ფანტასტიკა კინოს ერთ-ერთი უდიდესი ჟანრია. მედიუმის გაჩენის დღიდანვე, ფანტასტიკა მაყურებელს ახალ და მომხიბვლელ სამყაროებში ატარებს, სადაც ყველაფერი შესაძლებელია. გმირები, პრინცესები, ჯადოქრები, დრაკონები და უამრავი არსება ავსებენ ამ საოცარ სამფლობელოებს, სადაც მაგია სცდება შესაძლებლობის საზღვრებს, ხოლო ფანტაზია ყველაზე ძლიერი იარაღია. არცერთი კინოჟანრი არ არის ისეთი ჩამთრევი ან განუმეორებელი, როგორც ფანტასტიკა. სამწუხაროდ, ეს არის ჟანრიც, რომლის შექმნა ალბათ ყველაზე რთულია; მართლაც, 21-ე საუკუნემ მხოლოდ რამდენიმე ნამდვილი ფანტასტიკური შედევრი შემოგვთავაზა. რა თქმა უნდა, გვყავს გილერმო დელ ტოროსა და ჰაიაო მიაძაკის შემოქმედება, რომელიც ჟანრს სიამაყეს მატებს, მაგრამ ნამდვილი შედევრების პოვნა რთულია. თუმცა, ეს არ ნიშნავს, რომ არ გვაქვს ფილმები, რომლებიც სრულყოფილებას უახლოვდებიან. ამ სიაში მოყვანილი ნამუშევრები, შესაძლოა, ერთი შეხედვით შედევრებად არ მოგეჩვენოთ, მაგრამ უფრო ახლოდან დათვალიერებისას ვხვდებით, რომ მათ აქვთ ყველაფერი, რაც ამ სტატუსის მოსაპოვებლად არის საჭირო. და მიუხედავად იმისა, რომ ისინი არ მოდის გონებაში სიტყვა „შედევრის“ ხსენებისას, ისინი ამ სტატუსს სრულად იმსახურებენ. 2006 წელს გამოსულ ორ მაგიაზე ორიენტირებულ ფილმს შორის ყველაზე ნაკლებად დაფასებული, ნილ ბურგერის „ილუზიონისტი“ 2000-იანი წლების კინოს ნამდვილი საგანძურია. ოთხგზის ოსკარის ნომინანტი ედვარდ ნორტონი ასრულებს აიზენჰაიმის როლს, პოპულარული და ნიჭიერი ილუზიონისტის, რომელიც ხანგრძლივი არყოფნის შემდეგ ვენაში ბრუნდება. იქ ის კვლავ ხვდება ბავშვობის სიყვარულს, სოფის (ჯესიკა ბილი), დიდგვაროვან ქალბატონს, რომელიც ახლა დაინიშნა გვირგვინოსან პრინც ლეოპოლდზე (რუფუს სიველი), და ხდება მთავარი ინსპექტორ ულჰის (პოლ ჯიამატი) ეჭვის ობიექტი. რომანტიკული, ჩამთრევი და შთამბეჭდავად გამომწვევი, „ილუზიონისტი“ მომხიბვლელი და დამაინტრიგებელი დეტექტივია, რომელსაც კიდევ უფრო აძლიერებს ნორტონის ერთ-ერთი ყველაზე მომხიბვლელი შესრულება მთავარ როლში. დადგმის დიზაინი და განსაკუთრებით დიკ პოუპის ოსკარზე ნომინირებული ოპერატორული ნამუშევარი დიდი უპირატესობაა, მაგრამ „ილუზიონისტი“ მთლიანად ტრიალებს დახლართული სიუჟეტის გარშემო. ნორტონსა და ბილს გასაკვირი კარგი ქიმია აქვთ, ხოლო ჯიამატი ყველაზე დაუვიწყარია მზარდი სასოწარკვეთილი ინსპექტორის როლში, რომელიც მალე აღმოაჩენს, რომ იკვლევს მისტიციზმსა და მეცნიერებას შორის არსებულ თხელ ზღვარს. სამწუხაროდ, „ილუზიონისტს“ ხშირად ჩრდილავს 2006 წლის სხვა მაგიაზე ორიენტირებული ფილმი, კრისტოფერ ნოლანის „პრესტიჟი“, მაგრამ ეს ნაკლებად დაფასებული ფანტასტიკური რომანი ისევე იმსახურებს ფართო აღიარებას. 