აქ განხილვის საგანი დამთრგუნველი ფილმებია, და ფილმს შეუძლია იყოს დამთრგუნველი ისე, რომ აუცილებლად ჰორორი არ იყოს (ავიღოთ, მაგალითად, „ატორჩილი“ ან „უხეში თვლები“, სადავოა, მაგრამ მაინც), თუმცა ყველაზე დამთრგუნველი ფილმები, როგორც წესი, საშინელებათა ჟანრის ნამუშევრებია. აქ გარკვეული სუბიექტურობაა ჩართული, ისევე როგორც ყველა დროის ყველაზე საშიში ფილმების განხილვისას, რადგან სხვადასხვა ადამიანისთვის სხვადასხვა რამ არის საშიში. ეს ყველაფერი ერთგვარი თავდაცვაა იმის სათქმელად, რომ შესაძლოა არ დაეთანხმოთ მოცემულ არჩევანს, და შესაძლოა თქვენ ყველა მათგანი ნანახი გაქვთ და უმეტესობამ არც ისე ძლიერად დაგთრგუნათ, და ეს ნორმალურია. მიუხედავად ამისა, თუ არცერთი არ გინახავთ და ეძებთ ისეთ რამეს, რაც კანს აგაჭრით, ნამდვილად არსებობს უარესი ფილმები სანახავად, ვიდრე ქვემოთ მოყვანილი. თუ „ქიურის“ ნახვას დაიწყებთ იმ მოლოდინით, რომ ეს იქნება ბიოგრაფიული ფილმი ინგლისური პოსტ-პანკ/როკ ჯგუფის შესახებ, სავარაუდოდ, იმედგაცრუებული დარჩებით. მაგრამ თუ მას კრიმინალური და ჰორორის ჟანრების ნერვებისმომშლელი ნაზავის მოლოდინით უყურებთ, მაშინ ალბათ ბედნიერი იქნებით. ან შეშინებული. შეშინებული ბედნიერი იქნებით. ფილმი იაპონიაში მომხდარი მკვლელობების სერიას იძიებს დეტექტივის შესახებ მოგვითხრობს, და რაღაც მომენტში მოვლენები უცნაურად ვითარდება. „ქიური“ ნამდვილად თავისი ტემპით მიდის, და ეს ტემპი არ არის სწრაფი, მაგრამ საბოლოო ჯამში ყველაფერი ამად ღირს. ეს არის ერთ-ერთი იმ ფილმთაგანი, რომელიც ამყარებს მოსაზრებას, რომ კინოს სამყაროში არ არსებობს ბევრი ისეთი რამ, რაც უკეთესია, ვიდრე ნელა განვითარებადი ფილმი, რომელიც არასოდეს იგრძნობა დამღუპველად ნელა (ანუ მოსაწყენად). „ქიური“ ნამდვილად თავისი ტემპით მიდის, და ეს ტემპი არ არის სწრაფი, მაგრამ საბოლოო ჯამში ყველაფერი ამად ღირს, და გზადაგზა უამრავი საიდუმლოა გასააზრებელი და ატმოსფერო – შესათვისებელი. ზოგიერთი სამეცნიერო ფანტასტიკის ფილმი მიზნად ისახავს აღგზნებასა და გართობას, ზოგი კი უფრო მეტად გაფიქრებინებთ საკითხებზე, ან რაიმე სახის ნეგატიურ/შემაწუხებელ ემოციას განიცდით. თუ უყურებთ ისეთ რამეს, როგორიცაა „ბუზი“, ორივეს ცოტას იღებთ. ეს შესაძლებელია. მაგრამ თუ გსურთ რაღაც უფრო შემაშფოთებელი და უიმედო, და არა ტრადიციული გაგებით გასართობი, მაშინ ყოველთვის არის „წამები“ (Seconds). ეს ფილმი პროცედურაზეა, რომელიც ადამიანებს საშუალებას აძლევს, გააყალბონ საკუთარი სიკვდილი და შემდეგ სხვისი იდენტობა მიიღონ, თუკი სურთ მთლიანად გათავისუფლდნენ იმ ცხოვრებიდან, რომლითაც მანამდე ცხოვრობდნენ. ბუნებრივია, ამას ფსიქოლოგიური კუთხით შედეგები მოყვება, და „წამები“ მათ მეთოდურად და ისეთი ინტენსივობით ასახავს, რაც მართლაც გასაკვირია ფილმში, რომელიც ამ სტატიის დაწერის მომენტში