ზოგიერთი ფილმი უბრალოდ არ ყვება ისტორიას; ისინი გონებას გირევენ. ისინი გითრევენ, ამსხვრევენ თქვენს ვარაუდებს, გატარებენ ფსიქოლოგიურ ჯოჯოხეთში და ისე გატოვებენ, რომ გაინტერესებთ, რას უყურებდით – თრილერს, სოციალურ ექსპერიმენტს თუ კინემატოგრაფიულ ხუმრობას. დავიდ ფინჩერის „თამაში“ ზუსტად ასეთი ფილმია. ეს არის ნამუშევარი, რომელიც შექმნილია იმისთვის, რომ შეგარყიოთ, გაგაღიზიანოთ, გაგაოცოთ და საბოლოოდ აიძულოთ საკუთარ თავთან იკამათოთ იმაზე, იყო თუ არა ის, რაც ახლახან განიცადეთ, გენიალური, გიჟური, თუ ორივე ერთად. 1997 წელს გამოსული, „შვიდისა“ და „მებრძოლთა კლუბს“ შორის მოქცეული „თამაში“ ხშირად იმ ორი გიგანტის ჩრდილში ექცევა, მაგრამ ასე არ უნდა იყოს. ეს არის ფინჩერი თავისი ყველაზე ცივი და მოთამაშედ სასტიკი ფორმით, რომელიც ფსიქოლოგიური თრილერის კონცეფციას იღებს და ყოველ ხრახნს ამკაცრებს. ეს არის ფილმი, რომელიც აგებულია პარანოიაზე, იდენტობის კრახზე და იმ შემზარავ იდეაზე, რომ მთელი თქვენი ცხოვრება შეიძლება ხელში ჩაიგდოს კომპანიამ, რომელიც თქვენ ნებაყოფლობით დაიქირავეთ. მიუხედავად იმისა, რომ ის თითქმის სამი ათწლეულის წინანდელია, დასასრული კვლავ დებატებს იწვევს. ნამდვილად ყველაფერი გეგმის მიხედვით წარიმართა? რამდენად „საშიში“ იყო ის მომენტები, რომლებიც უსაფრთხოდ მიგაჩნდათ? რამდენად შორს წავიდოდა CRS, რომ გაეტეხა ნიკოლას ვან ორტონი? და მთავარი კითხვა: დასასრული მართლა გამართლებულია, თუ მაყურებლისთვის იაფი ხრიკია? მოდით, ჩავუღრმავდეთ „თამაშს“ ისე, რომ შემთხვევით თავად არ მოვაწეროთ ხელი მსგავს თავგადასავალს. ნიკოლას ვან ორტონი (მაიკლ დუგლასი) ისეთი ადამიანია, რომლის მთელი პიროვნება ერთადერთ გამოხატულებამდეა დაყვანილი: უინტერესობა. ის მდიდარი, ძლევამოსილი, უნაკლო და სრულიად მიუწვდომელია. ის ისეთი ტიპის ადამიანია, რომელიც ყოველთვის ისე გამოიყურება, თითქოს დირექტორთა საბჭოს სხდომაზე აგვიანდება, თუნდაც სახლში. ის ადამიანებს შორს იჭერს, ერიდება მოწყვლადობას, როგორც დაავადებას, და სიხარულის კონცეფცია მისთვის ისეთივე უცხოა, როგორც ემპათია. ეს მისი ორმოცდამერვე დაბადების დღეცაა, თარიღი, რომელსაც მძიმე მემკვიდრეობა აქვს. მამამისმა თავი ზუსტად იმავე ასაკში მოიკლა, მათი საოჯახო სასახლის სახურავიდან გადმოხტა. ნიკოლასს არასოდეს გადაუტანია ეს ტრავმა. სამაგიეროდ, მან ის სამსახურის, ფულის და ემოციური ჩაკეტილობის ქვეშ დამარხა. ამ სტერილურ არსებობაში შემოდის მისი ძმა კონრადი (შონ პენი), ნიკოლასის ქაოტური, იმპულსური, გულღია საპირისპირო. კონრადი მის ცხოვრებაში ბრუნდება დაბადების დღის საჩუქრით, რომელიც არც ერთ სხვას არ ჰგავს: ვაუჩერი Consumer Recreation Services-ისთვის, ანუ CRS-ისთვის, რომელიც გვპირდება „თამაშს, შექმნილს სპეციალურად თქვენთვის.