რამდენიმე ათწლეულის მანძილზე მომღერალი და სიმღერების ავტორი ბობ დილანი აქტიურად აყალიბებდა და განუსაზღვრავდა პოპულარულ მუსიკას, ხელახლა იგონებდა ჟღერადობას, ამიტომ, როცა ის მუსიკის მომავალზე საუბრობს, ადამიანების უმეტესობა ყურადღებით უსმენს. მისი გამორჩეული ბარიტონული ხმა არ ყოფილა მხოლოდ ისეთი ჰიტების ხმა, როგორიცაა „Like a Rolling Stone“ და „Blowin' in the Wind“, არამედ მას აქვს უნარი, სხვებშიც ამოიცნოს ხანგრძლივი სიდიადე. დილანის გავლენა და მუსიკალური ტალანტი არ შემოიფარგლებოდა მხოლოდ მისი საკუთარი კატალოგით. მისი სიმღერების შექმნის გენიის მიღმა, მან შეძლო ამოეცნო, რომ როკ-ჯგუფი U2 იქნებოდა მუსიკალური აქტი, რომელიც ათწლეულების განმავლობაში იარსებებდა. ბობ დილანს, რა თქმა უნდა, დიდი ხანია პატივს სცემენ მისი ხელოვნებისთვის, იმდენად, რომ Rolling Stone Magazine-მა ის ყველა დროის საუკეთესო სიმღერების ავტორად დაასახელა, რასაც მოჰყვა კიდევ ერთი დიდი ლეგენდა, The Beatles-ის პოლ მაკკარტნი. 84 წლის ასაკში, მუსიკალურ ინდუსტრიაში თითქმის 60 წლის მოღვაწეობის შემდეგ, ის კვლავ ძლიერ ფორმაშია, მისი ბოლო სტუდიური ალბომი, „Shadow Kingdom“, 2023 წელს გამოვიდა და კრიტიკოსების და კომერციული წარმატება მოიპოვა. დილანის ნაყოფიერი კარიერის გათვალისწინებით, რომელიც 10 გრემის ჯილდოს მოიცავს, შესაძლოა გასაკვირი ჩანდეს, რომ არსებობენ მისნაირი კალიბრის არტისტები, რომლებსაც ის ტალანტით აღემატებოდეს, მითუმეტეს, რომ მათ ასწლიანი ან მეტი ხნის კარიერა უწინასწარმეტყველოს. ამ კლასიკურ ბობ დილანის სიმღერაზე კამათი კვლავ გრძელდება. თუმცა, როკ-ენ-როლისა და ფოლკ-ხატის თქმით, არსებობს ერთი ჯგუფი მაინც, რომლის მუსიკაც ასეთ მაღალ ქებას იმსახურებს. ეს ჯგუფი U2-ია. U2, რა თქმა უნდა, არის საკულტო ირლანდიური როკ-ჯგუფი, რომელიც 1976 წელს ჩამოყალიბდა. ცნობილია თავისი ეკლექტური ჟღერადობით, მგზნებარე ტექსტებით და სხვადასხვა პოლიტიკური მიზნებისადმი ერთგულებით, ბონოს ხელმძღვანელობით ჯგუფმა მსოფლიო აღიარება მოიპოვა ისეთი ჰიტ ალბომებით, როგორიცაა „How to Dismantle an Atomic Bomb“ და „Under A Blood Red Sky“. პოპულარულმა ჯგუფმა, რომელიც Ramones-ს, T. Rex-ს და დევიდ ბოუის ასახელებს შთაგონების წყაროდ, გავლენა მოახდინა ისეთ არტისტებზე, როგორებიც არიან The Killers და Muse. მაგრამ დილანის აღფრთოვანება, ეს თავისთავად განსაკუთრებული მიღწევაა. ბონოს ავტობიოგრაფიის მიხედვით, „U2 by U2: The Definitive Band History“, როდესაც მან დილანის მიმართ აღფრთოვანება გამოხატა, ამ უკანასკნელმა გააოცა საკუთარი ქებით ჯგუფის მიმართ: „ბობ დილანს ვუთხარი, 'ადამიანები თქვენს სიმღერებს ათასობით წლის განმავლობაში მოუსმენენ'. მან მითხრა, 'კაცო, შენს სიმღერებსაც მოუსმენენ. უბრალოდ არავინ იცის, როგორ დაუკრას ისინი'.“ U2 არ არის ერთადერთი არტისტი, რომელსაც ბობ დილანმა ქება დაიმსახურა. მიუხედავად იმისა, რომ ცნობილია, რომ დილანსა და The Beatles-ს საკმაოდ რთული ურთიერთობა ჰქონდათ, ხშირად შემოქმედებითი დაძაბულობით აღსავსე, თითოეული მხარე ერთმანეთს როგორც კრიტიკით, ასევე ქებით ამკობდა და უდავოა, რომ ჯგუფი დილანისგან იღებდა შთაგონებას. თუმცა, დილანმა ზოგჯერ ხმამაღლა გამოთქვა თავისი აღფრთოვანება Fab Four-ის ხელოვნებისა და სიმღერების მიმართ, განსაკუთრებით კი მათ კლასიკურ 1963 წლის სიმღერაზე „Do You Want to Know a Secret“, რომელიც ძირითადად ჯონ ლენონმა დაწერა ჯორჯ ჰარისონის წამყვანი ვოკალით. თითქმის ორწუთიანი პოპ-ბალადა გამოვიდა მეორე სინგლად მათი სადებიუტო ალბომიდან „Please Please Me“. „კედლის მიღმა რადიო ჩართული იყო და ხმა ხმაურში მოდიოდა“, – გაიხსენა დილანმა ამ ტრეკის შესახებ 2004 წლის „Chronicles: Vol 1“-ში. „ისინი ისეთი ადვილად მისაღები იყვნენ, ისეთი მყარები. მახსოვს, როდესაც პირველად გამოჩნდნენ. მათ ინტიმურობასა და თანამგზავრობას გვთავაზობდნენ, როგორც არცერთი სხვა ჯგუფი. მათი სიმღერები იმპერიას შექმნიდა. თითქოს დიდი ხნის წინ იყო. „Do You Want to Know a Secret“. სრულყოფილი 50-იანი წლების ტკბილი სასიყვარულო ბალადა, და მათ გარდა არავის შეეძლო ამის გაკეთება. რატომღაც, მასში არაფერი იყო სუსტი.“ ეს ტრეკი ჩაუღრმავდება უცნობი ქალის გამანადგურებელ აღმავლობებსა და ვარდნებს, რომლის ვინაობა დღემდე საკამათო რჩება. „Do You Want to Know a Secret“-ის გარდა, დილანმა ასევე შეაქო The Beatles-ის კიდევ ერთი სიმღერა, „I Want to Hold Your Hand“. 2015 წელს, NME ჟურნალთან ინტერვიუში, მან შეაქო არა მხოლოდ სინგლი, არამედ მათი ლეგენდარული ედ სალივანის შოუს გამოსვლა: „„I Want To Hold Your Hand“... ისინი აკეთებდნენ ისეთ რაღაცეებს, რასაც სხვა არავინ აკეთებდა. მათი აკორდები წარმოუდგენელი იყო, უბრალოდ წარმოუდგენელი, და მათი ჰარმონიები ყველაფერს ამტკიცებდა... ვიცოდი, რომ ისინი მიმართულებას აჩვენებდნენ, საითკენაც მუსიკას უნდა წასულიყო.“