ჩილეს კინო და ტელევიზია: მზარდი გლობალური მოთამაშე ბერლინალეზე

ჩილე აგრძელებს თავის პოზიციების გამყარებას ლათინური ამერიკის მსხვილ მოთამაშეებთან შედარებით, გაცილებით აღემატება იმას, რასაც მისი ზომა (მოსახლეობა 19.7 მილიონი) გვთავაზობს, და წარმოდგენილია ისეთივე დონეზე, როგორც მექსიკა და ბრაზილია. წელს, ბერლინის კინოფესტივალზე, ჩილე სამი ფილმითა და სამი სერიალით არის წარმოდგენილი – რომელთაგან გამორჩეულია Prime Video-ს ამბიციური, 8-ეპიზოდიანი საოჯახო საგა „სულების სახლი“ – ასევე EFM-ზე სხვადასხვა პროექტით. „ჩვენ გვჯერა, რომ ეს არის ყველაზე მნიშვნელოვანი – ან ყველაზე დიდი – ჩილეს წარმომადგენლობა, რაც კი ოდესმე გვქონია. რა თქმა უნდა, იყო წინა შემთხვევებიც, მაგალითად, როდესაც „გლორია“ იყო წარმოდგენილი და ჩვენ დიდი ჯილდო მივიღეთ, ასევე სხვა ფილმებთან ერთად“, – ამბობს დიეგო რუგიე, ჩილეს კინო და ტელეპროდიუსერების ასოციაციის (APCT) ახალი პრეზიდენტი. ფილმების ტროიკას სათავეში უდგას Netflix-ის „ჩემი საკუთარი შვილი“ (A Child of My Own), ორგზის ოსკარის ნომინანტი მაიტე ალბერდის („მოლი აგენტი“ და „მარადიული მეხსიერება“) ნამუშევარი, რომელმაც თავისი დოკუ-ფანტასტიკური ჰიბრიდი მექსიკაში გადაიღო. თავის გამოცდილებაზე საუბრისას, ის Variety-ს ეუბნება: „ეს მშვენიერი იყო, რადგან იქ უზარმაზარი ინდუსტრიაა და იდიოსინკრაზიები გარკვეულწილად ჩილეს მსგავსია“. ბერლინალეს გვერდით სექციაში „პერსპექტივები“ მონაწილეობს „წითელი ანგარი“ (Red Hangar / Hangar Rojo), დოკუმენტალისტ ხუან პაბლო სალატოს მხატვრული ფილმის დებიუტი. ეს კოპროდუქცია, რომელშიც ჩართულია ჩილეს Villano Prods., არგენტინის Brava Cine და HD Argentina, ასევე Rain Dogs, Berta Films და Caravan იტალიიდან, მოწმობს ჩილეს გონივრულ კოპროდუქციულ შესაძლებლობებს. ქვეყნის ბაზრის ზომის გათვალისწინებით, ჩილე წლებია კოპროდუქციებს აწარმოებს. რუგიე აღნიშნავს: „მე მჯერა, რომ ჩვენ მივაღწიეთ სიმწიფის დონეს პროექტების განხორციელების კუთხით. ჩვენ დემონსტრირებული გვაქვს სერიოზულობა, პასუხისმგებლობა და ნიჭი – და ამან კარი გაუხსნა ნდობას. ვფიქრობ, კოპროდუქცია ფუნდამენტურად ნდობას ეფუძნება. როდესაც ბაზრებს ესწრებით, ხვდებით პროდიუსერებს, იწყებთ პროექტების ერთობლივ განვითარებას და ურთიერთობები დროთა განმავლობაში იზრდება. ნდობა ხდება ამ პროდუქციების მამოძრავებელი ძალა. და მე მჯერა, რომ ჩილემ აჩვენა, რომ ის სერიოზული და სანდო პარტნიორია კოპროდუქციებში“. მესამე ფილმი, კოლეჯის კურსდამთავრებულ დიეგო ფუენტესის „მატაპანკი“ (Matapanki), ასევე სრულმეტრაჟიანი ფილმის დებიუტი, დაფინანსდა უნივერსიტეტის ფონდებისა და სხვადასხვა კრაუდფანდინგის პლატფორმებისა და ღონისძიებების ნაზავით, რომლებიც ფილმის პანკ-სულისკვეთებას შეესაბამებოდა, მაგალითად, ცოცხალი კონცერტები და თვითმართვადი აქტივობები, – ამბობს პროდიუსერი ტომას სანტელისესი. მათი შემოქმედებითი პროცესის აღწერისას, ის ამბობს: „ჩვენ გადავიღეთ Canon C300-ზე, შევიმუშავეთ სამუშაო პროცესი, რომელიც საშუალებას გვაძლევდა „დაგვებინძურებინა“ ციფრული გამოსახულება VFX-ის გამოყენებისას. ჩვენ მიზნად ვისახავდით მარცვლოვანი შავ-თეთრი იერსახის მიღებას, როგორც ასლგადაღებულს, დახვეწილს დეტალური, ხელით შესრულებული როტოსკოპირებით, რათა მიგვეღწია ფილმის სასურველი ესთეტიკისთვის“. „იმის გამო, რომ ჩვენი ბაზარი ძალიან მცირეა, ჩვენ დიდად ვეყრდნობით გამომგონებლობასა და კრეატიულობას, რათა წარმოება გავაგრძელოთ“, – კომენტარს აკეთებს რუგიე და დასძენს: „სიმართლე ისაა, რომ ჩვენ მუდმივად ვეძებთ და ყველანი ვცდილობთ, მივაღწიოთ უფრო მეტ და უკეთეს საგადასახადო შეღავათებს, ისეთებს, როგორიც სხვა ქვეყნებს აქვთ. ჩვენ ყოველთვის ვცდილობთ უკეთესი პირობების მიღწევას და ამასობაში დიდად ვართ დამოკიდებული კრეატიულობასა და პროდუქტიულობაზე“. ჩილეს საუკეთესო ინსტრუმენტი კოპროდუქციებისთვის არის IFI აუდიოვიზუალური პროგრამა, – ამბობს ის, – რომელიც იდეალურია ჩილეში დიდი უცხოური ინვესტიციების მქონე პროდუქციებისთვის. „ეს არის ერთგვარი ფულადი დაბრუნება – არა პირდაპირი ფულადი დაბრუნება, მაგრამ ის მსგავს მექანიზმზე მუშაობს. მთავარია, რომ ყველა საწარმოო ხარჯი შეიძლება იყოს დაბრუნებადი, როდესაც საქმე უცხოურ ფულს ეხება“, – განმარტავს ის. მეტროპოლიტენის რეგიონში ან დედაქალაქში გადაღებებისთვის შეიძლება მოითხოვონ ადგილობრივი ხარჯების 30%-იანი ანაზღაურება, ხოლო ქვეყნის დანარჩენ ნაწილში გადაღებებისთვის – 40%-იანი. რამდენიმე წარუმატებელი მცდელობის შემდეგ, ქვეყანამ საბოლოოდ დეკემბერში კინოკომისია შექმნა, რომელსაც ახლა კოორდინატორი იერკო მარტინეს კარერე ხელმძღვანელობს. „ჩილეს გამოცდილება კოპროდუქციებში, მის წარმოუდგენელ ლოკაციებთან ერთად – უდაბნოებიდან თოვლამდე, ზღვა, ტყეები, არაუკანიასა და პატაგონიის რეგიონები – და მაღალკვალიფიციური ტექნიკური ეკიპაჟები, მას იდეალურს ხდის მსხვილი პროდუქციებისთვის. ეს შესანიშნავი მომენტია კინოკომისიის დასაარსებლად და არა მხოლოდ ადგილობრივი პროექტების, არამედ საერთაშორისო პროდუქციების მოსაზიდად გადაღებებისთვის“, – აღნიშნავს რუგიე. „ჩვენ ძლიერი ინდუსტრია გვაქვს, მაგრამ ეს საკმარისი არ არის. კონკურენტუნარიანობის შესანარჩუნებლად და იმ აღიარების მოსაპოვებლად, რასაც ჩილეს აუდიოვიზუალური ნამუშევარი იმსახურებს, ჩვენ ზრდა უნდა გავაგრძელოთ. ნაბიჯ-ნაბიჯ, ჩვენი მიერ შექმნილი პროდუქციები თავისთავად მეტყველებს და გზას უხსნის მომდევნოს“.