ჯგუფში, რომლებმაც სახელიც კი ვერ შეარჩიეს. როდესაც უოტსონმა გადაწყვიტა, რომ ბასიდან მთავარ გიტარაზე გადასვლა უნდოდა, ლეუთჰოლდს დაურეკა ძირითადად იმიტომ, რომ, როგორც ის ამბობს, „შენ ჩვენზე მაგარი გამოიყურებოდი.“ კაუარტი ამას