ბოლო 25 წლის განმავლობაში კინოტექნოლოგიების უპრეცედენტო განვითარება და კინოწარმოების შედარებითი დემოკრატიზაცია შეინიშნებოდა. დამოუკიდებელი კინოს მოძრაობის აღმავლობასთან ერთად, დღეს უფრო მეტი მრავალფეროვანი ხმა ისმის, ვიდრე ოდესმე. შედეგი? უამრავი უნიკალური, ბრწყინვალე ფილმი და მათი ხელმისაწვდომობის გაზრდილი საშუალებები. ამდენი საკულტო ნამუშევრის ფონზე, ძნელია ბოლო მეოთხედი საუკუნის საუკეთესოების არჩევა. მაგალითად, კრისტოფერ ნოლანის „ინტერსტელარმა“ (2014) მეცნიერება, ფილოსოფია და ეგზისტენციალიზმი ისე შეაერთა, როგორც არც ერთ სხვა ფილმს მანამდე, ხოლო ალექსანდრე სოკუროვის „რუსულმა კიდობანმა“ (2002) რუსეთის 300-წლიანი ისტორია ერთი 90-წუთიანი უწყვეტი კადრით გამოიკვლია. ბოლო 25 წლის სანახავი ფილმების სია შეიძლება გაგრძელდეს და გაგრძელდეს, მაგრამ ზოგიერთი მათგანი მაინც გამოირჩევა თავისი დადგმით, აქტუალურობითა და უნივერსალურობით. წარმოგიდგენთ ფილმებს, რომლებმაც განსაზღვრეს ჩვენი ეპოქა. ფრედ ჰემპტონი სამოქალაქო უფლებების მოძრაობის დავიწყებულ მოწამედ რჩება, მაგრამ შაკა კინგის „იუდა და შავი მესია“ ამის გამოსწორებას ცდილობს. დენიელ კალუია განასახიერებს ჰემპტონს, „შავი პანტერების პარტიის“ ილინოისის განყოფილების თავმჯდომარეს და მრავალრასობრივი „ცისარტყელას კოალიციის“ დამაარსებელს 1960-იანი წლების ბოლოს. ლაქეით სტენფილდი კი უილიამ ო’ნილის როლს ასრულებს, FBI-ის ინფორმატორს, რომელმაც ჰემპტონი გასცა, რამაც მისი ძალადობრივი სიკვდილი გამოიწვია. ჭკვიანური დიალოგებით, დაძაბული მოქმედებითა და ადგილის ძლიერი შეგრძნებით გამორჩეული „იუდა და შავი მესია“ ჰგავს „განდგომილებს“ (2006), მაგრამ ისტორიული, პოლიტიკური ელფერით. პირველ რიგში, ეს ფილმი აერთიანებს ჩვენი დროის გამორჩეულ მსახიობებს. კალუიასა და სტენფილდს უერთდებიან ჯესი პლემონსი, ეშტონ სანდერსი და მარტინ შინი, რომლებიც მშვენივრად ავსებენ ერთმანეთს ამ რთულ და რეზონანსულ ისტორიაში. გარდა ამისა, ფილმი რეალისტურად, დახვეწილობით წარმოაჩენს თავის ყველაზე ანტაგონისტი პერსონაჟებსაც კი, რაც ასახავს არა მხოლოდ ეპოქის გამოწვევებს, არამედ იმასაც, თუ რამდენად ჰგავს 1960-იანი წლების პოლიტიკა დღევანდელ პოლიტიკურ კლიმატს. ლი უნკრიხის 2017 წლის ანიმაციური ფილმი „კოკო“, ალბათ, ყველა დროის ყველაზე ამაღელვებელი Disney/Pixar-ის ნამუშევარია. მექსიკური კულტურის პატივისცემითა და ზედმიწევნითი კვლევით შექმნილი, ის იკვლევს „მკვდრების დღის“, ანუ Día de los Muertos-ის გარშემო არსებულ მითოლოგიას. უფრო კონკრეტულად, ის ერთი ოჯახის ისტორიას იყენებს იმის საჩვენებლად, თუ რაოდენ მნიშვნელოვანია დღესასწაულისთვის ოჯახი, სიყვარული და ტრადიცია. „კოკო“ რამდენიმე მიზეზის გამოა მნიშვნელოვანი. მისი ამბავი, რომელიც ერთდროულად ამაღელვებელი და გულისამაჩუყებელია, სცდება კულტურასა და რელიგიას, რაც გვიჩვენებს, რომ სიყვარულს შეუძლია გაუძლოს ნებისმიერ გარემოებას. მისი უახლესი კომპიუტერული ანიმაცია