ბრეტ რატნერის „მელანია“: უსირცხვილო კინემატოგრაფიული მლიქვნელობა, რომელიც დოკუმენტურად ინიღბება

„საათების პიკის“ რეჟისორი ბრეტ რატნერი ბრუნდება სამარცხვინო კინემატოგრაფიული მლიქვნელობით, რომელიც ნამდვილ დოკუმენტურ ფილმად არის შენიღბული. მე ეს ადრეც მითქვამს და კიდევ ერთხელ ვიტყვი: თუკი კინოკრიტიკას სწორად აკეთებ, ეს სრულ კონტაქტური სპორტია. წარმოიდგინეთ ჩვენ, როგორც თავდაცვითი ხაზი, რომელიც თავს საფრთხეში აგდებს, რათა დაიცვას მკითხველები კინემატოგრაფიული ტვინის შერყევისგან. და მკითხველებო, ახლა მე გუნდისთვის ერთი ასეთი „შერყევა“ მივიღე. ბრეტ რატნერის უგემოვნო, მოსაწყენი, კრიმინალურად ზედაპირული პროპაგანდისტული ნაშრომი „მელანია“ თითქმის ორსაათიანი თავის ქების ტანჯვაა. ფილმი ასახავს დონალდ ტრამპის მეორე ინაუგურაციისთვის 20-დღიან მზადებას, პირველი ლედი მელანია ტრამპის პერსპექტივიდან, და წარმოდგენა არ მაქვს, რატომ დათანხმდა ის ამ ფილმის გამოშვებას, რადგან ბრეტ რატნერმა ვერ იპოვა ადამიანურობა დაკრძალვაზე. ფაქტიურად. მან ვერ იპოვა ადამიანურობა დაკრძალვაზე. ფილმში შედის პრეზიდენტ ჯიმი კარტერის დაკრძალვის ცერემონიის კადრები, მაგრამ მას არაფრად არ აგდებს კარტერს, როგორც ადამიანს, ან პრეზიდენტს, ან თუნდაც გვამს. „მელანიაში“ კარტერის დაკრძალვის მთელი კონტექსტი ის არის, რომ ეს აგონებს მელანიას გარდაცვლილ დედას, ამიტომ კარტერს არც კი აქვს მნიშვნელობა. მისი სიკვდილი მხოლოდ მოსაწყენი ყურადღების გადამტანია იმისგან, რისი გაკეთებაც მას ნამდვილად სურს. აღსანიშნავია, რომ ის, რისი გაკეთებაც მას ნამდვილად სურს, ეკლესიის მონახულება და სანთლის დანთებაა, რაც თანაგრძნობას იწვევს მანამ, სანამ რატნერი არ შემოგვაქვს „Amazing Grace“-ის ლაივ ჩანაწერით, რომელიც ისეა დადგმული, რომ ტაში ზუსტად იმ დროს ისმის, როცა მელანია სანთელს ანთებს. გულწრფელად რომ ვთქვათ, არ ვიცი, როგორ შეიძლება მწუხარება უფრო პერფორმატიულად წარმოაჩინო. სანამ ბრალდებების ზვავი მის კარიერას არ დაანგრევდა, როგორც ჩანს, ბრეტ რატნერის ყველაზე დიდი წვლილი კინოს ისტორიაში ის იყო, რომ ჯეკი ჩანს და კრის ტაკერს ხელს არ უშლიდა. რეჟისორი, რომელსაც ეგონა, რომ რომან პოლანსკისთვის „საათების პიკის“ ფილმებში კამეოს მიცემა სახალისო იქნებოდა, თავისი კარიერის უმეტესი ნაწილი საშუალოობის ორბიტაზე მოძრაობდა და ეს ორბიტა იშლებოდა. რატნერმა იცოდა, სად დაეყენებინა კამერა — იმ გაგებით, რომ მას ესმოდა, რომ გჭირდება ფართო, საშუალო და ახლო კადრები, რათა რედაქტორს ჰქონდეს რამე სამუშაო — მაგრამ მას არასდროს გამოუვლენია ინტერესი ადამიანის მდგომარეობის მიმართ, ან რაიმე უნარი სინატიფისთვის. ის ჟანრის რიგითი წარმომადგენელია და ის უნიკალურად შეუფერებელია ნებისმიერი სახის დოკუმენტური ფილმის გადასაღებად. რატნერს მიეცა, როგორც ჩანს, უპრეცედენტო წვდომა პირველი ლედის შინაგან სამყაროზე, მაგრამ როდესაც ის საბოლოოდ სვამს მელანიას პირად შეკითხვას — ამ ფილმის ჯოჯოხეთური ხანგრძლივობის უსასრულობის შემდეგ — ერთადერთი, რისი კითხვაც მას შეუძლია, არის ის, თუ ვინ არის მისი საყვარელი მუსიკოსი. ის ამბობს მაიკლ ჯექსონს. (ამას უბრალოდ წამით დავტოვებ ასე.) სამწუხაროდ, ეს ნიშნავს, რომ ახლა იძულებულები ვართ მოვისმინოთ მელანია ტრამპი და ბრეტ რატნერი, ცუდად, შეიძლება დავამატო, სპონტანურ დუეტს „Billie Jean“-ს. რატნერი რეალურად ყვირის: „მელანიასთან ერთად Carpool Karaoke-ს ვაკეთებთ?!