რედაქტორის შენიშვნა: ქვემოთ მოცემული ტექსტი შეიცავს სპოილერებს სერიალ „ბრიჯერტონის“ მე-4 სეზონის პირველი ნაწილიდან. პირდაპირ რომ ვთქვათ: მუშათა კლასის გარეშე, „ბრიჯერტონი“ ვერ იარსებებდა. ეს აშკარა ფაქტია, რომელიც იგულისხმება იმ სცენებში, სადაც მსახურები სადილის თეფშებს ალაგებენ ან დეკორაციებს კიდებენ, თუმცა ის ფონად რჩება, შეუმჩნეველი და დაუფასებელი. მსახურები მხოლოდ დეკორაციის ნაწილები ან ოჯახის საიდუმლოებების „რეზონატორები“ არიან, მათ იშვიათად აღიქვამენ ინდივიდებად. მე-4 სეზონი საბოლოოდ თამამ ნაბიჯს დგამს და სოფი ბეკის (იერინ ჰა) წარდგენით, მაღალი საზოგადოების სამყაროს კარს აღებს, რაც ნათელს ჰფენს იმ ფენას, რომელიც „ტონის“ სიმძიმეს ზიდავს. ეს არ არის პირველი შემთხვევა, როდესაც „ბრიჯერტონი“ კლასობრივი დაყოფის იდეას ეხება. მის სპინ-ოფ სერიალში, „დედოფალი შარლოტა: ბრიჯერტონის ისტორია“, დედოფლის (გოლდა როშეუველი) ყველაზე ერთგულ მსახურს, ბრიმსლის (სემ კლემეტი და ჰიუ საქსი), საკუთარი საიდუმლო, გულახდილი სასიყვარულო ისტორია აქვს. ამ ამბავში გაშლილია ის მსხვერპლი, რასაც ის საკუთარი პოზიციის შესანარჩუნებლად სწირავს, დაწყებული სამეფო ოჯახის საყვარელ ადამიანებზე წინ დაყენებიდან, დამთავრებული სამეფო პირის უკან ხუთი ნაბიჯით სიარულის მორჩილებით. თუმცა, სოფი გზას უკაფავს „ბრიჯერტონს“, რათა მთლიანობაში გამოიკვლიოს ძალაუფლების დისბალანსი არისტოკრატიასა და მომსახურე პერსონალს შორის, რითაც სამუდამოდ ცვლის მაყურებლის წარმოდგენას მაღალ საზოგადოებაზე. სოფის ურთიერთობა ბენედიქტთან (ლუკ ტომპსონი) „ბრიჯერტონის“ კლასობრივი დაყოფის კვლევის მთავარი აქცენტია. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ზოგადად აკრძალული რომანის ტროპის კიდევ ერთ ვარიანტად არის მიჩნეული, სოფი მუდმივად ისმენს სხვა მსახურების გაფრთხილებებს, რომ იცოდეს თავისი ადგილი და გაითვალისწინოს ჯენტლმენის საყვარლად ქცევის დამღუპველი შედეგები. ეს ამბავი გულისხმობს როგორც სოციალური მობილობის ნაკლებობას, ისე მთელი დემოგრაფიული ჯგუფის აღქმულ უღირსობას, რაც გარკვეულწილად მათ გონებაშიც არის ჩაბეჭდილი. ბევრი მსახური ისეთი ნამდვილი რწმენით წარმოთქვამს სიტყვებს სოციალური სტრუქტურების შესახებ, რაც მეტყველებს რეგენტის ეპოქის კლასობრივი წეს-ჩვეულებების ძალაზე. თუმცა, სოფის პოზიცია „ბრიჯერტონში“ უნიკალურია იმით, რომ ის დიდგვაროვნის ფარული, უკანონო შვილია. ის ორი მარგინალიზებული ჯგუფის – მუშათა კლასისა და ქალების – კვეთაზე იმყოფება და, შესაბამისად, შეუძლია თანაუგრძნოს მათ გასაჭირს. „ბრიჯერტონების“ მასკარადის დროს, ის ბენედიქტს თვალს უხელს იმ თავდადებულ ქალებზე, რომლებსაც ის ზიზღით უყურებს, და იმაზე, თუ რამდენად ბევრს ემზადებიან ისინი „საქორწინო ბაზრისთვის“, რითაც ჯეინ ოსტინიც კი იამაყებდა. მისი კომენტარები იმპლიციტურად პარალელებს ავლებს მსახურებსა და მაღალი საზოგადოების ქალებს შორის — ეკონომიკური და სოციალური