პოლ მაკარტნის მოყვარულთა უმრავლესობისთვის, მისი თითოეული სიმღერა „ბითლზის“ პერიოდიდან განსაკუთრებულ ადგილს იკავებს მათ გულებში, იმდენად, რომ შეუძლებელია წარმოვიდგინოთ, მისი რომელიმე ალბომიდან თუნდაც ერთი სიმღერა რომ არ გამოშვებულიყო. მისი სოლო კარიერა არანაკლებ გამორჩეულია და ეს დიდწილად მისი სიმღერების წერის უნარის წყალობით არის, რაც მის თითოეულ ტრეკს დისკოგრაფიის ღირებულ დამატებად აქცევს. მაგრამ სინამდვილეში, არსებობდა სიმღერა, რომელიც კინაღამ არ გამოვიდა, რამაც თაყვანისმცემლებს აფიქრებინა, რა მოხდებოდა, ის რომ არ შექმნილიყო. ეს სიმღერა იყო „Darkroom“, 1980 წლის არასინგლი მისი მეორე სოლო სტუდიური ალბომიდან „McCartney II“. მოგწონთ თუ არა მაკარტნის ყველა სიმღერა, ჩვენ ყველას შეგვიძლია შევთანხმდეთ, რომ თითოეული მათგანი უზარმაზარ როლს თამაშობს მის ალბომებში, ხშირად ატარებს თავდაპირველ განზრახვაზე მეტ მნიშვნელობას. ეს მოიცავს „Darkroom“-საც. მაკარტნის სოლო კარიერის განმავლობაში მან დაამტკიცა, რომ მხოლოდ ერთ ჩარჩოში არ ეტევა, ხშირად არ ეშინია თავისი ჟღერადობის ექსპერიმენტების. მისი ავანტიურული მიდგომა მუსიკისადმი ნათლად ისმის „McCartney II“-ზე, რაც მკვეთრ გადახვევას ნიშნავს მისი ჩვეული სტილიდან. ალბომი დიდად ეყრდნობოდა სინთეზატორზე დაფუძნებულ ექსპერიმენტებს, 1970-იანი წლების ბოლოს გაჩენილი new wave და ელექტრონული სტილების შთაგონებით. ეს ალბომი, თავისთავად, მაკარტნის მრავალფეროვნების დემონსტრირებაა, რაც მას აქამდე ერთ-ერთ ყველაზე მხიარულ, ექსცენტრიულ და ექსპერიმენტულ ალბომად აქცევს. შეიძლება ითქვას, რომ მან მაქსიმალურად გამოიყენა თავისი შემოქმედებითი თავისუფლება ჯგუფის გარეთ. მაგრამ ისეთი ექსპერიმენტული ალბომისთვის, როგორიცაა „McCartney II“, „Darkroom“ კინაღამ ზედმეტად ექსპერიმენტული აღმოჩნდა. ის თავდაპირველად ძალიან გრძელიც იყო, მაგრამ მაკარტნიმ გადახედა ტრეკს და შეასწორა, რომ ალბომში შეეტანა, რადგან უბრალოდ ვერ შეელეოდა. მან განმარტა: „თავდაპირველად „Darkroom“ არ უნდა ყოფილიყო ამ ალბომში, რადგან თავიდან რვა-ცხრა ტრეკი უნდა ამოგვეღო. ორმაგი ალბომი გვქონდა დაგეგმილი, მაგრამ შემდეგ ერთ ალბომამდე დავიდა. „Darkroom“-ს დაკარგვას ვაპირებდი, რადგან ორიგინალური ვერსია ძალიან გრძელი ტრეკია და ყველანაირი გიჟური ხმაურით გრძელდება. მაგრამ მე დავამოკლე, რადგან მომწონდა და ახლა ის ალბომშია.“ ჩვენ ყველას გვაქვს ჩვენი საყვარელი სიმღერები „ბითლზის“ თითოეული წევრისგან. ჯონ ლენონის უდიდეს ჰიტად რჩება „Imagine“, ხოლო „My Sweet Lord“ ჯორჯ ჰარისონის ყველაზე პოპულარულ სოლო ნამუშევრად ითვლება. მეორეს მხრივ, რინგო სტარის „Photograph“ ფართოდ აღიარებულია, როგორც მისი ყველაზე ცნობილი. მაკარტნისთვის, ზოგიერთი სიმღერა, რომელიც ხშირად მის უდიდეს ნამუშევრებად მოიხსენიება, მოიცავს „Band on the Run“, „Nineteen Hundred and Eighty Five“, „Let Me Roll It“, „Wonderful Christmastime“, „Live and Let Die“, „Another Day“, „Listen to What the Man Said“, „Hope of Deliverance“, „Maybe I’m Amazed“, „You Gave Me the Answer“, „Here Today“ და სხვ. მიუხედავად ამისა, მაკარტნის „ბითლზის“ შემდგომ ნამუშევრებს შორის, „Darkroom“ მრავალი თაყვანისმცემლისთვის ნაკლებად საყვარელია. მას ხშირად უგულებელყოფენ – „McCartney II“-ის ფარგლებშიც კი, „Coming Up“ და „Temporary Secretary“-ის სასარგებლოდ – და ხშირად მიიჩნევა დაუფასებელ, ფარულ ძვირფას ქვად მის სოლო დისკოგრაფიაში. გასაგებია, რომ სიმღერის სტრუქტურა და საერთო ჟღერადობა ყველასთვის არ არის, რადგან ის გადაუხვევს ტრადიციული მუსიკალური მიდგომისგან. მაგრამ მისი არატრადიციული არანჟირება მაკარტნის უფრო მხიარულ მხარეს გვთავაზობს, რომელიც არასდროს ერიდება ექსპერიმენტებს და მისი მუსიკის საზღვრების გაფართოებას. „Darkroom“ შესაძლოა უცნაური დამატება იყოს მაკარტნის დისკოგრაფიაში, მაგრამ თითქმის შეუძლებელია „McCartney II“ – თავისთავად ექსპერიმენტული ალბომი – მის გარეშე წარმოვიდგინოთ. მისი არატრადიციული სტრუქტურა მაკარტნის ყველაზე ექსპერიმენტულ და შეუკავებელ მხარეს აჩვენებს, რაც კიდევ უფრო ამყარებს იმ აზრს, რომ ალბომი მისთვის ღრმად პირადი, საძიებო პროექტია. ის, ყოველმხრივ, იდეალურად ერგება ისეთ ალბომს, როგორიცაა „McCartney II“. მიუხედავად იმისა, რომ „Darkroom“-მა შესაძლოა ვერასდროს მოიპოვოს მაკარტნის უდიდესი ჰიტების მეინსტრიმ აღიარება, მისი არსებობა ალბომზე მისი უშიშრობისა და მრავალფეროვნების დასტურია, როგორც სოლო არტისტის. ის აჩვენებს მომღერალ-კომპოზიტორის მზაობას რისკების გაღებისკენ, თუნდაც მისი პოპულარობის ზენიტში. თუმცა თავად ალბომმა თავდაპირველად ცუდი კრიტიკული შეფასებები მიიღო, მას შემდეგ აღიარებულია, როგორც თავის დროზე ბევრად უსწრებდა ალბომი. და აშკარაა, რომ „Darkroom“ კიდევ ერთი ნაბიჯით წინ იყო.