21-ე საუკუნეში რობ რაინერის „პრინცესა პატარძლის“ მაგიური და სუბვერსიული მომხიბვლელობის მხოლოდ ერთი ნამდვილი მემკვიდრე არსებობს, და ეს არის მეთიუ ვონის „ვარსკვლავური მტვერი“ (Stardust). ფილმში ჩარლი კოქსი თავისი გარღვევის როლში, ტრისტან თორნის სახით, ახალგაზრდა მამაკაცია, რომელიც მიემგზავრება შტორმჰოლდის ჯადოსნურ სამეფოში, რათა იპოვოს ჩამოვარდნილი ვარსკვლავი და საჩუქრად მიართვას თავის საცოლეს. მისთვის უცნობია, რომ ვარსკვლავმა ახალგაზრდა ქალის, ივეინის (კლერ დეინსი) სახე მიიღო და მას სხვა მხარეებიც დასდევენ, მათ შორის შტორმჰოლდის ერთ-ერთი პრინცი და ჯადოქრების დედოფალი, ლამია (მიშელ პფაიფერი). ზღაპრული ბუნების მიღებით, მაგრამ თამამი იუმორითა და თავგადასავლების ჯანსაღი დოზით მისი გამოწვევით, „ვარსკვლავური მტვერი“ თანამედროვე ფანტასტიკის მარგალიტია და ჟანრის ნამდვილი შედევრი. მრავალი განსხვავებული პერსონაჟი ქმნის ფერად და სასიამოვნოდ ქაოტურ ტილოს, რომელიც აცოცხლებს გმირობისა და რომანის კლასიკურ ისტორიას. კოქსი და დეინსი შესანიშნავია მთავარ როლებში, მაგრამ მეორეხარისხოვანი პერსონაჟები ფაქტობრივად იპარავენ შოუს, პფაიფერის ბოროტი ჯადოქარი ლამიადან დაწყებული რობერტ დე ნიროს სასაცილოდ შეშლილი ტრანსვესტიტი მეკობრით დამთავრებული. „პრინცესა პატარძლის“ მსგავსად, „ვარსკვლავურმა მტვერმა“ არასწორი მარკეტინგული კამპანიის გამო დაზარალდა და 2007 წლის ზაფხულში მაყურებელთან ვერ დაამყარა კავშირი. თუმცა, დრო ძალიან კეთილი აღმოჩნდა, და ახლა, ეს გამარჯვებული ფილმი სამართლიანად ითვლება ჟანრის ერთ-ერთ საუკეთესო ნამუშევრად ახალ ათასწლეულში. რა თქმა უნდა, კაცი, რომელმაც „შუაღამე პარიზში“ დაწერა და გადაიღო, სამართლიანად არის პერსონა ნონ გრატა, რაც მის შემოქმედებაზე საუბარს განსაკუთრებით ართულებს. თუმცა, ძნელია იმის უარყოფა, რომ მისი მრავალი ნამუშევარი აღფრთოვანების ღირსია. 2011 წელს გამოსული „შუაღამე პარიზში“ (Midnight in Paris) მისი ბოლო დიდი ფილმია, მომხიბვლელი ფანტასტიკური კომედია მწერალზე, რომელიც პარიზს სტუმრობს და 1920-იან წლებში მოგზაურობს, ბოჰემურ სცენაში შედის და ხვდება ისეთ ლეგენდებს, როგორიცაა გერტრუდ სტაინი, ერნესტ ჰემინგუეი და ფ. სკოტ ფიცჯერალდი, სხვათა შორის. ოუენ უილსონი ხელმძღვანელობს დიდ ანსამბლს, რომელშიც ასევე შედიან ოსკარის ლაურეატები მარიონ კოტიარი, ედრიან ბროუდი და ქეთი ბეიტსი, ოსკარის ნომინანტ რეიჩელ მაკადამსთან ერთად. სიუჟეტი მშვიდი და უსაზღვროდ მომხიბვლელია, სასიყვარულო წერილი სიყვარულის ქალაქსა და ლეგენდებს, რომლებმაც ის 1920-იან წლებში ხელოვნების მექად აქციეს. „შუაღამე პარიზში“ იკვლევს სენტიმენტალიზმის, ნოსტალგიისა და კრეატიულობის თემებს ახირებულობისა და რომანტიზმის პრიზმით. გარკვეული თვალსაზრისით, ეს თითქმის მაგიური რეალიზმის ამბავია; „შუაღამე პარიზში“ მთლიანად ეძღვნება მაგიის პოვნას რეალურ ცხოვრებაში არსებულ მომენტებში და იმის გამოყენებას, რაც ჩვენს წინაშეა, ვიდრე მთელი ცხოვრების განმავლობაში იმის ძიებას, რაც გამოგვრჩა. რეჟისორის საუკეთესო ნამუშევრების, მაგალითად „კაიროს მეწამული ვარდის“ მსგავსად, „შუაღამე პარიზში“ ნამდვილი თანამედროვე კლასიკაა.