“ ნიკოლასი ისე რეაგირებს, როგორც თქვენ წარმოიდგენდით, მაგრამ კონრადი ამტკიცებს, რომ ამან მისი ცხოვრება შეცვალა. ნიკოლასი საკმარისად დაინტერესებულია, რომ გამოძიება დაიწყოს. CRS მას უტარებს ტესტების სერიას, რომლებიც ინვაზიური და უცნაურია, ფსიქიატრიულ შეფასებასა და რეალითი შოუს აუდიციას შორის რაღაც შუალედურს ჰგავს. ისინი ეუბნებიან, რომ ის არ არის შესაფერისი, რაც, რა თქმა უნდა, ტყუილია. თამაში მაშინვე იწყება. მის სავალ ნაწილზე ჩნდება მასხარის მანეკენი, რომელსაც იდუმალი გასაღები უჭირავს. ნიკოლასის ტელევიზორი პირდაპირ ელაპარაკება მას. ამასობაში, მიმტანი ქალი, სახელად კრისტინი, მის ცხოვრებაში ზუსტად არასწორ, ან სწორ, დროს შემოდის. მისი საბანკო ანგარიშები იცლება. შეიარაღებული პირები ანადგურებენ მის სახლს. კონრადი, როგორც ჩანს, უფსკრულისკენ მიექანება. ტაქსის მძღოლი მას მანქანაში ატყვევებს და წყალში აგდებს. ის მექსიკაში იღვიძებს, გატეხილი, იდენტიფიკაციის გარეშე, მიტოვებული, როგორც საკუთარი თავის ყოფილი აჩრდილი. რაც თავსატეხით იწყება, სწრაფად იქცევა ფსიქოლოგიურ ომად. ნიკოლასი თვლის, რომ CRS არის თაღლითობა, დახვეწილი ოპერაცია, რომელიც ცდილობს მის გაკოტრებას, განადგურებას, ან უარესს. და იმ დროისთვის, როდესაც ის იარაღით შეიჭრება სავარაუდო CRS-ის შტაბბინაში, ის დარწმუნებულია, რომ ეს თამაში არ არის. ეს ხაფანგია. ყველაფერი დაინგრა. რაც იმას ნიშნავს, რომ ფილმი მზადაა, ძალადობრივად ააწყოს ის თავიდან. ფინჩერს ყოველთვის სიამოვნებდა ისტორიების შექმნა პერსონაჟებზე, რომლებიც აკონტროლებენ სიტუაციას, მაშინ როცა სამყარო მათ ამ კონტროლს ართმევს. „თამაში“ ამ მოტივს უწმინდეს ფორმამდე ამცირებს. ნიკოლას ვან ორტონი, ყოველმხრივ, ადამიანია, რომელიც ებრძვის მოწყვლადობას. მისი ცხოვრება საგულდაგულოდ არის მოწყობილი სიურპრიზების თავიდან ასაცილებლად. ის ერიდება ემოციურ სიახლოვეს. ის ერიდება გაურკვევლობას. ის ერიდება ყველაფერს, რამაც შეიძლება გამოაჩინოს ბზარები მისი უგრძნობი გარეგნობის ქვეშ. CRS უბრალოდ არ ართმევს მას ამ კომფორტს. ის მათ აფეთქებს. ის ძალდატანებით ანადგურებს ყველაფერს, რისიც ნიკოლასს სჯერა, რომ მას უსაფრთხოდ ხდის. მისი ფული, მისი სახლი, მისი რეპუტაცია, მისი რუტინა – ყველაფერი წართმეულია ქირურგიული სისასტიკით. ის მომენტი, როდესაც ის კრისტინს იარაღით ემუქრება, არ ეხება CRS-ის შეჩერებას. ეს არის შეშინებული კაცის მცდელობა, ჩაეჭიდოს ერთადერთ ნივთს, რომელიც მას დარჩა: ძალაუფლების ილუზიას. მაგრამ თამაშის ნამდვილი სამიზნე არის ჭრილობა, რომელსაც ნიკოლასი არასოდეს შეხებია: მამის თვითმკვლელობის ტრავმა. ფილმი ამ მეხსიერებასთან დაპირისპირებას ისე ზუსტად დგამს, რომ ნიკოლასი იძულებულია, შეხვდეს იმ მემკვიდრეობას, რასაც მთელი ცხოვრება გაურბოდა. მან თავისი ცხოვრება ააგო ისეთი ადამიანის მიხედვით, რომელმაც ყველაფერზე, მათ შორის თავის ვაჟებზეც, უარი თქვა, და ეს მემკვიდრეობა მასში ქვაბედივით ზის. თამაში მას ამ მოგონებისკენ უბიძგებს მანამ, სანამ ის ვეღარ შეძლებს მის თავიდან არიდებას, და ამით რაღაცას ხსნის. ის, რასაც CRS საბოლოოდ უზრუნველყოფს, არის ემოციური ხელახალი დაბადება. არა ნაზი, არა სუფთა, არამედ მძაფრი და გარდამტეხი.