არ უნდა იყოს გასაკვირი, რომ ჯგუფი cootie catcher პანდემიის დროს ჩამოყალიბდა. სამი განსხვავებული ვოკალისტის (ბასისტი/ვოკალისტი ანიტა ფაული, გიტარისტი/ვოკალისტი ნოლან იაკუპოვსკი და სინთეზატორისტი/ვოკალისტი სოფია ჩავესი) მეშვეობით, ჯგუფის ტექსტებში შორეულობის განცდა ჭარბობს. ტორონტოული ჯგუფის წყვეტილ ვოკალურ სემპლებში, დამახინჯებულ გიტარის პარტიებსა და Auto-Tune-ით დამუშავებულ ჰარმონიებში გრძნობთ იმ გამოფიტვას, რაც გამოწვეული იყო სახლში გამოკეტვით, ონლაინში ვერტიკალური კონტენტის მილიწამების ყურებით, მაშინ როცა გერჩივნათ გიტარის აღება ან სასეირნოდ გასვლა Rocketship-ის მოსმენით. მათი მუსიკა არ არის შექმნილი იმისთვის, რომ თავი გაგიწმინდოთ, არამედ – აგირიოთ – და ამ პროცესში, ისინი სადღაც თქვენს გონებაში ჩაგისვამენ მელოდიას. „Something We All Got“ სავსეა არაორდინალური ინსტრუმენტალებით, რომლებიც სწრაფად ჩაგივლიან. ელექტრო გიტარები იცვეთება და დეტუნირდება სიმღერების მსვლელობისას, ჯოზეფ შემუნის ცოცხალი დრამის რითმები ებრძვის დაპროგრამებულ ბითებს, ხოლო ჩავესის „სკრეჩები“ 90-იანი წლების პოპ როკის დიჯეებს მოგაგონებთ. მთელი ნამუშევარი ნერვიული და მოუსვენარია, ეს არის ოციან წლებში ყოფნის და ყველაფრის გარკვევის საუნდტრეკი, ჩაწერილი ალბომზე. უფრო სუსტი ჯგუფი დაიკარგებოდა თავის ლეპტოპებში, ციფრულ აბსტრაქციებზე კონცენტრირდებოდა, მაგრამ cootie catcher მტკიცედ რჩება „ტვი“ ჟანრის შესაძლებლობებით მოხიბლული. რამდენიმე რადიო-მზა მომენტის მიუხედავად, ყველაზე დასამახსოვრებელი სიმღერაა „puzzle pop“, რომლის სახელწოდებაც არსებითად შეაჯამებს cootie catcher-ის მთელ არსს, როგორც ამას ვინმე შეძლებდა. მაგრამ თუ cootie catcher არის პოსტმოდერნული პოპ კოლაჟი, რომელიც სადღაც The Vaselines-სა და Disco Inferno-ს შორისაა მოქცეული, „Something We All Got“ ამ აფეთქებული ჟღერადობის კონტრასტს ქმნის სიმღერებით, რომლებიც აღწერს ტიპურ იმედგაცრუებებს საშუალო დონის ურთიერთობების, უცნაური სამსახურებისა და არასანდო მეგობრების გამო. მათი ენა ყოველდღიურია – და ზოგჯერ წყდება „ლა-ებით“, „ოჰ-ებით“ და „აჰ-ებით“ – მაგრამ სამივე ვოკალისტი ახერხებს რეალური იმედგაცრუების გადმოცემას. სიმღერაში „Gingham dress“ ჩავესი გაღიზიანებულია შეხვედრით, რომელსაც რვა თვის შემდეგაც არ იცის, „სად წავა ეს ყველაფერი“; „Straight drop“ კონცენტრირებულია ავტობუსში მტირალი ფაულის იმიჯზე; „No biggie“-ის Pavement-ისებური დაბრკოლება იაკუპოვსკის მოცურებულ ურთიერთობასთან ბრძოლას აჩვენებს. ერთად, ეს სამეული წარმოადგენს გაერთიანებულ, იმედგაცრუებულ პერსპექტივას. თუმცა, ერთი შეხედვით, cootie catcher-ის მელანქოლიის დანახვა შეიძლება რთული იყოს. „Something We All Got“-ის ინსტრუმენტალური ნაზავი ზოგჯერ თავის ტკივილამდე მიმყვან ხმაურად იქცევა. მაგრამ მაშინაც კი, თუ მბრუნავი სინთეზატორების, დამძიმებული ვოკალური რედაქტირებისა და შემთხვევითი გლიჩების გავრცელებამ შეიძლება დაგვიპყროს, ბევრია მყარი კომპოზიციური ოსტატობა, რასაც შეიძლება ჩაეჭიდოთ. „From here to halifax“ მოგვაგონებს This is Lorelei-ის აკუსტიკურ სიმღერებს „ბიტკრაშერის“ გავლის შემდეგ, ხოლო „Pirouette“ არის ფაული და იაკუპოვსკი მათი ყველაზე Pastel-ისებური ფორმით. მანამ, სანამ შემაწუხებელი გიტარის ხაზი მშვენივრად აურევს მთელ განტოლებას, „Puzzle pop“-ს აქვს უკონტროლო ველოსიპედის ენერგია, რომელიც გადართავს „ქაუბელის“ სემპლსა და შემოჭრილ სასტვენს შორის. ის ერთიანდება მცირე ვოკალური სემპლით, რომელიც ავისმომასწავებლად შემთხვევით ამბობს: „მე ვიცი, როგორი ხარ“. ნაკლებად მხიარული, მოქნილი ხელების შემთხვევაში, აქ გაზიარებული იმედგაცრუება და სასოწარკვეთა შეიძლება დამთრგუნველი ყოფილიყო. „Something We All Got“ საკმაოდ სახალისო მოსასმენად რჩება და ეს მხოლოდ ინდიეტრონიკის ექსცენტრიულობის გამო არ არის. გადაფარული ვოკალებსა და გადამკვეთ გრძნობებს შორის, cootie catcher გვაჩვენებს, თუ როგორი შეიძლება იყოს ნამდვილი საზოგადოების განცდა. თუ არსებობს გამოსავალი საშუალო დონის პარტნიორებისა და უინტერესო სამსახურების სერიიდან, რაზეც ფაული, იაკუპოვსკი და ჩავესი მღერიან, ის სტრიქონებს შორის მოიძებნება, სადაც ისინი ყველა ერთად თანაუგრძნობენ ერთმანეთს, ზოგჯერ ჰარმონიაში. [Carpark] ეთან ბეკი არის პიტსბურგში დაბადებული, ბრუკლინში მოღვაწე ჟურნალისტი და კრიტიკოსი, რომელსაც უმუშავია The Washington Post-ისთვის, Public Source-ისთვის, Los Angeles Times-ისთვის და სხვა გამოცემებისთვის. © 2026 Paste Media Group. ყველა უფლება დაცულია.