„დაკარგულები“: რატომ არის სერიალის ყველა სეზონი აღიარებას ღირსი

მიუხედავად იმისა, რომ სერიალი „დაკარგულები“ ხშირად იღებს აღიარებას, როგორც ერთ-ერთი საუკეთესო საპილოტე ეპიზოდის მქონე შოუ, რომელმაც ტელევიზია სამუდამოდ შეცვალა, მისი ყველა სეზონის თანმიმდევრული მაღალი ხარისხი ხშირად შეუმჩნეველი რჩება. სამეცნიერო-ფანტასტიკური სერიალი 2004 წელს გამოვიდა ეთერში და სწრაფად მიიზიდა მაყურებელი „ოკეანის 815“ რეისის თვითმფრინავის კატასტროფის გადარჩენილების ისტორიით, რომლებიც იდუმალ კუნძულზე აღმოჩნდნენ. სერიალის მემკვიდრეობა გართულდა საკამათო ფინალით, რომელიც ფართოდ გაუგებარი იყო და წლების განმავლობაში ხშირად მოიხსენიებოდა, როგორც ერთ-ერთი ყველაზე ცუდი დასასრული ტელევიზიის ისტორიაში. თუმცა, დროთა განმავლობაში, ფინალისადმი დამოკიდებულება თანდათანობით უფრო ხელსაყრელი გახდა და იგივე უნდა ითქვას ყველა ექვსი სეზონის შესახებ, თუნდაც მათზე, რომლებსაც ხშირად აკრიტიკებენ. „დაკარგულების“ ყველა სეზონი გამორჩეულია და ამავე დროს, დიდ ნარატივს დამაკმაყოფილებელ განვითარებასა და შედეგს სთავაზობს. ამაღელვებელი საწყისი სცენიდან დაწყებული, ჯეკ შეპარდის (მეთიუ ფოქსი) და ჯონ ლოკის (ტერი ო'ქვინი) მიერ ლუქში ჩახედვით დამთავრებული, სეზონი 1 ოსტატურად ახერხებს მაყურებლის ჩართვას პერსონაჟებსა და საიდუმლოებებში. წარსული მოვლენების (ფლეშბეკების) დღევანდელ ამბავთან გადაჯაჭვა პერსონაჟებზე ორიენტირებულ ეპიზოდებში, არის ნარატიული შაბლონი, რომელმაც სერიალს წარმატება მოუტანა. ისეთი მიმზიდველი ახალი პერსონაჟების შემოყვანა, როგორებიც არიან ბენ ლაინუსი (მაიკლ ემერსონი) და დეზმონდ ჰიუმი (ჰენრი იან კიუსიკი), რომლებიც სერიალის დანარჩენი ნაწილისთვის გადამწყვეტი გახდნენ, უზრუნველყოფს, რომ სეზონი 2 „მეორე კურსის სინდრომს“ თავიდან აიცილებს. სეზონი 1-ის მდიდარი პერსონაჟების განვითარება და დრამა მომაჯადოებელი რჩება, ლუქი კი სამეცნიერო-ფანტასტიკურ საიდუმლოებებს აძლიერებს. მას შემდეგ, რაც „დაკარგულების“ 1-ელ და მე-2 სეზონებში „სხვების“ იდუმალი საფრთხე განვითარდა, ისინი მე-3 სეზონში წინა პლანზე მოდიან, განსაკუთრებით ბენისა და იდუმალი ჯულიეტ ბერკის (ელიზაბეტ მიტჩელი) გამოჩენით. ისინი ეხმარებიან სერიალის ზოგიერთი უმნიშვნელოვანესი კითხვის პასუხის გაცემაში, ამავე დროს, უფრო ღრმა საიდუმლოებების კარს აღებენ, რომლებიც დასასრულს ამზადებენ. ეს ის სეზონია, სადაც ეპიზოდური ფლეშბეკის სტრუქტურა თითქმის მოსაწყენი ხდება, და სერიალი ამას ჭკვიანურად უმკლავდება, სეზონის ფინალში მომავლის მოვლენებზე (ფლეშ-ფორვარდ) გადასვლით. მე-3 სეზონში ასევე არის მთელი შოუს