„ჩემი მოუხერხებელი სენპაი“: საოფისე რომანის კომედია, რომელიც თავს იმალავს

„ჩემი მოუხერხებელი სენპაი“ არის საოფისე ანიმე, რომელიც ხშირად უარყოფს თავის რომანტიკულ-კომედიურ შეფერილობას, მაშინაც კი, როდესაც ის აშკარაა და მაყურებლის თვალწინ ხდება. ამ სერიალს ყოველგვარი წინასწარი ინფორმაციის გარეშე მივუდექი, ამიტომ გულუბრყვილოდ ველოდი უფრო რეალისტურ ისტორიას ყოველდღიური სამუშაო რუტინისა და სენპაისა და კოჰაის შორის ჩამოყალიბებული ურთიერთობების შესახებ. ეს მოლოდინი პირველი ეპიზოდის ბოლოსვე არასწორი აღმოჩნდა. მოთხრობა ნაკლებად გახდა ორი ზრდასრული ადამიანის ამბავი, რომლებიც სამსახურში გვერდიგვერდ ცდილობენ მუშაობას, და იქცა „გოგონა ხვდება ბიჭს“ ტიპის ისტორიის კიდევ ერთ ვარიაციად. ეს ცოტა იძულებითი ჩანს, მაგრამ მაინც კარგადაა მოთხრობილი, რაც დიდწილად მისი მოუხერხებელი ტიტულოვანი პერსონაჟის დამსახურებაა. ანიმე მოგვითხრობს აზუსა კანავაზე, რომელიც თავის სამუშაო ადგილზე ყველა გაგებით „გოგო-ბოსია“. ის მენეჯერია, რომლის შრომა და თავდადება კოლეგების პატივისცემას იმსახურებს. მაგრამ ზოგჯერ ეს შიშსაც იწვევს, რადგან კანავას ზედმეტად სერიოზული ბუნება მის მომთხოვნ, ზოგჯერ კონფრონტაციულ მხარეს ავლენს. კანავასთვის მუშაობა ერთადერთია, რაც კარგად გამოსდის, რაც იმას ნიშნავს, რომ სწორად სოციალიზაციის უნარი მას არ გააჩნია; მას შეუძლია შეუდარებელი PowerPoint პრეზენტაციის მოწყობა, მაგრამ არ იცის, როგორ დაპატიჟოს კოლეგები სასმელზე. ოფისში ახალი თანამშრომელი, იუუ კამეგავა, იწყებს მუშაობას და კანავა მოულოდნელად იძულებულია, მასთან ერთად იმუშაოს და დრო გაატაროს. ჩვენი ორი მთავარი გმირი ყველანაირად ცდილობს სიმშვიდის შენარჩუნებას და ურთიერთობის საწყის ეტაპზე ის პროფესიონალური და მეგობრული ჩანს. მაგრამ ჩვენი გმირები საპირისპირო სქესის წარმომადგენლები არიან და რადგანაც ერთმანეთთან ამდენ დროს ატარებენ, მათში ფარულად იწყებს გრძნობების განვითარებას. ვაღიარებ, კანავა კამეგავაზე მეტად მომეწონა. იმის გამო, რომ ის მთავარი პერსონაჟია, მასსა და მის ორმაგ პიროვნებას ცოტა მეტი დრო ეთმობა. ის, თუ როგორ უწევს მას ოფიციალურობისა და არაოფიციალურობის შეთავსება, მას კიდევ უფრო მიმზიდველს ხდის. ანიმე ძალიან ჭკვიანურად გაურბის კანავას ისეთ პერსონაჟად ქცევას, რომელიც A) იმდენად მტკიცედ ცდილობს პროფესიონალად დარჩენას, რომ არასასიამოვნო ხდება, ან B) იმდენად მოუხერხებელ ჭკუასუსტად, რომ სხვა უაზრო ანიმე გოგონად იქცევა, რომელიც მხოლოდ „მოე“ ქულების დასაგროვებლადაა შექმნილი. არა, კანავა კონტროლს ინარჩუნებს; მისი უუნარობა სწორად სოციალიზაციისა, არასოდეს გადადის სამსახურში საკუთარი თავის მართვის უუნარობაში. მისი ყურება ყოველთვის სასიამოვნოა, და მისი მოუხერხებელი, მაგრამ ნაცნობი ბუნება ამ შოუს ჩემთვის გამორჩეულს ხდის. ამასობაში, მამაკაცი კამეგავა ცოტა ნაკლებად მომეწონა. მაინც გინდა, რომ ის ახალ სამუშაო ადგილზე მოერგოს და კანავა-სენპაისთან