“, თითქოს მან ცნობილ ადამიანთან ერთად მანქანით მგზავრობა მოიგო მარცვლეულის ყუთის უკანა მხრიდან, ნაცვლად იმისა, რომ კინემატოგრაფიული ან ისტორიული ღირებულების დოკუმენტური ფილმი გადაეღო. ისევ და ისევ, რატნერს მელანია ტრამპთან უფრო მეტი ქიმია აქვს, ვიდრე მის ქმარს. ვიმეორებ, რატნერს უპრეცედენტო წვდომა ჰქონდა, და მაინც მან ვერ იპოვა დონალდსა და მელანია ტრამპს შორის ვერც ერთი ურთიერთობა, სადაც ისინი ერთმანეთით დაინტერესებულნი ჩანან. პირველად, როდესაც პრეზიდენტის ხმას გვესმის, ის დარეკავს, რათა არჩევნების შედეგებზე ისაუბროს. მელანია ამბობს, რომ არ უყურებია. შემდეგ ის უსიცოცხლო მზერით შორს იყურება, სანამ პრეზიდენტი თავის საოცარობაზე ლაპარაკობს. შემდეგ ის ყურმილს კიდებს, მოწყვეტილი ჩანს. და ეს არის დოკუმენტური ფილმი, რომელმაც ისინი კარგად უნდა წარმოაჩინოს. როგორც ჩანს, მელანია ტრამპს დიდი კონტროლი აქვს ამ პროდუქციაზე. ის თავად ახმოვანებს ფილმს, გვაწვდის ინტიმურ ინფორმაციას იმის შესახებ, თუ როგორ გრძნობს თავს ნებისმიერ მომენტში. რაც კარგია, რადგან მისი ყურებით ამას ვერასდროს მიხვდებოდით. თუმცა, მისი მოსმენითაც ვერასდროს მიხვდებოდით. ის გვაწვდის ყველაზე უსიცოცხლო, მონოტონურ გახმოვანებას ჰარისონ ფორდის განზრახ საშინელი ვოისოვერის შემდეგ „Blade Runner“-ის თეატრალურ ვერსიაში. როგორც ჩანს, რატნერმა მხოლოდ რამდენიმე სხვა ადამიანი გამოკითხა, და ისინი უმეტესად მოდის დიზაინერები და ინტერიერის დეკორატორები არიან. ჩვენ დიდ დროს ვატარებთ მელანია ტრამპთან ერთად, როდესაც ის მუშაობს თავის საინაუგურაციო კაბებზე. გაცილებით ნაკლებ დროს ვატარებთ, როდესაც ის მსოფლიო ლიდერებთან ურთიერთობს ბავშვების დახმარების მცდელობაში — რაც ძირითადად საფრანგეთის პირველი ლედისთვის იმის კითხვას მოიცავს, თუ რას აკეთებს ამის შესახებ — მაგრამ ასევე ძალიან, ძალიან მოკლე ნუგეშს სთავაზობს ყოფილ მძევალს, რომელიც იმედოვნებს, რომ გაათავისუფლებს ქმარს. უმეტესად რატნერი ურჩევნია მის ფეხსაცმელებს უყუროს. „მელანიას“ სიუჟეტური რკალის ყველაზე ახლო მსგავსება მაშინ სრულდება, როდესაც ის საბოლოოდ იხსნის მაღალქუსლიან ფეხსაცმელს დილის 2 საათზე, ინაუგურაციის დღეს. აუდიტორიამ რეალურად შვებით ამოისუნთქა. ვფიქრობ, მეტი არაფერი იყო, რაზეც შეიძლებოდა დაჭერა, თუმცა ზოგიერთმა რამდენჯერმე დაიყვირა „USA! USA!“. (ჰო, ეს ის ქვეყანაა, რომელშიც ვცხოვრობთ, კარგი. კარგად ნათამაშებია.) „მელანია“ არის სრულმეტრაჟიანი ფილმის ვერსია იმ საქორწინო ვიდეოსი „რეალურ სიყვარულში“, სადაც მეჯვარე მთელი ღონისძიების განმავლობაში შეპყრობილი იყო პატარძლის გადაღებით. ინაუგურაციის ღამის დასრულებისას დონალდ ტრამპი ტოვებს მელანიას და რატნერს და თავის საქმეებზე მიდის...