უდავოდ განსაცვიფრებელია და დეტალებზე ორიენტირებული – პერსონაჟების თვალწარმტაცი მაკიაჟიდან დაწყებული უმცირეს მაგნოლიას ფურცლამდე. ასევე, ხელს უწყობს ის ფაქტი, რომ „კოკოს“ მუსიკა მიმზიდველია და მისი წამყვანი მსახიობი, გაელ გარსია ბერნალი, ფილმს ვარსკვლავურ ქარიზმასა და კულტურულ ავთენტურობას მატებს. სელინ სიამას „ცეცხლმოკიდებული ქალის პორტრეტი“ „ქალური ხედვის“ ოსტატკლასია. ის უშიშრად იკვლევს რომანტიკულ სიყვარულსა და სენსუალურობას თავისი ორი ქალი სუბიექტის ობიექტივიზაციის გარეშე. გარდა ამისა, ის ცენტრალურ ადგილს უთმობს ქვიარ პერსონაჟებს მათი ქვიარობის ექსპლიციტური პოლიტიზების ან თუნდაც მათთვის იარლიყის მიწებების გარეშე, ნაცვლად ამისა, ფოკუსირებულია მათ სიყვარულსა და ლტოლვაზე – და იმაზე, თუ როგორ სცდება ეს ორი ადამიანური იმპულსი გენდერსა თუ სექსუალურ ორიენტაციას. „ცეცხლმოკიდებული ქალის პორტრეტი“ ასევე გამორჩეულია თავისი სიმშვიდითა და მდუმარებით. მაშინ როცა ამდენი დიდებული ფილმი – მათ შორის ამ სიაში არსებული რამდენიმე – გამორჩეულია თავისი თეატრალურობითა და ფერებით, სიამას შედევრი შესამჩნევად თავშეკავებულია და სწორედ ამაში მდგომარეობს მისი ძალა. მისი გულისამაჩუყებლობა მოდის არა ისტერიკებისგან, გამოსვლებისგან ან თუნდაც სექსის სცენებისგან, არამედ სიყვარულის დახვეწილი, რეალისტური ასახვიდან. ფილმი არ უნდა იყოს სერიოზული, რომ დიდი იყოს, და ერიკ ტოლედანოსა და ოლივიე ნაკაშის „ხელშეუხებელნი“ სწორედ ამას ამტკიცებს. 2011 წლის მეგობრული კომედია იკვლევს მოულოდნელ მეგობრობას მდიდარ, თეთრკანიან კვადრიპლეგიკ მამაკაცსა და მის დამხმარეს, პარიზის გარეუბნის შავკანიან მამაკაცს შორის. რეალურ ამბავზე დაფუძნებული ფილმი იკვლევს პოლიტიკურ და სოციალურ-ეკონომიკურ ნიუანსებს თანამედროვე საფრანგეთში მორალიზების გარეშე. მართლაც, „ხელშეუხებელნი“ იმდენად ეფექტურია თავისი გულწრფელობისა და სულის გამო. მთავარი გმირები, ფილიპი (ფრანსუა კლუზე) და დრისი (ომარ სი) იმდენად მიმზიდველნი არიან სტერეოტიპებით განსაზღვრაზე ან დრამედიის კლიშეებში ჩავარდნაზე უარის თქმის გამო. გარდა ამისა, მათთან ურთიერთობა ადვილია, რადგან მათი პიროვნებები, ვიდრე მათი შესაბამისი გამოწვევები, წინა პლანზეა. დრამატული მონოლოგების ან ზედმეტად გამოყენებული კლიშეების გარეშე, „ხელშეუხებელნი“ ბოლო დროის ყველაზე გულწრფელი და გულთბილი კომედიაა, რომელიც არაერთხელ სანახავად არის შექმნილი. ასღარ ფარჰადის „განშორება“ თითქმის ყოველთვის ლიდერობს ყველა დროის საუკეთესო ფილმების სიებში. ჰენრი ჯეიმსის ან ჯეინ ოსტინის რომანების მსგავსად, ის რეზონანსულია ყოველდღიური ცხოვრების რეალისტური ასახვით, თავს არიდებს გრანდიოზულ პოლიტიკურ საკითხებს და ყურადღებას ამახვილებს ერთი განცალკევებული ოჯახის ისტორიაზე. 2011 წელს გამოსვლის შემდეგ, მან უამრავი ჯილდო მოიპოვა ფესტივალებსა და ცერემონიებზე თითქმის ყველა კონტინენტზე, მათ შორის ოსკარი, ოქროს დათვი, ოქროს გლობუსი და მრავალი სხვა.