ბრიტანულ სამეცნიერო ფანტასტიკას ყოველთვის ჰქონდა ორი კონკურენტუნარიანი ინსტინქტი. ერთი ისწრაფვის საოცრებისკენ, „რეზინის კოსტიუმებისკენ“ და ჭკვიანურობის კომფორტისკენ, მეორე კი სისტემას ზედმეტად დიდხანს აკვირდება და კითხულობს, რატომ არის ყველაფერი მართული. წარსულში ასეთი ბოროტება ისეთ სერიალებშიც გვხვდებოდა, როგორიცაა „ექიმი ვინ“ (Doctor Who) და „შავი სარკე“ (Black Mirror). მაგრამ ერთმა სერიალმა ამას ადრეულ ეტაპზე მიაღწია, სანამ ტელევიზია ისწავლიდა დარტყმის შერბილებას ან იმის დამშვიდებას, რომ ეს ყველაფერი მეტაფორა იყო. ის არ მოგვაწვდიდა ლექციებს ან არ ხსნიდა საკუთარ თავს; ის უბრალოდ ცუდად იქცეოდა ისე, რომ დღესაც ნაცნობად ჟღერს, ამიტომაც „ბლეიკის 7“ (Blake’s 7) ასაკთან ერთად არ შერბილებულა. უფრო მეტიც, მისი იგნორირება უფრო რთული გახდა. „ბლეიკის 7“-ის სამყარო არ არის წარმოდგენილი სანახაობით, ის წარმოდგენილია მონოტონური პროცესებით. ადამიანებს აკონტროლებენ, გადაამისამართებენ, ასწორებენ და „შლიან“ ისეთი თავაზიანობით, რომელიც აშკარა ბოროტებაზე უარესია. ტერანის ფედერაცია არ ყვირის და არ პოზირებს; ის აწარმოებს ანგარიშებს, აახლებს ჩანაწერებს და განაგრძობს მოძრაობას. გამოსვლები არ არის საჭირო. სერიალი მიჰყვება პოლიტიკურ დისიდენტ როჯ ბლეიკს (გარეტ თომასი) და კრიმინალთა ჯგუფს, რომლებიც, მოგზაურობენ მოწინავე კოსმოსურ ხომალდ „ლიბერატორზე“ და პარტიზანულ ომს აწარმოებენ ტოტალიტარული ტერანის ფედერაციის წინააღმდეგ. მათი ძალა დრამატული კი არა, პროცედურულია. სისტემას არ სჭირდება ბოროტმოქმედები, რომლებიც ულვაშებს ახვევენ, რადგან სისტემა თავისთავად საკმარისად საშიშია. „ბლეიკის 7“-ის ყურება ახლა უფრო ნაკლებად ჰგავს ძველი სამეცნიერო ფანტასტიკის მომავლის მონახულებას და უფრო მეტად – სამუშაო პროცესის ამოცნობას, რომელიც ზედმიწევნით გეცნობათ. სერიალი არასდროს ჩერდება ამის ხაზგასასმელად. ის სცენებს აგრძელებს, გადაწყვეტილებებს აგროვებს და ენდობა მაყურებელს, რომ შეამჩნიოს, რამდენად ხშირად არავინ ჩანს სრულად პასუხისმგებელი. გრძნობთ თავს ცოტა... დაკარგულად? მაგრამ სერიალში ბლეიკი არ არის გამოსახული, როგორც ბედისწერით მოვლენილი მხსნელი. ის არის ადამიანი, რომელიც წინააღმდეგობისკენ უბიძგეს მას შემდეგ, რაც მას საშინელ დანაშაულებს აბრალებენ. მის გარშემო გროვდება ეკიპაჟი, რომელიც არასოდეს ხდება კეთილშობილი, ან თუნდაც შეკრული. ისინი კამათობენ, აჯანყდებიან, პირველ რიგში საკუთარ თავს იცავენ. ერთგულება პირობითია და ხშირად ამოწურული. კერ ავონი, რომელსაც პოლ დერო თამაშობს, ამ დისკომფორტს ამძაფრებს. ის არც ისე ბევრს სწამს საქმის, რამდენადაც მასში გადარჩენის. ის იღებს გადაწყვეტილებებს, რომლებიც ცივი ჩანს, სანამ არ გააცნობიერებთ, რომ სერიალმა დახვეწილად გასწავლათ ღალატის