საინტერესოა, თუ რამდენად იშვიათად მოიხსენიება კინემატოგრაფიულ საუბრებში რეჟისორების ჟან-პიერ ჟენესა და მარკ კაროს 1995 წლის სტიმპანკ ფანტაზია „დაკარგული ბავშვების ქალაქი“. 1995 და 1996 წლებში (და ვაღიარებ, ეს მხოლოდ ანეგდოტურია) კოლეჯის საერთო საცხოვრებლების ოთახების მნიშვნელოვან ნაწილში ამ ფილმის პოსტერები ეკიდა, ხოლო ბევრ მარადას სტუდენტს მისი VHS ასლი ჰქონდა. 90-იანი წლების თინეიჯერებს უყვარდათ ფილმის შთამბეჭდავი ესთეტიკა, ზღაპრის მსგავსი თხრობა და უცნაური შესრულება, განსაკუთრებით ღირსეული რონ პერლმანისგან. ფილმი მოკლედ გადიოდა შუაღამის ჩვენებებზეც და ზოგადად, კარგად იყო დასწრებული (ყოველ შემთხვევაში, იმ ჩვენებებზე, რომლებსაც მე დავესწარი). მაგრამ შემდეგ, რაღაც მომენტში, ეს შეიცვალა. ახალმა თაობამ ფილმი არ აიტაცა და „დაკარგული ბავშვების ქალაქი“ დავიწყებას მიეცა. შესაძლოა, ფილმს ზიანი მიაყენა ჟენეს მომდევნო სარეჟისორო ნამუშევართან დაკავშირებულმა უთანხმოებამ: 1997 წლის „უცხოპლანეტელი: აღდგომა“. როგორც ელიზაბეტ ეზრას ესეების წიგნი ჟენეს შესახებ განმარტავს, ჟენე და კარო ორივე მიწვეული იყვნენ „უცხოპლანეტელის“ გაგრძელების სათავეში, მაგრამ კაროს არ მოსწონდა ჰოლივუდურ პროექტზე მუშაობის იდეა, რომელზეც შემოქმედებითი კონტროლი არ ექნებოდათ. (სცენარისტ ჯოს უიდონს მსგავსი პრეტენზიები ჰქონდა „აღდგომაზე“). ჟენეს ასეთი პროექტის რეჟისორობასთან პრობლემა არ ჰქონია და ამ ორს შემოქმედებითი განხეთქილება მოუვიდა. კარომ შეასრულა კოსტიუმების და დეკორაციების დიზაინის ზოგიერთი სამუშაო, მაგრამ ჟენე ერთადერთი კრედიტირებული რეჟისორია. შესაძლოა, „უცხოპლანეტელის“ ფონზე, „დაკარგული ბავშვების ქალაქი“ ერთგვარ იმედგაცრუებად იქცა, შეხსენება იმისა, რომ ჩვენ არასოდეს მივიღებდით ჟენესა და კაროს კიდევ ერთ ფილმს. მაგრამ იმის ნაცვლად, რომ იმაზე ვიფიქროთ, რაც შეიძლებოდა მომხდარიყო, შესაძლოა მაყურებელმა სანაცვლოდ დააფასოს ის უცნაური სტიმპანკ ოდისეა, რაც „დაკარგული ბავშვების ქალაქია“. ის დღემდე რჩება შთამბეჭდავ და უნიკალურ ფილმად, რომელიც სადღაც ტერი გილიამსა და ტიმ ბარტონს შორის მოძრაობს. „დაკარგული ბავშვების ქალაქის“ სიუჟეტი ნაწილობრივ საბავშვო ზღაპარია და ნაწილობრივ Universal-ის საშინელებათა ფილმი, ჩარლზ დიკენსის ნოტებით. ის მოგვითხრობს კრანკის (დანიელ ემილფორკი) ამბავს, ბოროტი მოხუცის, რომელიც ზღვის შუაგულში მდებარე ნავთობის გამოსატუმბ კოშკში არსებულ შემზარავ ლაბორატორიაში ცხოვრობს. მას გარს აკრავს ლაბორატორიის ასისტენტები, ყველა მათგანი კლონია (ყველას დომინიკ პინონი თამაშობს), რომლებიც მართავენ სიზმრების ამომღებ ტვინის მანქანებს, რომლებსაც შეუძლიათ ბავშვების სიზმრები მის თავში გადაისროლონ. კრანკი რეგულარულად ქირაობს შემზარავი, ფერმკრთალი კიბორგების არმიას, რათა მეზობელ ქალაქში იმოგზაურონ და ბავშვები სიზმრების ამოსაღებად გაიტაცონ. მისი საიდუმლო ის არის, რომ ის მოხუცი