იგი იწყება მოციმციმე გამოსახულებებით. ჩარლი XCX მოძრაობს, ცეკვავს და ტრიალებს ბნელ გარემოში, განათებული და დამუშავებული მაქსიმალური ეპილეფსიური ეფექტისთვის. ნეონ-მწვანე ლაქები იჭრება კადრში. ეს არის Brat-ის ესთეტიკა. შემდეგ ყველაფერი სრულდება. გადაღება დამთავრებულია და ერთადერთი კითხვა რჩება: შეუძლია თუ არა მას ამის ხელახლა გაკეთება? შეუძლია თუ არა ჩარლის გაგრძელება? ეს არის „მომენტის“ მთავარი კითხვა – რეჟისორ ეიდენ ზამირის ახალი მოკუმენტური ფილმი, რომელიც თავად ჩარლი XCX-ის იდეას ეფუძნება. სავარაუდოდ, მოქმედება 2024 წელს, მისი Brat ტურის წინა კვირების განმავლობაში ვითარდება. ფილმი სატირული ხედვით აანალიზებს პოპ-კულტურის სენსაციად ქცევის სტრესსა და აბსურდულობას. იდეა გონივრულია, ის სადღაც რობ რეინერის „ეს არის Spinal Tap“-სა და კეისი აფლეკისა და ხოაკინ ფენიქსის „მე ისევ აქ ვარ“-ს შორის არსებობს, რომელსაც ფილმშიც ვხვდებით. ჩარლი, რომელიც საკუთარი თავის ერთგვარ ვერსიას თამაშობს, ვარსკვლავობის ნიღაბს ხდის, რათა დასცინოს ამ ცირკს, მაგრამ ასევე საკუთარ როლს მასში. თუკი ეს არ არის მთლად მძაფრი ავტოპორტრეტი, ის მაინც გულწრფელია იმ შეუძლებელ დაძაბულობასა და მოთხოვნილებებზე, რაც თან ახლავს უეცრად მასიური, კორპორატიული მანქანის პასუხისმგებლობაში მოხვედრას – მანქანის, რომლის მოტივატორები (კარგის განადგურება, „ფანების“ ერთგულ მომხმარებლებად ექსპლუატაცია, ცუდი აქტორების ტოლერანტობა) ეწინააღმდეგება მის ხელოვნებას. Brat Summer სამუდამოდ ვერ გაგრძელდება, მაგრამ რა მოხდება, თუკი შეძლებს? უნდა გაგრძელდეს? და თუ არა, შეუძლია თუ არა ჩარლის ეფექტურად მოკლას ის? ყველაზე მთავარი, სურს თუ არა მას ეს? თუ ეს სერიოზული იდეების კარგ და კომპლექსურ კვლევად ჟღერს, ეს იმიტომ, რომ ასეა. თუმცა „მომენტი“ ასევე კომედიაა, და სამწუხაროდ, ის ერთ-ერთია, რომელსაც ცოტა სიცილი ახლავს. არის რამდენიმე ხითხითი და ერთი მაინც ამაღლებული ხუმრობა, მაგრამ ფილმის სიმძიმის ხაზგასმა ხშირად ეწინააღმდეგება მის კომედიურ მგრძნობელობას, რომელიც საუკეთესო შემთხვევაში არმანდო იანუჩის პოლიტიკურ სატირებს „The Thick of It“ და „Veep“ ჰგავს, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც სცენები ჩარლის გაწამებულ პერსონალს ეხება. ისინი მუდმივად იბრძვიან ყურადღებისა და კონტროლისთვის, რადგან მისი კარიერა წლების შემდეგ, რაც ის თითქმის „It Girl“ იყო, სტრატოსფეროში იჭრება. სწორედ აქ არის ფილმი ყველაზე ზუსტი, ის აღწერს ფენომენის მართვის მანიას, როგორც ფუნდამენტურად კომედიურ წამოწყებას. მაშასადამე, ფილმს ხელს უშლის არა ინტელექტის ან ოსტატობის ნაკლებობა – ზამირი შესანიშნავი მუსიკალური ვიდეოების რეჟისორია, ფილმი კი ცნობილი ოპერატორის შონ პრაის უილიამსის მიერ არის გადაღებული – არამედ ჩარლის მხრიდან დისტანციის ნაკლებობა. ეს ბუნებრივია და შესაძლოა მოსალოდნელიც. სინამდვილეში, „მომენტის“ მრავალი ყველაზე გამჭრიახი ელემენტი სწორედ ჩარლის მკვეთრი დაკვირვებებიდან მომდინარეობს