„მნიშვნელოვანია, არ / მოექცე სამაშველო ნავს, როგორც იახტას,“ - მღერის ბილ კალაჰანი „Pathol O.G.“-ზე, მისი უახლესი კოლექციის, „My Days of 58“-ის მესამე სიმღერაზე. ეს არის კალაჰანის ისეთი ლირიკა, რომელსაც იწერ, შემდეგ კი ერთი საათის შემდეგ ვეღარ იხსენებ, რატომ მოგხვდა თვალში თავიდან. ეს არ არის კალაჰანის, როგორც სიმღერების ავტორის, კრიტიკა, არამედ იმის დასტურია, რომ ის უარს ამბობს ადვილად მოსანელებელი სიბრძნის ნამსხვრევებით ან ბამპერის სტიკერებისთვის განკუთვნილი სლოგანებით ვაჭრობაზე. კრიტიკოსებმა შეიძლება გირჩიონ „ალბომთან ერთად ცხოვრება“; კალაჰანის ჩანაწერები კი გთხოვენ, რომ მათში ლაშქრობისას დაიკარგო. თითოეული სიმღერა შეიძლება იყოს ისეთივე მიხვეულ-მოხვეული ბილიკი ხშირ ტყეში, სადაც ხეები, ბუჩქები და ჩრდილები ბუნდავს, თუ სად და როგორ შეიძლება ისინი გადაიკვეთოს ან დაუკავშირდეს ერთმანეთს. „My Days of 58“-ზე, ისინი, ვინც მზად არიან კალაჰანთან ერთად იხეტიალონ, არტისტს ისეთივე სულისშემძვრელად და ამოუცნობად იპოვნიან, როგორც არასდროს, როდესაც ის ცხოვრებას განიხილავს, რომელშიც უფრო მეტი მზის ჩასვლა დარჩა უკან, ვიდრე წინ. როდესაც კალაჰანი 60 წელს უახლოვდება, ჩვენ ამოვიცნობთ მის ნაცნობ, რეზონანსულ ბარიტონს, რომელიც ფიქრობს იმაზე, თუ როგორ შეიძლება ცხოვრების დაუდევარი ნაწილები ერთმანეთს მაინც შეერწყას. ზოგჯერ ეს ძალიან პირადული ხდება. როგორც მამაკაცისთვის, რომელმაც (თუმცა არც ისე ბევრი) წლები გამოიარა, გამაოგნებელია იმის მოსმენა, თუ როგორ გადაიქცევა „The Man I’m Supposed to Be“-ის დამამშვიდებელი სიმებიანი ჟღერადობა შემაშფოთებლად და აფორიაქებულად პულსირებადი რიტმის ფონზე. „და ახლა ჩემი ყველაზე დიდი შიში სიკვდილი არ არის,“ აღიარებს კალაჰანი. „ჩემი ყველაზე დიდი შიში ის არის, რომ შევწყვეტ მცდელობას.“ ეს გამანადგურებელი დარტყმაა იმის გაფიქრება, რომ ბრძოლა შესაძლოა საბოლოოდ გაქრა ჩვენი გულებიდან. განწყობა ლამაზად მელანქოლიური ხდება „Empathy“-ზე, ორმხრივ გზავნილზე კალაჰანისგან როგორც მისი ემოციურად დაშორებული მამის, ასევე მისი საკუთარი შვილების მიმართ. როდესაც კალაჰანი საერთო ენას ეძებს მამასთან, ის ნერვიულობს, რომ ისიც ასეთივე იყო თავის ორ შვილთან. ეს არის ნაზი მომენტი, როდესაც დამადასტურებელი საყვირების ფონზე ის ასკვნის, რომ „ამდენი სილამაზე, ამდენი ემპათია“ გენოფონდით გადაეცა თაობებს. რამდენიმე სიმღერაში კალაჰანი გზას ადგება პასუხების საპოვნელად. „Why Do Men Sing“-ზე ის ყვება თავისი სიმღერების ქალაქიდან ქალაქში ტარების მარტოხელა რუტინაზე. კალაჰანის თხრობის მიხედვით „Pathol O.G.