ბრიტანულ სამეცნიერო ფანტასტიკას ყოველთვის ჰქონდა ორი დაპირისპირებული ინსტინქტი. ერთს სურს კაშკაშა საოცრებები, რეზინის კოსტიუმები და ჭკუამახვილობის კომფორტი, მეორეს კი სურს სისტემას ზედმეტად დიდხანს დაჰყუროს და იკითხოს, რატომ არის ყველაფერი მართული. Doctor Who-სა და Black Mirror-ის მსგავსი შოუები ამ განსაკუთრებული ბოროტების სახეს წარსულშიც ასახავდნენ. მაგრამ ერთმა შოუმ ამას ადრე მიაგნო, სანამ ტელევიზია ისწავლიდა დარტყმის დარბილებას ან მაყურებლის დარწმუნებას, რომ ეს ყველაფერი მეტაფორა იყო. ის არ კითხულობდა ლექციებს და არ ხსნიდა თავის თავს; ის უბრალოდ ცუდად იქცეოდა ისე, რაც ახლაც ნაცნობად ჟღერს, სწორედ ამიტომ „Blake's 7“ ასაკთან ერთად არ დარბილებულა. უფრო მეტიც, მისი იგნორირება უფრო რთული გახდა. „Blake's 7“-ის სამყარო სანახაობით არ არის წარმოდგენილი, ის მონოტონური პროცესით არის შემოტანილი. ადამიანებს აკონტროლებენ, გადაამისამართებენ, ასწორებენ და შლიან ისეთი თავაზიანობით, რომელიც აშკარა ბოროტებაზე უარესია. ტერანის ფედერაცია არ ყვირის და არ პოზირებს; ის უბრალოდ აწარმოებს ანგარიშებს, აახლებს ჩანაწერებს და აგრძელებს მოძრაობას. არანაირი გამოსვლა არ არის საჭირო. სერიალი მიჰყვება პოლიტიკურ დისიდენტს, როჯ ბლეიკს (გარეტ თომასი) და კრიმინალების ჯგუფს, რომლებიც, მოწინავე კოსმოსურ ხომალდ „ლიბერატორით“ მოგზაურობისას, პარტიზანულ ომს აწარმოებენ ტოტალიტარული ტერანის ფედერაციის წინააღმდეგ. მათი ძალა არ არის დრამატული, უბრალოდ პროცედურული. სისტემას არ სჭირდება ულვაშების მბრუნავი ბოროტმოქმედები, რადგან სისტემა თავისთავად საკმარისად საშიშია. „Blake's 7“-ის ახლა ყურება ნაკლებად ჰგავს ძველი სამეცნიერო ფანტასტიკის მომავლის მონახულებას და უფრო მეტად ნაცნობი სამუშაო პროცესის ამოცნობას, რომელიც ზედმიწევნით გეცნობათ. შოუ არასოდეს ჩერდება ამის ხაზგასასმელად. ის სცენებს აგრძელებს, გადაწყვეტილებებს აგროვებს და გვენდობა, რომ შევამჩნიოთ, რამდენად ხშირად არავინ აღარ არის სრულად პასუხისმგებელი. გრძნობთ თავს ცოტათი... დაკარგულად? მაგრამ სერიალში ბლეიკი არ არის გამოსახული, როგორც განზრახული მხსნელი. ის არის კაცი, რომელიც წინააღმდეგობისკენ მიიყვანეს მას შემდეგ, რაც მას მძიმე დანაშაულები დააბრალეს. მის ირგვლივ გროვდება ეკიპაჟი, რომელიც არასოდეს ხდება კეთილშობილი, ან თუნდაც შეკრული. ისინი კამათობენ, აჯანყდებიან, პირველ რიგში საკუთარ თავს იცავენ. ერთგულება პირობითია და ხშირად ამოწურული. კერ ავონი, რომელსაც პოლ დერო თამაშობს, ამ დისკომფორტს ამძაფრებს. ის არც ისე ბევრს სჯერა საქმის, რამდენადაც მასში გადარჩენის. ის იღებს გადაწყვეტილებებს, რომლებიც ცივად ჟღერს, სანამ არ გააცნობიერებთ, რომ შოუმ დახვეწილად გასწავლათ ღალატი, როგორც საბაზისო