საკუთარ გამოცდილებაზე. მისი მზარდი შფოთვა, დეპრესიაში გადამავალი მთელი ფილმის განმავლობაში, მაგალითად, არ არის წარმოდგენილი, როგორც უბრალო თავის შეცოდება. პირიქით, ჩარლი საკუთარ თავს გულისხმობს, რაც მიუთითებს იმაზე, რომ მისი უეცარი გაშვება მონოკულტურის იმ ნარჩენებში, რაც დარჩა, ასევე პარალიზებელი იყო. პარალიზება კი პრობლემაა, როცა ამდენი ადამიანი შენზეა დამოკიდებული. იმის ნაცვლად, რომ ფილმი ბოროტ ხმის ჩამწერ ლეიბლსა და კორპორატიულ სპონსორებზე ყოფილიყო, რომლებიც ცდილობენ მის გაკონტროლებას, „მომენტი“ რეალურ პრობლემას თავად ჩარლიში პოულობს. ამდენად გადატვირთული, ის იშვიათად იღებს რაიმე გადაწყვეტილებას, მუდმივად გადასცემს პასუხისმგებლობას თავის პერსონალსა და სხვებს, რომლებიც ცდილობენ შეასრულონ როგორც ჩარლი პიროვნების, ისე ჩარლი ბიზნესის მოთხოვნები. როდესაც ფილმი იპოვის იუმორს, ეს თითქმის ყოველთვის მისი პერსონაჟების წრეში ხდება, რომლებსაც ისეთი კომიკოსები თამაშობენ, როგორებიც არიან ქეით ბერლანტი და ჯეიმი დემეტრიუ. ჭკვიანური ქასთინგი სხვაგვარადაც ამართლებს, მაგალითად, როზანა არკეტი ხმის ჩამწერი ლეიბლის აღმასრულებელ დირექტორად. შემდეგ არის ვარსკვლავების კამეოები, რომლებიც საკუთარ თავს თამაშობენ. სცენები რეიჩელ სენოტთან, კაილი ჯენერთან, ჯულია ფოქსთან და სხვებთან სასიამოვნო გასართობია და ხანდახან სიცილსაც იწვევს, თუმცა მეტის იმედი იქნებოდა. თუ „მომენტს“ რაიმე გადამრჩენი თვისება აქვს, როგორც კომედიას, ეს ალექსანდერ სკარსგარდის ქასთინგია დოკუმენტალისტის როლში, რომელიც Brat ტურის საკონცერტო ფილმის გადასაღებად არის დაქირავებული. სკარსგარდი უცხო არ არის კომედიისთვის – ის „ზულენდერში“ მონაწილეობდა – მაგრამ დროთა განმავლობაში ის კიდევ უფრო მოხერხებული გახდა, იქამდე, რომ ახლა უბრალოდ დგომითაც კი შეუძლია იყოს სასაცილო. მსახიობის შესანიშნავი მაგალითი, რომელსაც ზუსტად ესმის, რამდენად კარგად გამოიყურება და რამდენად სულელური შეიძლება იყოს ეს თითქმის ნებისმიერ ნორმალურ კონტექსტში. მისი დაბალყელიანი მაისურები და პუკა-ნაჭუჭის ყელსაბამები ალუბალია ნამცხვარზე პერსონაჟისთვის, რომლის სასაცილოდ ცუდი იდეები და კონტროლის მოთხოვნილება ქაოსს იწვევს ჩარლის ახლო წრეში. ყველაზე მეტად დაზარალებულია ჩარლის გამოგონილი საუკეთესო მეგობარი და კრეატიული დირექტორი, სელესტი, რომელსაც ჰეილი ბენტონ გეიტსი თამაშობს. ის თავისთავად სასაცილოა, მაგრამ ასევე შესანიშნავი კონტრასტია ჩარლისთვის, რადგან ის სულ უფრო მეტად მოწყვეტილი და იმედგაცრუებულია დიდების ვალდებულებებით. ჩარლისა და სელესტს შორის მზარდი განხეთქილება ფილმის ემოციური ცენტრია და მივყავართ მის ყველაზე პირდაპირ მომენტამდე, როდესაც პოპ ვარსკვლავი ყველა თავის დაუცველობას მეგობარს უზიარებს. თუმცა, ეს ყველაფერი ისევ ცოტა მეტისმეტად სერიოზულადაა ნათამაშები, რაც აკნინებს ფილმის სატირულ სიმკვეთრეს სოციალური მედიის ეპოქის გულწრფელობის სასარგებლოდ. მიუხედავად იმისა, რომ გულწრფელობა გამჭრიახია...