ძალაუფლების მოპოვება მხოლოდ უფრო პატივცემულ ოჯახებთან დაკავშირებით არის შესაძლებელი, იქნება ეს ქორწინებით თუ შრომით. სოფი თავად განიცდის ამ ცვლილებას, როდესაც ის „ბრიჯერტონების“ ოჯახში იწყებს მუშაობას, მიუხედავად ჭორებისა, რომლებსაც მისი დედინაცვალი (ქეთი ლეუნგი) „ტონში“ ავრცელებს, მაგრამ სერიალში, სოფის ისტორია შეზღუდულია სოციალური მობილობისა და სხვადასხვა კლასის წარმომადგენლების რომანში არსებული ძალაუფლების დისბალანსის თემებით (სადაც მისი საიდუმლო იდენტობა შეიძლება შემოვლით გზად იქცეს); მისი ნამდვილი ძალა მუშათა კლასის „ფანჯარაა“. როგორც ცენტრალური პერსონაჟი, ის იწყებს მუშათა კლასის გაადამიანურების პროცესს, საფუძველს უყრის სხვა მსახურებს, რომ საკუთარი ხმა იპოვონ, და ამავდროულად წინ სწევს სერიალის რიტორიკას სამართლიანი ანაზღაურებისა და უხილავი შრომის შესახებ. Netflix-ის პოპულარული რომანტიკული სერიალი უკვე განახლდა მე-5 და მე-6 სეზონებზე, მე-4 სეზონის გამოსვლამდე. „ბრიჯერტონის“ მე-4 სეზონის, პირველ ნაწილში, მუშათა კლასის დისკურსის საუკეთესო მაგალითია მოახლეების „ომები“. სოფის გათავისუფლების შემდეგ, ლედი არამინტა სხვადასხვა ოჯახიდან მოახლეებს „იპარავს“, რაც დეფიციტსა და მთელი „ტონის“ მასშტაბით პანიკას იწვევს. „ბრიჯერტონის“ მიდგომა ამ სიუჟეტთან კომიკურად შეიძლება შეფასდეს, მაგრამ ისეთი შენიშვნებიც კი, რომ ქალბატონები კაბებში ეხლართებათ, რადგან არავინაა მათი შემკერავი, მეტყველებს იმაზე, თუ რამდენად არის დამოკიდებული მაღალი საზოგადოება მუშათა კლასზე უმარტივესი დავალებების შესასრულებლად. ამავდროულად, დედოფლის მიერ ამ „ომების“ უმნიშვნელოდ მიჩნევა ხაზს უსვამს იმ წინააღმდეგობას, თუ რამდენად განუყოფელია მუშათა კლასი და რამდენად უხილავია ის. უხილავი შრომის საკითხის განათების პარალელურად, „ომები“ მოახლეებს საკმარის ბერკეტს აძლევს, რომ დამსაქმებლებისგან შეღავათები მოითხოვონ ან სხვა შესაძლებლობები მოძებნონ. ეს ბრწყინვალედ არის ნაჩვენები მისის ვარლის (ლორენ ეშბორნი) მიერ, რომელიც ლედი ფეზერინგტონს (პოლი უოკერი) ხელფასის მომატებას სთხოვს, შემდეგ კი უარყოფის იმედგაცრუებასა და ნახევრად გულწრფელ კომპენსაციად ძველი კაბების მიღების შემდეგ მიდის. ეშბორნის გულშემძვრელი შესრულება ასახავს იმ მომენტს, როდესაც აცნობიერებ, რამდენად დაუფასებელია შენი შრომა და ფხიზელ გაგებას იმ ძალაუფლების დისბალანსისა ურთიერთობაში, რომელიც, როგორც ჩანს, კეთილსინდისიერებაზე იყო აგებული. ასე რომ, საქორწინო ბაზარზე მყოფი ქალების მსგავსად, მისის ვარლი ახალ სამსახურს პოულობს სხვა ოჯახში – ამ შემთხვევაში, ლედი არამინტასთან – ეკონომიკური შესაძლებლობისთვის. ეს მნიშვნელოვანი ამბები არ იარსებებდა, რომ არა სოფის პერსონაჟი, რომელიც მე-4 სეზონში ხიდი ხდება ამ ორ სამყაროს შორის. მუშათა კლასი დიდწილად უხილავი რჩებოდა „ბრიჯერტონში“ სამი სეზონის განმავლობაში, მაგრამ წელს, ფოკუსის ცვლილება ახალ შესაძლებლობებს ხსნის.