მოლოდინი, როგორც საბაზისო მდგომარეობა. ავონი ამას არ ალამაზებს, რაც მას შემაშფოთებლად საიმედოს ხდის. აღსანიშნავია, თუ რამდენად ცოტას გთხოვს სერიალი, რომ ვინმე აღფრთოვანდეს. ის უბრალოდ გთხოვთ უყუროთ, როგორ იქცევიან ადამიანები, როდესაც იდეალები მუდმივად გადაიდება. როგორც 70-იანი წლების სერიალი, ყველაფერი არ არის ბრწყინვალე და ახალი. დიახ, დეკორაციები ქანაობს. კონსოლები არასწორ მომენტებში ანათებენ. დერეფნები ისე გამოიყურება, თითქოს ნასესხებია სხვა გადაცემიდან, რომელიც ერთი საათით ადრე დასრულდა. ერთ ეპიზოდში, კოსმოსური ფლოტის ბრძოლა სპუფ „ჰარდვეარ ვარსკვლავური ომებიდან“ (Hardware Wars) არის აღებული. მაგრამ ამას არ აქვს მნიშვნელობა, რადგან სერიალი მასშტაბებს კი არ ყიდის, არამედ შფოთს. ეპიზოდები ოდნავ არასწორი რიტმით მიედინება, ზოგიერთი სცენა მთავრდება იქ, სადაც ჩვეულებრივ იწყება დამშვიდება. გამარჯვებები დროებითია, დანაკარგები კი მოსალოდნელია. სერიალი იშვიათად აჯილდოებს მოთმინებას სიცხადით, რაც ერთ სცენიდან მეორეზე დაძაბულობის გრძნობას გიტოვებთ. ეპიზოდში „წნევის წერტილი“ (Pressure Point) მაყურებლისთვის ბოლომდე ნათელი არ არის მისიის მექანიკა ან საბოლოო ლოგიკა, თუმცა ფსონები წარმოუდგენლად მაღალია. მაყურებელი პირდაპირ საფრთხეშია ჩაძირული, ისევე გრძნობს მაღალწნევიან პანიკას, როგორც პერსონაჟები. თანამედროვე ტელევიზიამ ისწავლა ამ შფოთის შენიღბვა ბრწყინვალებით, მაგრამ „ბლეიკის 7“ შემაშფოთებელია, რადგან ყოველ ჯერზე, როდესაც ეკიპაჟი წინ მიიწევს, საფუძველი მათთან ერთად იცვლება. ისინი დაამხობენ ადგილობრივ მეთაურს და აღმოაჩენენ, რომ ფედერაცია ამას ძლივს ამჩნევს. ისინი ათავისუფლებენ მოსახლეობას მხოლოდ იმისთვის, რომ მიხვდნენ, მომავალ კვირას სხვები შეავსებენ ანგარიშებს. „ლიბერატორზეც“ კი, რომელიც კოსმოსში უსაფრთხო ადგილი უნდა იყოს, ყველა გადაწყვეტილება მიიღება კომპრომისით, ეჭვით და იმის მიერ, ვისაც იმ მომენტში ყველაზე ძლიერი ბერკეტი აქვს. სანამ ბლეიკი თავისუფლებაზე ლაპარაკობს, ავონი გადარჩენაზე და მხოლოდ საკუთარ თავზე დაყრდნობაზეა ორიენტირებული, ვიდრე სხვებზე. სერიალის მსვლელობისას, ეს განსხვავებები უფრო და უფრო იზრდება, ნაცვლად იმისა, რომ ერთიანდებოდნენ. საბოლოო ჯამში, თქვენ გრჩებათ იმავე პოლიტიკური მექანიზმის ყურება, რომელიც თავს აწყობს, ოდნავ დაზიანებულია, მაგრამ მაინც მუშაობს. დიდი ხნით ადრე, სანამ სხვა დისტოპიები ისწავლიდნენ თავიანთი აუდიტორიის დამშვიდებას, „ბლეიკის 7“ ჯიუტი დარჩა თავის გადაწყვეტილებაში. ის აკვირდება ძალაუფლების გადანაწილებას და უარს ამბობს გითხრათ, რომ ამჯერად ყველაფერი სხვანაირად იქნება. ეპიზოდები მთავრდება არა გაკვეთილებითა და იმედით, არამედ იმ შემაშფოთებელი შეგრძნებით, რომ მანქანა ხვალაც გააგრძელებს მუშაობას, მოიგებს ვინმე თუ არა.