განმავლობაში საუკეთესო ეპიზოდების სერია: „ბრიგი“ („The Brig“), „კაცი ფარდის მიღმა“ („The Man Behind the Curtain“), „უდიდესი ჰიტები“ („Greatest Hits“) და „სარკის გავლით“ („Through the Looking Glass“) ორივე ნაწილი. მე-4 სეზონი კარგად უმკლავდება ფლეშ-ფორვარდ სტრუქტურას, მაგრამ ზედმეტად არ ეკიდება მას, რაც უკეთესია, რადგან სწორედ აქ არის „მუდმივა“ („The Constant“) – „დაკარგულების“ საუკეთესო ეპიზოდი და სატელევიზიო შედევრი. სატვირთო გემი წარმოადგენს ახალ საიდუმლოს, რომელიც განსხვავდება კვამლის მონსტრისგან, „სხვებისგან“ ან კუნძულზე არსებული ნებისმიერი სხვა რამისგან, და სერიალს როგორც ფასდაუდებელ მოკავშირეებს, ასევე საშიშ ბოროტმოქმედებს სძენს. შემოკლებული სეზონი, ნაწილობრივ WGA გაფიცვის გამო, არანაირი ზიანი არ მიუყენებია, რადგან მე-4 სეზონი თავიდან ბოლომდე დამაჯილდოებელია და უზრუნველყოფს, რომ მთავარი პერსონაჟის სიუჟეტი დაუსრულებელი არ დარჩეს მაიკლ დოუსონის (ჰაროლდ პერინო) დაბრუნებით. მე-5 და მე-6 სეზონებმა წარსულში დიდი კრიტიკა დაიმსახურეს, ძირითადად, პირველის დროში მოგზაურობაზე დიდი აქცენტის გამო, ხოლო მეორეს – იმიტომ, რომ მან ბევრი ფანის სასურველი პასუხი არ გასცა. საბედნიეროდ, ეს აღქმა იცვლება სერიალის ფინალისადმი დამოკიდებულებასთან ერთად. „დაკარგულების“ მე-5 სეზონში დროში მოგზაურობა სინამდვილეში წარმოუდგენლად კარგად მუშაობს, რადგან ის აუცილებელ ინფორმაციას გვაწვდის კუნძულის წარსულის შესახებ, ამავე დროს, ცენტრალურ პერსონაჟებსა და მათ მიმდინარე მოგზაურობებს ამ ისტორიის გულში ათავსებს. ბევრ პერსონაჟს ასევე ეძლევა მეტი სივრცე განვითარებისთვის, ჯერ იმათი დაყოფით, ვინც კუნძულზე არიან და ვინც არა, შემდეგ კი იმათი, ვინც 1970-იან წლებში არიან ჩარჩენილები და ვინც აწმყოში. შეუძლიათ თუ არა მათ წარსულის შეცვლა და ამაზე შოკისმომგვრელი პასუხები, ზრდის დროში მოგზაურობის ფსონებს. „დაკარგულების“ მე-6 სეზონი არ იძლევა ყველა პასუხს, რაც ფანებს უნდოდათ, მაგრამ ის პასუხობს ყველაზე დიდ კითხვებს, აკავშირებს ამბავს სრულ წრედ და ტოვებს საკმარის ინფორმაციას უფრო ბუნდოვანი სიუჟეტური ხაზების ასახსნელად. ფლეშ-საიდვეის სტრუქტურა გამაგრილებელი საშუალებაა ნარატიული სტრუქტურის ბოლოჯერ შესაცვლელად, მაგრამ რაც მთავარია, ის უფრო ღრმა მიზანს ემსახურება, რომელიც პატივს მიაგებს პერსონაჟების რკალებსა და თემებს, რომლებიც შოუს დასაწყისიდანვე წინა პლანზე იყო. მე-6 სეზონის უკეთ გაგება და დაფასება სერიალის ფინალს სხვა შუქზე აყენებს, რის გამოც ის აღარ არის ის საყოველთაოდ გალანძღული ბოლო სეზონი, როგორიც ოდესღაც იყო პოპულარულ კულტურაში.