კაცი არ არის; ის ხელოვნური არსებაა, რომელიც ნაადრევად დაბერდა სიზმრის უუნარობის გამო და ახლა ცხოვრობს ავზში მოთავსებულ, სხეულისგან მოწყვეტილ ტვინთან ერთად. რონ პერლმანი ფილმში ერთის, არც თუ ისე ჭკვიანი ცირკის ძლიერი კაცის როლს ასრულებს, რომლის პატარა ძმაც გაიტაცეს. ერთი მხოლოდ იმას აღმოაჩენს, თუ ვინ არიან გამტაცებლები ობოლი, მცირე კრიმინალების ქსელის მეშვეობით, რომელსაც ბოროტი შეერთებული ტყუპები (ჟენევიევ ბრუნე და ოდილ მალე) მართავენ. („დაკარგული ბავშვების ქალაქში“ ნამდვილად შეინიშნება „ოლივერ ტვისტისა“ და „პინოქიოს“ ელემენტები). ის საბოლოოდ მიეტის (ჯუდით ვიტეტი) კომპანიაში აღმოჩნდება, რომელიც რთული მოვლენების სერიის გავლით, საბოლოოდ უპირისპირდება კრანკს და მის ბოროტ მინიონებს. „დაკარგული ბავშვების ქალაქში“ ასევე გვხვდება კაცი, რომელიც წვრთნის რწყილებს სპეციალური შხამით, რომელიც ადამიანებს მენტალურად აუარესებს. ფილმი კულმინაციას, როგორც მოსალოდნელი იყო, სიზმრების სამყაროში აღწევს, რაც მას „კოშმარი ელმის ქუჩაზე“-ს ატმოსფეროს სძენს. მოქმედება ასევე ვითარდება ნესტიან, ექსპრესიონისტულ ქალაქის პეიზაჟში, რომელიც დიდად არის დავალებული რეჟისორ ტიმ ბარტონის „ბეტმენისგან“. სანახავად მშვენიერია. „დაკარგული ბავშვების ქალაქის“ თხრობაში გაცილებით მეტია, ვიდრე ზემოთ აღვწერე, და ის ზოგჯერ გაურკვევლად არის მოყოლილი. მისი სიუჟეტი ყოველთვის არ მიჰყვება ნათელ რიტმებს და არის მთელი გვერდითი ხაზები, რომლებიც თითქოს ხელოვნურადაა დამატებული. მართლაც, შეიძლება რამდენიმე ნახვა დასჭირდეს, სანამ ზუსტად მიხვდება ადამიანი, რა ხდება რომელიმე მოცემულ სცენაში. ფილმი მიდრეკილია მოვლენების არევისკენ. მაგრამ ყოველთვის შეიძლება ყურადღების გადატანა ფილმის გიჟური სტიმპანკ ვიზუალით. სტიმპანკი მაშინდელ საფრანგეთში პოპულარობას იძენდა, იმდენად, რომ ბელგიელი კომიქსების მხატვარი ფრანსუა სხოიტენი დაიქირავეს პარიზის მეტროსადგურების სტიმპანკ სტილში გადასაკეთებლად. „დაკარგული ბავშვების ქალაქმა“ ტიმ ბარტონის მარადიული გოთური იმპულსები და ტერი გილიამის ქაოტური თხრობა მოდური, სტიმპანკული ობიექტივით გაატარა, რის შედეგადაც ბავშვებისთვის შთამბეჭდავი, ჩხრიალა კოშმარი მივიღეთ. ამერიკელ კრიტიკოსებს ფილმი საკმაოდ მოეწონათ. („დაკარგული ბავშვების ქალაქს“ Rotten Tomatoes-ზე კრიტიკოსების 80%-იანი შეფასება აქვს 61 მიმოხილვის საფუძველზე). უფრო მეტიც, 1990-იანი წლების თინეიჯერებმა ის სიამოვნებით მიიღეს, რამაც ის ხანმოკლე კულტურ ფენომენად აქცია და ჟან-პიერ ჟენე და მარკ კარო სტუდენტური საერთო საცხოვრებლებისთვის ნაცნობ სახელებად გადააქცია. წყვილის ადრინდელი ფილმი, 1991 წლის „დელიკატესენი“, ხელახლა აღმოაჩინეს ფილმის კულტური წარმატების შემდეგ. ჟენე და კარო შესაძლოა „უცხოპლანეტელი: აღდგომაზე“ დაშორდნენ, მაგრამ ჟენე 2001 წელს დაბრუნდა ცნობილი კომედიური რომანტიკული თავგადასავლის „ამელი“ რეჟისორობით.