უკვე 60(!) წლისაა. „ანგსტი“ (Angst) ყველაფერს ძალიან მარტივად და პირდაპირ გადმოსცემს, რადგან ის კაცზეა, რომელიც ციხიდან გათავისუფლების შემდეგ მალევე მკვლელობების სერიას იწყებს. თუ გინდოდათ „ანგსტის“ უგულებელყოფა, შეგეძლოთ ის ყველა სახლის შეჭრის (home invasion) ჟანრის ფილმთან ერთად დაგემართებინათ, მაგრამ ის იმდენად უკეთესია, ვიდრე თითქმის ყველა მათგანი. და, რაც მთავარია, გაცილებით უფრო შემაშფოთებელი. იმის ცოდნა, თუ რა ხდება და როდის ხდება, არაფერს აკლებს იმ რეალური მოვლენების ზემოქმედებას. არც ისე ბევრი ფილმი უახლოვდება ცელულოიდის კოშმარების განცდას, და ამდენი ქების ფონზე, მაცდურია „ანგსტი“ დაუფასებლად და უყურადღებოდ მიიჩნიოთ, თუმცა, ამავე დროს, გასაგებია, თუ ზოგიერთ ადამიანს მოუნდება თავი აარიდოს ისეთ ვისცერულ და შემაშფოთებელ ფილმს. ისევე როგორც „ანგსტი“ ტექნიკურად მარტივად ინარჩუნებს სიუჟეტს სერიულ მკვლელსა და სახლის შეჭრაზე მოყოლით, ასევე „გაქრობაც“ (The Vanishing) ტექნიკურად მხოლოდ გაუჩინარებულ ადამიანზეა, და შემდგომ კოშმარზე, რაც მისი პოვნის მცდელობას (შესაძლოა ამაოდ) გულისხმობს. ეს, ალბათ, უფრო მისტიკური/ფსიქოლოგიური თრილერის ფილმია, მაგრამ ჰორორის ელემენტები სულ უფრო და უფრო შემოდის სიუჟეტში, რადგან გამტაცებელი, როგორც ჩანს, კონტაქტში შედის მაძიებელთან. შფოთვის შეგრძნება შედარებულია სიმშვიდის დარღვევასთან აშკარა მიზეზების გამო, ამიტომ „გაქრობა“ აქ არის, და თანაბრად იმსახურებს განხილვას ყველაზე ინტენსიური ჰორორის, თრილერის ან მისტიკური ფილმების ნებისმიერ რეიტინგში. თუ გსურთ ისეთი რამ, რაც თითქმის ორი საათის განმავლობაში პარანოიდულად და მოუსვენრად გაგრძნობინებთ თავს, „გაქრობა“ – უკეთესობისთვის თუ უარესობისთვის – თქვენს გვერდითაა. არსებობს სტივენ კინგის ადაპტაციები, რომლებიც აუმჯობესებენ ორიგინალ მასალას, და სტივენ კინგის ადაპტაციები, რომლებიც უარესად აღიქმება. და შემდეგ არის ისეთი ადაპტაციები, როგორიცაა „ნათება“ (The Shining), რომელიც ადამიანებს სხვადასხვაგვარად ყოფს. შეგიძლიათ იფიქროთ, რომ ეს კარგი ფილმია, მაგრამ ცუდი ადაპტაცია, ან საინტერესო და კეთილშობილური გადამუშავება, ან ცუდი ფილმი ცუდ წიგნზე დაფუძნებული (კარგი, თქვენ ალბათ არ ხართ ამ უკანასკნელთა ბანაკში, მაგრამ შესაძლოა ზოგიერთი ადამიანი ასე ფიქრობს). მიუხედავად ამისა, დებატებისა და წიგნის განზე გადადებით, როგორია „ნათება“ როგორც ფილმი? კარგია! და ის შემზარავია. ასეც უნდა იყოს, რადგან მას აქვს რეპუტაცია, როგორც თავისი დროის ერთ-ერთი ყველაზე საშიში ჰორორ ფილმი, და ის ნამდვილად აკმაყოფილებს მოლოდინს, მოქმედებს როგორც შესანიშნავი ფსიქოლოგიური, ასევე ზებუნებრივი ჰორორ ფილმი ერთდროულად. სტენლი კუბრიკმა გადაიღო, და მან ნამდვილად იცოდა რას აკეთებდა აქ, თავისი კარიერის ამ ეტაპზე. ეს შთამბეჭდავია.