ჯანსაღი, უპრობლემო ურთიერთობა შეინარჩუნოს, მაგრამ ის ზედმეტად ცდილობს ამის სურვილს, უფრო მეტად ვიდრე მაყურებელი. ის ყველაფერს აკეთებს კანავას დასახმარებლად: რჩება ზეგანაკვეთურ სამუშაოზე, მიაცილებს კანავას წვიმაში და ერთხელ დედასთან შეხვედრის მოწყობაშიც კი დაეხმარა. კამეგავა სრულყოფილი კოჰაი და რომანტიკული ინტერესია, შესაძლოა, ზედმეტად სრულყოფილიც კი. მიუხედავად იმისა, რომ ის კარგად ერწყმის კანავას პიროვნებას, ის უფრო ფუნქციურია, ვიდრე პიროვნული. შოუს ბუნება მოითხოვს, რომ კამეგავა ყოველთვის ულტრა-მხარდამჭერი მამაკაცი იყოს; ამის დასტურად, ერთ მომენტში ის კანავას მიუბრუნდება და ეუბნება: „შესაძლოა, შენი უმცროსი ვარ, მაგრამ მე ასევე კაცი ვარ.“ ეს არის საოფისე ანიმე, რომელიც სამუშაოს უფრო ფონად იყენებს, ვიდრე მთავარ თემად. კანავა და კამეგავა მაინც ერთად ასრულებენ საოფისე საქმეს და სამუშაოს შემდეგ კოლეგებთან ერთად სასმელზე წასვლისთვისაც პოულობენ დროს. თუმცა, ეს ასპექტი ხანდახან იკარგება, რათა უფრო მეტად ფოკუსირება მოახდინოს სიუჟეტის რომანტიკულ მხარეზე, რომელიც, როგორც ჩანს, ზედმეტად მოუთმენლად ცდილობს თავისი არსებობის გამოვლენას. ვგულისხმობ, მართლა სჭირდებოდათ მათ მეოთხე ეპიზოდისთვის ერთად სანაპიროზე წასვლა? უცნაური ის არის, რომ შოუ ამას აკეთებს და ამავდროულად რატომღაც ძირს უთხრის რომანტიკულ ნარატივს, ამტკიცებს, რომ კანავა და კამეგავა ანიმეს უმეტესი ნაწილის განმავლობაში „უბრალოდ მეგობრებად“ რჩებიან, მიუხედავად იმისა, რომ მათი დიალოგი და მოქმედებები საპირისპიროს მეტყველებს. წყაროს მასალა ჯერ არ მაქვს წაკითხული, ამიტომ არ ვარ დარწმუნებული, რამდენად არის ეს განწყობები მანგაშიც ხაზგასმული. თუმცა, ჩემში არის ნაწილი, რომელსაც სურს, რომ ანიმე უფრო მეტად ფოკუსირებულიყო კამეგავასა და კანავას კოჰაი-სენპაის ურთიერთობაზე, სანამ გადაწყვეტდა, რომანტიკული ასპექტები იმაზე მეტად აშკარა გაეხადა, ვიდრე თავიდან იყო საჭირო. მიუხედავად ამისა, უნდა ვაღიარო, რომ რომანი მუშაობს. ჩვენი ორი მთავარი გმირი საკმაოდ სასიამოვნოა და ორივე სერიოზულად ეკიდება თავის საქმეს საკუთარი უნიკალური გზებით. მათი „ნერდული“ ბუნება მათ ბევრ საერთოს აძლევს; ადრევე ირკვევა, რომ კანავა დიდი გეიმერია, ხოლო კამეგავას უყვარს პლასტმასის მოდელებისა და გუნპლას აწყობა. მათი ურთიერთობები დამაჯერებლად ღრმავდება, მაშინაც კი, როდესაც ნარატივი ბოლომდე ცდილობს დაგვარწმუნოს, რომ ისინი „უბრალოდ მეგობრები“ არიან, სანამ ბოლოს, შობის დღესასწაულზე, ერთად პაემანზე წავლენ, რათა მეგობრობაზე მეტი გახდნენ. გვერდითი შენიშვნა: დადებითია ის ფაქტი, რომ „ჩემი მოუხერხებელი სენპაის“ ბოლო ეპიზოდი შობამდე ერთი კვირით ადრე გავიდა ეთერში. მე ის დღესასწაულების დასრულების შემდეგ ვუყურე და დარწმუნებული ვარ, განწყობა შეუდარებელი იქნებოდა, დროულად რომ მენახა. საუნდტრეკი სასიამოვნოა. თეორიულად, ის დიდად არ განსხვავდება სხვა ანიმეებში გამოყენებული მუსიკისგან.