“-ზე, სიმღერების წერამ და შესრულებამ, როგორც პროფესიამ, შესაძლოა არ გადაარჩინა მისი სიცოცხლე, მაგრამ „მას სიცოცხლე აჩუქა“. ანალოგიურად, მსუბუქი, სასტვენი „Highway Born“ მხარს უჭერს ამ მომთაბარე ცხოვრების წესს, როგორც დაბადების ადგილს, ასევე მისთვის მუდმივი განახლების წყაროს. თუმცა, რა ხდება, როდესაც შემოქმედებითი ცხოვრება გვაიძულებს იზოლაციას ან ცხოვრების სხვა მნიშვნელოვანი ნაწილების უგულებელყოფას? კალაჰანის სიმღერები არასოდეს აგვარებს საკითხებს სრულყოფილად. მას უფრო მეტად შეხვდება დამამშვიდებელი ლუ რიდი სიზმარში („Why Do Men Sing“) ან მოუვა სახალისო იდეა, როგორიცაა იაკობის კიბის დაგდება მის გადასაკვეთად, ნაცვლად იმისა, რომ ავიდეს მასზე („Pathol O.G.“), ვიდრე რეალურად „წრეების გასწორება“ თავის სიმღერებში. ამ უკანასკნელზე, სიმღერის ბოლოს კალაჰანს არაფერი რჩება სათქმელი გარდა „კარგი, ნახვამდის.“ ბილ კალაჰანი „My Days of 58“-ს აღწერს, როგორც „მისაღები ოთახის ჩანაწერს“. და მიუხედავად იმისა, რომ ადვილად წარმოიდგენთ ამ მოდუნებულ სიმღერებს დივანზე, ბარკალაუნჯერის წინ, საოცარია, თუ რამდენ ატმოსფეროსა და მოძრაობას ქმნის მომღერალი და მისი ბენდი მხოლოდ ბალიშებზე გადაადგილებით. უდაბური „Lonely City“ თანდათან აშენებს თბილ, მამოძრავებელ ამხანაგობას, რადგან ბუნდოვანი ფონი ქუჩის ორთქლივით ამოდის, პერკუსია ტროტუარს ურტყამს, ხოლო ევა სირლსის ბექ-ვოკალი სტვენს ამ მისაღები ოთახის მეტროპოლისის უკაცრიელ ქუჩებში. ანალოგიურად, ალბომის შედევრი „Stepping Out for Air“ გვიჩვენებს, თუ როგორ ეძებს კალაჰანი სილამაზესა და პასუხებს სიბნელეში, საყვირებით ზურგს უკან, როგორც ჩრდილოეთის ქარი, როდესაც ის გარეთ გადის, როგორც „ფრთის კაცად“ (wingman), როდესაც ის საუკეთესოდ არის ჩაცმული, და როგორც გაბრიელის განგაშის ხმა ეძახის მას სახლში. ეს არის შვიდი წუთი შეჯახებული ხმების მშვენიერი ნაზავი, რომელიც გვახსენებს, რომ კალაჰანი კომპოზიციასა და ორკესტრირებას ისევე კარგად აკეთებს, როგორც უბრალოდ მღერის და უკრავს. „My Days of 58“-ის უკანა ნაწილი რამდენიმე უცნაურ მოსახვევს იღებს, სანამ საბოლოოდ დამკვიდრდება დასკვნითი „The World Is Still“-ის ჰაეროვან მიღებაში. კალაჰანი კაცობრიობის მხარეს იჭერს უსულო ავტომატიზაციის წინააღმდეგ („Computer“), მხიარულად ირჩევს სარეზერვო დასასვენებელ ადგილს ვისკონსინში („Lake Winnebago“) და გატაცებით შიფრავს თავის უცნაურ სიზმრებს („And Dream Land“). არცერთი მათგანი არ უტოლდება ამ ჩანაწერის საუკეთესო სიმღერებს, მაგრამ ყველა ღირებული გადახვევაა საკუთარი ხიბლით. როგორც კალაჰანი აჩვენებს „My Days of 58“-ში, არ არსებობს შეკითხვა, რომელსაც ის არ დასვამს, ან გზა, რომელზეც ის ვერ გაბედავს წასვლას, მაშინაც კი, თუ რაიმე მოწესრიგებული გადაწყვეტის დაპირება ბუნდოვანი ჩანს. კაცისთვის, რომელიც ერთხელ მღეროდა: „მე დავიწყე ამბის მოყოლა დასასრულის ცოდნის გარეშე,“ ეს ბევრად ნაკლებად ეხება იმას, რაც წინ არის. ეს უფრო მეტად გამოსვლას ეხება. [Drag City] © 2026 Paste Media Group. ყველა უფლება დაცულია.