თუ ოდესმე გიფიქრიათ, როგორ შეიძლება გამოიყურებოდეს 1965 წლის იტალიური შავი კომედია, როდესაც მას ბერძნული ექსტრემიზმისა და ტროპიკული დეკადანსის თანამედროვე კინემატოგრაფიული სტილები აერთიანებს, მაშინ ფილმი „ვარდის ბუჩქის გაკრეჭვა“ თქვენთვისაა. ბერლინის წლევანდელ კინოფესტივალზე, კონკურსის სექციაში პრემიერით, რეჟისორ ქარიმ აინუზის ეს არტჰაუს ნაზავი პასუხობს შეკითხვას, რომელიც Mubi-ის რამდენიმე მგზნებარე გამომწერს მაინც არ აძინებს – თუმცა, ისინი, ვინც განსაკუთრებით ცელქი რემიქსის მიღმა მეტს ელოდნენ, შესაძლოა, გაოგნებულნი დარჩნენ. მიუხედავად ამისა, კალუმ ტერნერის, რაილი კეოს, ელ ფენინგისა და პამელა ანდერსონის მონაწილეობა უდავოდ მიიზიდავს მაყურებელს, ხოლო კატალონიურ მზესა და მაღალი მოდის სამყაროში ჩაძირული ვიზუალური პალიტრა მათ ეკრანთან მიაჯაჭვავს – მაშინაც კი, თუ ეს სოციალური სატირა, საბოლოო ჯამში, სხვა არაფერზე ფიქრობს, გარდა იმისა, რომ სილამაზე შეიძლება ყველაზე უშნო იყოს და პირიქით. ეფთიმის ფილიპუს – რომლის თანამშრომლობამ იორგოს ლანთიმოსთან ხელი შეუწყო ე.წ. „ბერძნული უცნაური ტალღის“ განსაზღვრას – და ბრაზილიელი სენსუალისტისა და ვიზუალური არტისტის მიერ გადაღებულმა, რომელიც დიდი ხანია ტექსტურასა და შეხებაზეა შეყვარებული, „ვარდის ბუჩქის გაკრეჭვა“ უცნაურ გუნდს აერთიანებს, რათა მარკო ბელოკიოს „მუშტები ჯიბეში“ განახლებული ვერსია წარმოადგინოს. ეს ადრინდელი ფილმი – სპოილერის გაფრთხილება – პრობლემურ ახალგაზრდას მიყვებოდა, რომელიც თავისი გაფუჭებული კლანის უფრო ეკლიანი წევრების „გაკრეჭვას“ იწყებს. ეს განახლებული ვერსია ინარჩუნებს იმავე ზოგად კონტურებს, თანაც ხმას, ინტენსივობას, გარყვნილებას და ვიზუალურ დიზაინს მაქსიმუმამდე ზრდის, თუმცა შემცირებული შედეგებით. აქ, კალუმ ტერნერი განასახიერებს ედს, მდიდარი ექსპატრიანტების კლანის შთამომავალს, რომელიც ბარსელონას ზემოთ მდებარე ბორცვებზე მდიდრულად ცხოვრობს. იმის თქმა, რომ ედი და მისი დედმამიშვილები – ანა (რაილი კეო), ჯეკი (ჯეიმი ბელი) და რობერტი (ლუკას გეიჯი) – „ზედმეტად ახლოს არიან“, არასაკმარისი იქნებოდა, განსაკუთრებით მათი საერთო სიყვარულის გათვალისწინებით პომპეზურობის მიმართ. ზედმეტად მდიდრები, რომ ოდესმე ემუშავათ, და ზედმეტად გარყვნილები, რომ თავიანთი სურვილები ოჯახის მიღმა მიემართათ, ამ უსაქმურმა ესთეტებმა ჰერმეტული, Hermes-ის სამოსით მორთული სამყარო ააშენეს, სადაც დახვეწილობისთვის ადგილი არ არის. ისინი იქამდეც კი მიდიან, რომ ყოველთვიურად მსხვერპლშეწირულ კრავს ტოვებენ თავიანთი გარდაცვლილი მატრიარქის (პამელა ანდერსონი) საფლავზე. ის ფაქტი, რომ ანდერსონი ფლეშბექების მიღმა ჩნდება, უფრო ბნელ სქემებზე მიანიშნებს, ისევე როგორც ოჯახის პატრიარქის, ტრეისი ლეტსის მიერ განსახიერებული, თეატრალურად უმწეო ყოფნა. უკვე დიდი ხანია დაბრმავებული, უსახელო მამა თავის ინვალიდობას კონტროლის იარაღად იყენებს – პატრიარქალური ძალაუფლების ცენტრი დომინირებისა და დაქვემდებარების ოჯახურ თამაშში. ჯეკის ახალი შეყვარებულის, მართას (ელ ფენინგი) გამოჩენა ამ სქემის ჩაშლას ემუქრება – განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც ახალგაზრდა ქალი ახერხებს თავისი შეყვარებულის დარწმუნებას, რომ ოჯახური ბუდის მიღმა ახალი თავშესაფარი იპოვოს. სხვა სცენარისტის კალმით, მართა შესაძლოა შედარებებს გამოიწვევდა გულუბრყვილო აუტსაიდერსა და ოჯახის მსხვერპლშეწირულ კრავებს შორის. თუმცა, აქ ფილმი „ძაღლის კბილის“ მსგავს მწარე სოციალურ ხედვას ატარებს – სინათლისთვის ადგილს არ ტოვებს. მართა ამ გაფუჭებული წრის დანარჩენ წევრებზე ბევრად უკეთესი არ არის; ის უბრალოდ ახალია ამ თამაშში. აქამდე, იორგოს ლანთიმოსის მსგავსი რეჟისორები ამ კოროზიულ ხედვას კლინიკურ, ხშირად გაკვირვებულ გადაღების სტილთან აწყვილებდნენ, რაც დისტანციის შეგრძნებას ქმნიდა. აინუზი, ამის საპირისპიროდ, მელოდრამის მაქსიმალისტია: ტროპიკებში დაბადებული რეჟისორი, რომელსაც განსაკუთრებული მიდრეკილება აქვს ფერის, ხორციელი ვნებებისა და ყველაფრის მიმართ, რაც ზედმეტად მომწიფებულს ესაზღვრება. აინუზი და ოპერატორი ელენ ლუვარი ტკბებიან ფილმის მრავალი ზედაპირით, ოჯახის მოდერნისტული სახლის მკვეთრი კუთხეებიდან და გაჭრილი მინის კიდეებიდან დაწყებული, კალუმ ტერნერის სახის გასაოცარ გეომეტრიამდე. კინორეჟისორებმა შესაძლოა ზიზღით შეხედონ თავიანთ პერსონაჟებს, როგორც დეკადენტური სიცარიელის შუქურებს, თუმცა ამავდროულად პატივს სცემენ მათ თვალისმომჭრელ გარდერობს, რომელიც სავსეა Miu Miu-ს, Bottega-ს, Balenciaga-ს და Chanel-ის ნივთებით, რითაც ქმნიან ფილმს, რომელიც ხშირად უფრო თვითდამსჯელ ფოტოკოლაჟს ჰგავს, ვიდრე ნამდვილ სატირას. მიუხედავად იმისა, რომ ასეთი „გაფუჭებული“ ჯგუფის როგორც საშინლად, ისე მშვენივრად წარმოჩენა სხვა ფილმებში მუშაობდა, „ვარდის ბუჩქის გაკრეჭვა“ მარცხდება ამით, რადგან ის თავის ჰერმეტულობას აძლიერებს. ეს პერსონაჟები ისეთ გაიშვიათებულ ჰაერს სუნთქავენ – ისეთი უცნაურები, ამაღლებულები და იდიოსინკრატულები არიან ჯერ კიდევ მანამ, სანამ ნარატივი აიძულებს მათ ერთმანეთის მოხმარებას – რომ საბოლოოდ არაფერს ჰგვანან. ასეთი უცნაურობების აღლუმთან, რომლებიც სულ უფრო უცნაურ არჩევანს აკეთებენ, მხოლოდ გარკვეული დროით შეიძლება შეჩერდე, სანამ შენი თვალები საშინელი სილამაზის აღლუმის ყურებით არ დაიღლება და საათის შემოწმებას არ დაიწყებ.