პირობა. ავონი ამას არ აფორმებს, რაც მას შემაშფოთებლად სანდოს ხდის. გასაოცარია, რამდენად ცოტას გთხოვთ სერიალი, რომ ვინმე აღფრთოვანებული იყო. ის უბრალოდ გთხოვთ, უყუროთ, როგორ იქცევიან ადამიანები, როდესაც იდეალები მუდმივად გადაიდება. როგორც 70-იანი წლების სერიალი, ყველაფერი არ არის კაშკაშა და ახალი. დიახ, დეკორაციები ქანაობს. კონსოლები არასწორ მომენტებში ციმციმებენ. დერეფნები სხვა პროგრამიდან ნასესხებს ჰგავს, რომელიც ერთი საათით ადრე დასრულდა. ერთ ეპიზოდში, კოსმოსური ფლოტის ბრძოლა პაროდიულ „აპარატურის ომებს“ (Hardware Wars) მოგაგონებთ. მაგრამ არც ერთს არ აქვს მნიშვნელობა, რადგან შოუ მასშტაბებს არ ყიდის; ის ყიდის შფოთვას. ეპიზოდები ოდნავ მოშლილი რიტმით მიედინება, ზოგიერთი სცენა მთავრდება იქ, სადაც ჩვეულებრივ დამშვიდება იწყება. გამარჯვებები დროებითია, და დანაკარგები მოსალოდნელი. შოუ იშვიათად აჯილდოებს მოთმინებას სიცხადით, რაც ერთ სცენიდან მეორეში დაძაბულობის შეგრძნებას გიქმნით. ეპიზოდში „წნევის წერტილი“ („Pressure Point“), მაყურებელი სრულად ვერ აცნობიერებს მისიის მექანიკას ან საბოლოო ლოგიკას, თუმცა ფსონები წარმოუდგენლად მაღალია. მაყურებელი უშუალოდ საშიშროებაში ეფლობა და განიცდის იგივე მაღალი წნევის პანიკას, რასაც პერსონაჟები. თანამედროვე ტელევიზიამ ისწავლა ამ შფოთვის სიპრიალით შენიღბვა, მაგრამ „Blake's 7“ შემაშფოთებელია, რადგან ყოველ ჯერზე, როდესაც ეკიპაჟი წინ მიიწევს, მიწა მათთან ერთად იძვრის. ისინი აგდებენ ადგილობრივ მეთაურს და აღმოაჩენენ, რომ ფედერაცია ძლივს ამჩნევს ამას. ისინი ათავისუფლებენ მოსახლეობას მხოლოდ იმის გასაცნობიერებლად, რომ მომავალ კვირას სხვა ვინმე წარადგენს ანგარიშებს. „ლიბერატორის“ ბორტზეც კი, რომელიც უსაფრთხო ადგილი უნდა იყოს კოსმოსში, ყველა გადაწყვეტილება მიიღება კომპრომისით, ეჭვით და იმის მიხედვით, ვისაც მოცემულ მომენტში ყველაზე ძლიერი ბერკეტი აქვს. სანამ ბლეიკი თავისუფლებაზე ფილოსოფოსობს, ავონი ყურადღებას ამახვილებს გადარჩენასა და საკუთარ თავზე დამოკიდებულებაზე, ნაცვლად სხვებზე. სერიალის მიმდინარეობისას, ეს განსხვავებები უფრო ფართოვდება, ნაცვლად იმისა, რომ ერთიანდებოდეს. საბოლოო ჯამში, თქვენ უყურებთ, როგორ ლაგდება ერთი და იგივე პოლიტიკური მექანიზმი, ოდნავ დაზიანებული, მაგრამ მაინც ზუზუნებს. დიდი ხნით ადრე, სანამ სხვა დისტოპიები ისწავლიდნენ თავიანთი აუდიტორიის დამშვიდებას, „Blake's 7“ მტკიცე იყო თავის გადაწყვეტილებაში. ის უყურებს, როგორ იცვლის ძალაუფლება ადგილს და უარს ამბობს გითხრათ, რომ ამჯერად ყველაფერი სხვანაირად იქნება. ეპიზოდები მთავრდება არა გაკვეთილებითა და იმედით, არამედ იმ შფოთიანი განცდით, რომ მანქანა ხვალაც გააგრძელებს მუშაობას, მიუხედავად იმისა, ვინ გაიმარჯვებს თუ არა.